geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Het mooiste crimiboek van 'onze' agent Don Heins? Die over de ontvoering van Alfred Heineken. Type in-één-ruk-uit.
Boekverslag Rob van Essen
Troje
Geschreven door: | anoniem |
Datum ingestuurd: | 14 juni 2009 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.650 |
Bekeken: | 388 keer (1 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Troje
Het boek
Algemene gegevens:
Schrijver: Rob van Essen
Titel: Troje
Uitgeverij: Thomas Rap, 2000-1
Druk: eerste druk
Aantal blz.: 244 blz.
De personages
De belangrijkste personages zijn Thomas, Jennifer, Kevin en Crispin. Op de volgende pagina’s zal ik elk van deze personages bespreken.
- Thomas: De hoofdpersoon van het verhaal. Hij is een jongen van halverwege de 20 die niet zo goed weet wat hij wil. Zijn studie filosofie heeft hij niet afgemaakt. Een nieuwe studie doet hij ook niet, simpelweg omdat hij niet zou weten wat voor studie dat dan zou moeten zijn. Er wordt tegen hem gezegd dat hij schrijver moet worden, maar ook daar twijfelt hij aan. Dus blijft hij in de jeugdherberg De Nachtwacht werken waar hij al zoveel seizoenen heeft gedraaid. Daar staat hij ‘s avonds achter de bar. Aan het eind van het boek is hij toch gestopt in de jeugdherberg, maar dat zegt niet dat hij dan wel weet wat hij wil. Hij heeft gevoel voor droge humor, en door het boek heen staan dan ook verschillende humoristische opmerkingen gemaakt door hem. Hij laat zich verleiden door Jennifer, die vanaf het moment dat hij haar ontmoette als een rode draad door zijn leven loopt.
Passage: (Thomas staat achter de bar en twee Schotse jongens zijn aan het biljarten)
“Niet doen, lul!" riep een van de Schotse jongens. ‘Dit is mijn beurt! Dat is mijn bal!’ ‘Jouw bal?’ riep de andere jongen. ‘Hoezo jou bal?’ Thomas deed een paar stappen opzij zodat hij het biljart kon zien. ‘Houden jullie het een beetje rustig?’ riep hij. ‘Als jullie met elkaars ballen willen spelen moeten jullie naar de slaapzaal gaan.’ Hij liep terug naar de spoelbak en goot wat glansmiddel in het water. ‘Verstond ik je nou goed?’ vroeg Kevin. ‘Routine’ zei Thomas. ‘Nooit problemen?’ ‘Nee nooit,’ zei Thomas. Opeens stond een van de Schotse jongens voor hem. ‘Wat zei je nou?’ Riep hij tegen Thomas. Hij sloeg met zijn biljartkeu op de bar. Het uiteinde van de keu raakte de stapel lege glazen die naast de tap stond. Glas vloog alle kanten op. Thomas sprong achteruit. Kevin schoot overeind, rukte de keu uit de hand van de jongen, drukte zijn armen op zijn rug en duwde zijn hoofd tegen de bar. ‘Rustig,’ zei hij. ‘Geen gekke dingen doen.’
Dit stukje laat een van de droge opmerkingen van Thomas zien, en geeft ook mooi aan hoe een werkavond van hem eruit ziet.
- Jennifer: Zij is de rode draad door het verhaal en door Thomas leven. Ze is een Iers meisje dat een jaar of twee bij haar vriend Kevin die in Amsterdam is gaan wonen intrekt. Thomas wordt gek op haar, en Jennifer voelt ondanks de relatie met Kevin ook wel wat voor hem, maar het wordt niet helemaal duidelijk wat. Ze is mysterieus, en gaat haar eigen weg. In het boek krijg je de indruk dat ze last heeft van wat psychische problemen, en dat Thomas een soort gesprekspartner voor haar is. Ze ziet hem ook als “eindelijk iemand waarmee ik kan praten".
Passage: (Thomas en Jennifer maken een badkamer in de jeugdherberg schoon)
‘Dat durf je niet,’ zei Jennifer. Thomas was de doucheruimte ingelopen waar ze aan het werk was en had de brandslang opgepakt waarmee ze de vloer had schoongespoten. Nu richte hij de slang op haar. ‘Nee, je hebt gelijk,’ zei Thomas. Hij keek naar het spuitstuk. ‘En bovendien, zijn wij hier niet veel te oud voor?’ ‘Ik wel,’ zei Jennifer. Ze deed een paar passen achteruit. ‘Maar van jou weet ik het niet zeker.’ Hoe kwam het dat ze opeens zo onbezorgd met elkaar omgingen? Misschien omdat het buiten zo drukken warm was. Misschien omdat iedereen moe was. ‘En bovendien,’ zei Thomas, ‘er staat een behoorlijke druk op de brandslangen. Het is veel te gevaarlijk om rechtstreeks naar mensen te spuiten. Daar krijg je blauwe plekken van. Het enige wat je kan doen is ze indirect proberen te raken.’ Hij haalde de hendel over en spoot op de tegels vlak voor haar voeten. Jennifer schreeuwde en sprong achteruit.
Uit dit stukje komt naar voren hoe Jennifer en Thomas met elkaar omgaan, terwijl ze diep van binnen weten dat ze niet zo onbezorgd met elkaar om kunnen gaan.
- Kevin: Hij is de vriend van Jennifer. Zelf is hij ook een trotse Ier, en woont en werkt nu in Nederland als verpleger. Hij heeft een redelijk groot ego maar is heel behulpzaam. Wel is hij soms een beetje machoachtig. Hij kan wat achterdochtig zijn, maar alleen als daar reden voor is, wat in het verhaal dus ook gebeurd. Soms heeft hij even geen controle over zijn gevoelens, en dan kan hij ineens iemand een knal verkopen, maar normaal is hij juist heel rustig.
