Boekverslag Renate Dorrestein

Buitenstaanders

... 4 5 6 7 8 [9] 10 11 12 13 14 ...

Info over dit verslag

Geschreven door:

Silke [meer]

Niveau:

4HAVO

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

2177

Opvragingen:

9

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (31 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Renate Dorrestein

Laatst gewijzigd op 8 maart 2001

Samenvatting
Max, Laurie en de kinderen scheuren over de dijk op weg naar hun vakantie- bestemming totdat Max de macht over het stuur verliest en ze in de sloot terecht komen. Max raakt hierdoor in shocktoestand. Er komt een mongoloďde meisje voorbij dat ze besluiten te volgen. Ze komen terecht bij een huis, waar ze besluiten te blijven tot hun auto gemaakt is. De bewoners van het huis waren net die dag voorbereidingen aan het treffen voor het feest ter ere van Sterre, het overleden meisje van de voormalige drieling. De overgebleven Biba en Ebbe waren bloemen aan het plukken en Lupo, de zoon van Agrippina, schoot een gans voor zijn moeder, de bloedzuiger. In de tussentijd liep Agrippia onder invloed van een hersentumor door het bos de vreemdste dingen de denken. Max ging wandelen met Wibbe, de onnozele knecht, die later een arts bleek te zijn die de gestoorde familie observeerde. Max komt erachter dat Agrippina bloed drinkt en wordt opgesloten in de kelder. Later ziet hij Ebbe en Biba op het dak en schreeuwt dat ze gaan springen, waarop Wibbe reageert en hij wordt opgesloten op zolder. Laurie die door het bos dwaalt om haar kinderen te zoeken, die bij het mongooltje zijn, komt een psychiatrische inrichting tegen en zijn piepen Wibbe op die haar komt halen. Agrippina wordt naar het ziekenhuis gebracht vanwege haar hersentumor.

Verwachtingen
Ik heb van de boekenlijst de thematiek psychische gestoordheid gekozen, omdat ik altijd al in psychisch gestoorde mensen geinteresseerd ben geweest. Vooral na het lezen van het boek ‘Al mijn vrienden zijn gek’. Ik heb om enkele aanbevelingen gevraagd aan mijn leraar waaronder ook het boek ‘Buitenstaanders’ zat. Toen ik het boek voor het eerst zag in de bieb dacht ik door de voorkant dat het over een persoon zou gaan, die andere mensen zou zien als buitenstaanders. Toen ik de achterkant las wist ik eigenlijk niet meer wat ik moest denken van het boek. Het maakte mij nieuwsgierig naar het verhaal. In de laatste zin van het verhaaltje op de achterkant staat dat uiteraard niemand is wat hij lijkt te zijn, wat me nog nieuwsgieriger maakte. (Ik verwachtte dat het gezin de gestoorde mensen zouden zijn en dat de bewoners van het huis artsen waren die hun observeerden.) Ik had niet verwacht dat het zo fictioneel zou zijn. Als voorbeeld Agrippina is een oude, bloeddrinkende dame, die er opuit trekt om jonge zwaantjes te zoeken zodat ze ze leeg kan zuigen om zo jong te blijven. En dat ze een kelder heeft die vol met muizen zit. Ik had ook verwacht dat je meer de gedachten van de gestoorde mensen zelf zou lezen. Alles wordt geschreven vanuit een alwetende verteller, wel steeds door de ogen van een ander, maar de gedachtes van de persoon worden niet verteld. Ik had niet verwacht dat er zo veel flashbacks in zouden zitten. Soms is het echt heel rommelig en moeilijk te volgen. Je moet constant opletten anders mis je een deel van het verhaal en kun je het al helemaal niet meer volgen.

Drie opvallende passages

De eerste:
Max en Wibbe hebben afgesproken samen naar het dorp te gaan. Onderweg vertelt Wibbe aan Max dat hij een arts is uit een psychiatrische inrichting die een stukje verder in het bos ligt. Ook vertelde Wibbe dat de bewoners van het huis waar Max, zijn vrouw en zijn kinderen tijdelijk logeerde een project was om te kijken hoe licht gestoorde mensen zich zouden ontwikkelen in een vrije omgeving. Om dit van dichterbij te kunnen bekijken deed Wibbe zich voor als een knecht die ook niet helemaal normaal was.

Dit stukje is vooral een heel belangrijk stukje in het verhaal, omdat het heel veel duidelijk maakt. Door het stukje weet je waarom dit verhaal verteld wordt. Voordat ik wist dat Wibbe een arts was dacht ik echt wat een onzin boek. Waarom zouden er nou een stel gestoorde mensen daar zo alleen in een huis zitten met alleen maar andere gestoorde mensen om zich heen. Hoe kunnen ze dan leven zonder enig contact met de buitenwereld, of tenminste met weinig contact. Zodra je weet dat Wibbe een arts is snap je het verhaal veel beter. Er is een reden waarom die mensen daar zijn en daardoor loopt het verhaal ook beter.

