CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Annemieke blikt terug op dat dagenlange surfen van vroeger. Tegenwoordig ben je binnen een half uur klaar.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Jan Brokken
Voel maar
Geschreven door: | anoniem (5 havo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 8 maart 2009 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.150 |
Bekeken: | 858 keer (3 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Auteur: Jan Brokken
Titel: Voel maar
Uitgever: Atlas
Plaats en jaar van uitgave: Amsterdam, 2001
Eerste druk in: 2001
Gelezen jaar druk: 2001
Genre: Liefde
Aantal bladzijden: 222
Samenvatting
Lucas Saverijn, 44, is een rechter op Curaçao. Lucas is er geboren en heeft er meer dan zeven jaar gewoond. Lucas groeide op in een rustig dorpje in Nederland. Na de Middelbare ging hij rechten studeren. Daar ontmoette hij Merel, hij trouwt later met haar. Lucas kreeg een baan aangeboden als rechter in Curaçao. Zijn vrouw Merel was daar niet gelukkig. Ze scheidden en Merel ging terug naar Amsterdam. Op een dag besluit hij met de boot ‘Southern Cross’ op vakantie te gaan. Dezelfde dag is hij al aan boord. Hij ontmoet op de boot een vrouw. Zij heeft een man en kinderen. Wanneer hij bij het zwembad zit, komt die vrouw bij hem zitten. Ze praten over een Argentijnse schrijver. Die avond, als hij nog even aan de reling over de zee zit te kijken komt de vrouw hem weer vergezellen. Ze vertelt haar naam: Gabriela.
De liefde tussen Gabriela en Lucas wordt steeds groter. Ze vertelt hem dat haar hele familie ooit is opgepakt. Zij wist als enige te ontsnappen. Ze belt medestudent Hugo. Hij hielp haar. Ze werden verliefd. Ze werden uiteindelijk opgepakt, hij komt gelijk vrij omdat zijn vader de kolonel is. Ze bleek zwanger en trouwde met Hugo. Hugo en Gabriela wonen in Panama. Hij is tandarts en zij een balletlerares. Nadat ze haar hele verhaal heeft verteld heeft ze haar eigenwaarde terug. En heeft ze nauwelijks gevoelens voor Lucas. Lucas houdt nog wel van haar. Eenmaal aangekomen bij Panama keert Lucas terug naar Curaçao per vliegtuig. Hij ergert zich aan het eiland. Hij gaat weer in Amsterdam werken en verlaat het eiland.
Verhaaltechniek
Ruimte
Het verhaal speelt zich af op Curaçao en op de boot ‘Southern Cross’ naar Panama gaat. Het is niet precies zeker in welk jaar het zich afspeelt. Maar je kan wel zien dat het in de 19e eeuw is.
Vertelwijze
Het verhaal is verteld vanuit de ogen van de hoofdpersoon Lucas. Waardoor je veel over hem te weten komt.
Verhaalpersonen
Lucas wordt altijd herinnerd aan zijn kinderjaren op Curaçao. Hij voelt zich opgesloten door het eiland en zijn baan. Hij leeft ook als een kluizenaar en heeft nauwelijks sociale contacten. Gabriela is een mysterieuze vrouw. D ene keer is ze toegankelijk en vertrouwelijk. En de andere keer is ze gesloten en gevoelloos. Gabriela weet het zelf allemaal ook niet zo goed. Ze stelt zichzelf altijd de vraag: “Wie ben ik?”
Motieven
Armhaartjes: Lucas is geobserdeerd door armhaartjes. Op zijn basisschool keek hij altijd naar de armen van Annie. Ook wanneer hij met Gabriela ’s avonds op het dek staat ziet hij dat haar armhaartjes overeind staan. Hij aait over haar armen heen.