Passage: (Kevin heeft samen met Jennifer en Thomas een wandeling gemaakt op Schiermonnikoog. Dankzij het grote zelfvertrouwen van Kevin die zeker dacht te weten dat hij de route al eens eerder had gelopen zijn ze verdwaald en zijn nu op de weg terug. Jennifer zit slapend op de rug van Kevin)
“ ‘Ik geloof dat dit toch niet helemaal de route was die ik toen met de verplegers heb gelopen,’ fluisterde Kevin. ‘We hebben het overleefd,’ fluisterde Thomas terug. Kevin grinnikte. ‘Dat was een eind lopen, hè? Doen jou voeten ook zeer?’ ‘Ja, behoorlijk,’ zei Thomas. Aan de horizon verschenen steeds meer lichtjes. ‘Daar zullen we het dorp hebben,’ fluisterde Kevin. ‘En anders gaan we gewoon dezelfde weg terug,’ zei Thomas. Kevin begon zachtjes te lachen..”
Hieruit blijkt het redelijk grote ego van Kevin, hij zal niet toegeven dat hij degene was die hun verkeerd liet lopen, al was het per ongeluk.
- Crispin: Ondanks dat Thomas de hoofdpersoon is, is Crispin misschien wel de belangrijkste persoon in het verhaal. Dit klinkt vreemd, en het ligt ook een beetje ingewikkeld, maar aan het einde van het boek blijkt het gek genoeg Crispin te zijn die de rol van de verteller had. In een van de laatste regels zegt de schrijver in een zogenaamde brief naar een lezeres dit: “En als ik daarnet de naam van Crispin vergeten ben te noemen, dan komt dat waarschijnlijk omdat dat mijn eigen naam is. Het is niet anders, uw dienaar was al die tijd niemand anders dan de bezitter van het zilverkleurige, torpedovormige thermosflesje”. Hieruit blijkt dus dat het hele verhaal vanuit Crispin verteld is, terwijl de hoofdpersoon duidelijk Thomas was. Dat geeft een leuke draai aan het boek.
Verder is Crispin de beste vriend van Thomas, en hij werkt ook in De Nachtwacht als barjongen. Ook hij is Iers, en hij heeft al vroeg door wat er zich tussen Thomas en Jennifer afspeelt. Hij probeert Thomas te waarschuwen voor wat komen gaat, maar dat lukt niet. Crispin voegt veel toe aan het verhaal, vaak van die typische dingetjes. Hij drinkt altijd sterke drank uit zijn thermosflesje dat hij altijd mee heeft, en hij gebruikt vaak variaties op filmcitaten als “It’s too bad she won’t last! But then again, who does?”
Passage: (Thomas komt Crispin tegen in de stad, en Crispin verteld hem dat Jennifer een boek heeft geschreven over alle gebeurtenissen. Tomas wordt nieuwsgierig naar het verhaal.
“ 'Nou,’ zei hij, ‘dan zal ik er ook maar een gaan kopen. ‘Je kan natuurlijk ook wachten tot de pocketeditie uitkomt,’ zei Crispin. ‘Ja, ja,’ zei Thomas. Hij trok een grimas en begon te lopen. Na een paar meter keek hij om. Crispin stond wijdbeens op het trottoir. Hij draaide om zijn as en stak zijn arm in de lucht. Zijn lange zwarte jas fladderde om hem heen. ‘It’s too bad she won’t die!’ riep hij. ‘But then again, who does?’.”
Deze passage laat een van de vele momenten zien dat Crispin een filmcitaat naar voren brengt. Ook laat het zien dat hij nogal vreemde humor kan hebben.
Het verhaal
Thomas komt erachter dat Jennifer, die als een rode draad door zijn leven liep totdat ze naar Ierland terugging, een boek heeft geschreven over wat er zich afspeelde tussen hun en daar omheen. Daardoor komen herinneringen uit die tijd terug bij Thomas, en in het boek wordt dat als een soort lange flashback verteld. Zodra het verhaal eindigt in het heden en Jennifer voor een interview over haar boek naar Amsterdam terugkeert, besluit Thomas een teken aan Jennifer te geven, en verft het bankje waar ze altijd zaten goud. Hij ziet vervolgens vanuit een woonboot van een oude man die hun altijd tekende dat Jennifer langs het bankje loopt. Daar eindigt het verhaal.
De motieven en het thema
Verhaalgegevens Motieven Thema
- Jennifers boek komt uit
- Ze wil het verhaal vertellen
- Thomas denkt terug aan de tijd dat ze een speciale band hadden
- Spijt van hoe het gelopen is
- In een flashback herinnert Thomas zich wat er allemaal gebeurd was, hoe ze bijna iets hadden en alleen Kevin daartussen leek te staan en hoe Jennifer hem en alle anderen uiteindelijk verliet
- Spijt en heimwee naar die tijd
- Verdriet door verboden liefde
- Door het verhaal dat niet helemaal waar gebeurd was gaan mensen rare dingen denken over Thomas
- Het boek zou anders saai zijn
- Thomas verft het bankje goud als teken voor Jennifer.
- Laten zien dat hij haar niet vergeten is
De boodschap
De schrijver van dit boek verteld een verhaal en daaruit komt naar voren hoe vernietigend en pijnlijk liefde kan zijn, en dan vooral verboden liefde. Verder keurt het verleiding af en laat de schrijver zien dat een happy end onwaarschijnlijk is. Je moet niet hopen, niet wanhopen, maar doorgaan met je leven.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