Deze passage brengt veel verontwaardiging naar boven. Ik vind dat het goed is dat die mensen in vrijheid kunnen leven zonder zoveel dokters om zich heen, maar het verontwaardigt mij ook. Die mensen leven in een project van een ander, waar ze niets vanaf weten. Ze worden dus feitelijk voorgelogen. Zij denken dat ze zijn zoals iedereen en vrij kunnen leven terwijl ze alleen daar zijn om bestudeerd te worden. Ik vind dat ze recht hebben op meer hulp of meer toezicht. Iemand die een ernstige lichamelijke ziekte heeft laten de dokters toch ook niet naar huis gaan. Ze sturen daar toch ook geen geheime oppas achteraan om maar te kijken hoe die persoon zich ontwikkelt. Nee, die persoon laten ze wel in het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken. En ze geven hen allerlei medicijnen om er maar voor te zorgen dat het beter met die persoon gaat. Daar hebben die personen uit het huis ook recht op, of tenminste op een keuze. Ook vind ik dat ze eerder in hadden moeten grijpen bij Agrippina. Zij heeft een hersentumor en werd pas opgenomen toen ze zwaar verward door het bos begon te dwalen. Ik denk dus niet dat de bewoners er zelfs beter van worden. Neem als voorbeeld Sterre. Zij heeft zelfmoord gepleegd door van het dak te springen. Zij deed dit omdat ze alsmaar ongesteld werd waardoor zij zich vies voelde. Ze wilde haar zusjes niet aansteken dus sprong van het dak, haar zusjes hadden haar hierbij geholpen. Als Sterre niet zoveel vrijheid had gehad en zo weinig toezicht, was het waarschijnlijk niet gebeurd. Dan waren er mensen geweest die haar zouden tegenhouden en haar zouden begeleiden zodat ze geen zelfmoord zou plegen. Terugkomend op Agrippina, het is natuurlijk nooit gezond voor een mens om bloed te gaan drinken van een dier. Ze zou daardoor toch allerlei infecties en ziektes kunnen krijgen. In een kliniek zou ze de kans niet hebben om bloed te drinken van een dier. Ik snap wel dat ze die mensen geplaatst hebben in zo’n huis, maar toch vind ik dat ze daar niet horen zonder meer toezicht.

De tweede:
Max is erachter gekomen dat Agrippina houdt van vers bloed en ze sluit hem op in de kelder. Max is omringd door uitgehongerde muizen die met honderden net als hem opgesloten zitten in de kelder. Hij vluchtte naar de trap en ging daar zitten denken wie hem dit aan gedaan kon hebben. Eerst dacht hij Ebbe, een van de tweeling-meisjes, maar hij dacht al snel dat het Laurie geweest moest zijn, zijn vrouw. Zij was degene die hem dit aan zou doen. Max vond toen ook nog een liefdesbrief in zijn broekzak, hij was van Laurie, althans dat stond eronder. In werkelijkheid was hij geschreven door Lupo, maar dat wist Max niet. Nu wist hij zeker dat Laurie hem omgesloten had. Hij maakte een heel plan over hoe hij wraak zou nemen. Hij zou haar eerst prijzen om haar daarna onderuit te halen om langzaam gek te maken.

Waarom dit stukje me geraakt heeft, is omdat er duidelijk naar voren komt hoe erg Max zijn vrouw haat. Max beredeneert, voordat hij zeker weet wie hem heeft opgesloten al dat het zijn vrouw geweest heeft moeten zijn en bedenkt een zeer gemeen wraakplan. Hij zou ervoor gaan zorgen dat hij eerst iets deed zodat hij nergens van beschuldigd zou kunnen worden, bijvoorbeeld iets moois voor haar kopen. Daarna zou hij haar vriendinnen bellen om er voor te zorgen dat ze daar geen contact meer mee had. Daarbovenop zou hij er nog eens voor zorgen dat ze geen geld meer uit kon geven. Alsof dat nog niet genoeg was zou hij er ook nog voor zorgen dat hij degene werd waar iedereen medelijden mee zou krijgen. Om je vrouw dit aan te willen doen alleen door een opsluiting, waarvan hij niet eens zeker weet dat zij het heeft gedaan, is toch niet normaal. Normale mensen die getrouwd zijn doen niet zo tegen elkaar. Dit is ook een van de enige stukjes waarin je de gedachten van iemand leest. Meestal wordt er in dit boek verteld door een verteller, wel steeds door de ogen van een andere verteller.