Titelverklaring
Lucas keek vroeger altijd naar de armen van zijn klasgenootje Annie. Zij had een gebruinde huid met lichte haartjes. Hij keek er altijd naar. Na een tijdje zei Annie: “Voel maar”
Recensie
Trouw, 12 mei 2001 Door Peter Henk Steenhuis
Loveboat met herinneringen aan de Argentijnse junta
Bij de Amsterdamse boekhandel Island Bookstore hing deze week een affiche waarop de presentatie van Jan Brokkens nieuwe roman 'Voel maar' werd aangekondigd: ,,Een liefdesroman getekend door herinneringen aan de Argentijnse junta'. Het affiche verbaasde me: halverwege Brokkens boek was over die Argentijnse junta nog geen jota te lezen geweest. Het verhaal speelde zich grotendeels af op zee, en laveerde tussen een nostalgische Nootenboom-vertelling - ,,Herinneringen zijn vaak stemmingen die je pas later een decor geeft' -en een loveboat-soap- ,,Veel kleiner had haar bikini niet kunnen uitvallen, tenzij hij alleen uit elastiek had bestaan'. Toegegeven, er waren wat suggestieve speldenprikken over beulen uitgedeeld, maar het leek een dubieuze reclametruc om voor een enkele verwijzing Argentinië in stelling te brengen. Aan het einde van de roman blijkt de beschreven vrouw wel degelijk gefnuikt te zijn door de vuile oorlog: om zichzelf en haar familie uit de gevangenis te krijgen heeft ze haar lichaam aangeboden aan de machthebbers. Deze gebeurtenissen zijn te gruwelijk om te vertellen, het is dan ook niet de vrouw die ze te berde brengt, maar de minnaar, een rechter, die ,,door zijn schijnbaar achteloze vragen en zijn zuigende blik' de waarheid uit haar weet te trekken over de angstigste momenten uit haar leven. ,,Je hebt je vege lijf proberen te redden. Meer niet. Nadat de luitenant je een tand uit je mond had geslagen, moest je nog een keer bij hem komen. (...) Je verleidde hem en de volgende dag was je vrij.' De rechter, getraind in het doorzien van criminelen, heeft moeiteloos weten door te dringen tot het brandpunt van haar levensgeschiedenis. De reactie van de minnares: ,,Bedankt, Lucas. Je bespaart het me het te zeggen.' Bij deze zin, niet de sterkste van het boek, herinnerde ik me de tekst van het affiche. Het is onomstotelijk waar dat 'Voel maar' een liefdesverhaal is getekend door herinneringen aan de Argentijnse junta. Maar ik bleef ook zitten met de vervelende gedachte dat 'Voel maar' een roman is die parasiteert op die Argentijnse geschiedenis. Zowel wat betreft de inhoud als de presentatie ervan.
Commentaar op de recensie
Pas na 1/3 van het boek komt Gabriela pas voor. Ik vond het ook wel aangrijpend toen Gabriela vertelde wat er in haar jeugd was gebeurd. Ik vond ook wel dat ‘Voel maar’ parasiteert op de geschiedenis in Argentinië. Maar vond het niet storend.
Informatie schrijver
Jan groeide op in Rotterdam. Hij studeerde journalistiek in Utrecht en later politieke wetenschappen in Bordeaux. Hij begon in 1972 bij ‘Trouw’. In 1975 ging hij naar ‘de Haagse Post’. In 1984 verscheen zijn eerste roman ‘De provincie. Het boek is verfilmd. In 1986 hield Brokken op met zijn werk bij de krant en richte zich volledig op de literatuur. Zijn boeken zijn vrijwel op dezelfde manier geschreven. Hoe hij de hoofdpersoon uitbeeldt bijvoorbeeld.
Beoordeling
Ik vond wel een prima boek. Het begin ging heel moeizaam. Je wist niet precies wat er nou gebeurde. Ik moest ook vaker bladzijdes twee keer lezen om echt te snappen wat er stond. Hij ging van het ene naar het andere onderwerp. Later toen hij op de ‘Southern Cross’ ging vond ik het wat leuker worden. Maar dat was wel na 1/3e van het boek! De recensent zei ook dat Brokken meer een boek over de Argentijnse oorlog heeft geschreven dan over de liefdesrelatie tussen Lucas en Gabriela. Jammer! Maar ik vond het niet zo storend. De verhalen die Gabriela vertelde vond ik erg interessant. Het taalgebruik was gelukkig wel makkelijk. Wederom, dit boek is geen aanrader, tenzij je iets wilt lezen over de Argentijnse geschiedenis.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