Ten eerste komen er haatgevoelens in me op tegenover Max. Hij heeft zo’n diepgewortelde haat tegenover zijn vrouw, die tegenover hem zo’n hulpeloos wezentje is. Zij doet al heel lang alles voor hem en hij stamp haar gewoon de grond in. Hij onderdrukt haar volledig en zij kan er niks aan doen. Ze probeert het wel door een verhouding met Lupo aan proberen te gaan, maar dat lukt haar niet. Als ze het hem vertelt lacht hij haar alleen maar uit. Max is bereid tot het einde te gaan om haar maar onderuit te kunnen halen, zodat ze uiteindelijk niemand meer heeft behalve hem. Ik heb dus best wel medelijden met Laurie. Ze is volledig in zijn macht. Ook begrijp ik niet waarom hij het haar aandoet, hij is degene die veel buitenechtelijke relaties heeft. De ruzies komen door hem.

De derde
Laurie hoort dat haar man Max opgesloten zit in de kelder en ze begint te schaterlachen.

Laurie had altijd al achter haar man ‘aangesjokt’ en is nog nooit op de eerste plaats gekomen bij hem. Normaal was het Laurie die in de problemen zat en hulp moest hebben. Toen ze ineens hoorde dat het Max was die in de problemen zat ging ze niet gelijk naar hem toe maar moest ze juist lachen. Ik had dat niet verwacht van haar. Ik denk dat ze voor het eerst in hun huwelijk eens een keer voor zichzelf koos. Ze voelde zich vrij nou hij opgesloten zat en dat kan ik me wel voorstellen als ik zo’n man had. Ook viel mij op dat Ebbe, met wie hij een soort van relatie, had hem niet ging bevrijden. Zij was een van degene die het Laurie vertelde.

Laurie blijkt uit dit stukje toch niet zo’n hulpeloos, zielig vrouwtje te zijn dat altijd maar achter haar man aanloopt. Uit dit stukje kan ik wel opmaken dat Max en Laurie ze ook niet helemaal op een rijtje hebben. Op de manier waarop ze tegen elkaar doen lijken ze zelf ook gek. wie gaat er nou staan te lachen als je man is opgesloten in een kelder vol muizen, en wie haat zijn vrouw nou zo erg dat hij niets liever wil dan er voor zorgen dat ze geen leven meer heeft. Ze zijn dan misschien niet zo overduidelijk gek als de andere bewoners van het huis, maar ze zouden er goed in thuis kunnen horen.

Eindoordeel

Voor mij waren er weinig punten van herkenning. Ook was het moeilijk voor me te identificeren met een persoon uit het boek. De enige waarmee ik me kon identificeren was Laurie. Ik kon me best voorstellen hoe zij zich zou moeten voelen en ik zou mijn man dan ook haten als hij zo tegen me was. Ook snap ik best dat ze toch bij hem blijft, omdat ze verder eigenlijk weinig mensen heeft waarbij ze terechtkan en omdat ze kinderen hebben samen. Ik kan me ook best voorstellen dat ze op een bepaalde manier bang is voor haar man, omdat hij toch veel geestelijke macht over haar heeft. Als ik Laurie was, zou ik ook proberen een buitenechtelijke relatie met iemand aan te gaan om je man een hak te zetten en ik vind dus dat ze daar helemaal gelijk in had, wel jammer voor haar dat Lupo het niet wilde. Met de andere personen kon ik me moeilijk identificeren, omdat zij allemaal een heel uitgesproken en vreemd karakter hebben. Ik kan me niet voorstellen dat ik bloed zou gaan drinken om jong te blijven bijvoorbeeld. Leerervaring heb ik niet echt opgedaan in de zin van dat ik iets wijzer ergens over ben geworden door het boek. Wel weet ik nu zeker dat ik boeken over psychische gestoordheid heel interessant vind, maar niet zoals dit boek. Ik houd meer van boeken waarin de karakters van de personen die gestoord zijn realistischer zijn. Ik bedoel dus dat ik liever lees over iemand die op het eerst gezicht heel normaal is bijvoorbeeld, maar dat er heel andere dingen naar voren komen in zijn of haar gedachten.
Wel weet ik nu hou ouders echt tegen elkaar kunnen zijn die getrouwd zijn met elkaar, terwijl ze eigenlijk niet meer samen willen zijn. Normaal word je daarbij nooit zo hard met je neus op de feiten gedrukt dat die mensen elkaar echt kunnen haten en elkaar geen geluk toe kunnen wensen. Ook komt er vaak niemand open voor uit dat ie overspel pleegt en er nog trots op is ook. Max doet dat wel, daar sta ik best van te kijken.

Bibliografische gegevens

Het boek ‘Buitenstaanders’ is geschreven door Renate Dorrestein en is uitgegeven door Pandora en heeft 198 bladzijden. Eerste druk: Amsterdam: Bakker, 1983.

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven