Boekverslag Adelaida Lucía Alavez Ramos

Geschreven door:	Anne Langenhof (vwo) [meer]
Datum ingestuurd:	11 februari 2009
Taal:
Woorden:	600
Bekeken:	612 keer (1 deze maand)
Waardering:	Currently 4.33/5 1 2 3 4 5 4.3/5 (6 stemmen)
Deel op:

Titel:	Muerte en Cancún
Auteur:	Adelaida Lucía Alavez Ramos
Jaar van uitgave:	2006

Auteur:	Adelaida Lucía Alavez Ramos
Populaire titels:	2006Muerte en Cancún (1)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Muerte en Cancún
Adelaida Lucía Alavez Ramos

Samenvatting

Na het beëindigen van hun studie, besluiten 2 vriendinnen, naar het prachtige Cancún te reizen. Een vriend, César, had namelijk tegen de ‘ik-persoon’ veel het zuidelijke gebied van Mexico. Na 22 uur reizen, werd het klimaat steeds aangenamer en kwamen ze aan in de witte stad Mérida. Ze verbleven daar 2 dagen en genoten van schoonheden. Op de derde dag gingen ze naar het strand. Alles vonden ze wonderschoon en ze zeiden: ‘Na dit, kan ik sterven’.
Daarna gingen de twee naar Cancún. Ze vonden het niet heel geweldig, omdat het een typische toeristenplaats was met veel winkels, barretjes en restaurantjes.
Uiteindelijk vonden ze een barretje met typisch Mayaans eten. Zo verbleven ze enkele dagen daar.
De vriendinnen hadden besloten om de laatste paar dagen weer naar het strand te gaan, want het was er erg warm, namelijk 45 graden.
Toen ze weer bij het strand aankwamen, zag het er anders uit dan eerst. Het tij stond namelijk veel hoger dan normaal. Silvia, de vriendin van de ik-persoon was avonturistisch en zocht juist graag het gevaar op en besloot om lekker te gaan duiken, maar ondertussen werd het weer steeds slechter en het tij steeds hoger. Na twee uur was Silvia er nog niet, maar de ik-persoon kon niks anders doen dan wachten. Toen de ik-persoon rustig een koffie zat te drinken begon het ineens heel hard te stormen en gingen mensen helemaal gestoord rondrennen in alle richtingen. Iedereen moest weg bij het water en gaan schuilen. Even dacht de ik-person dat ze Silvia uit het water te zien gaan, maar dat was schijn. Ze wachtte nog een paar minuten maar besloot daarna al snel om een schuilplaats te zoeken in het politiebureau. De ik-persoon wilde helpen, maar kapitein Solórzano zei dat dat te gevaarlijk was. Ze wilde eigenlijk een radio zoeken om te horen wat er aan de hand is. Ze besloot om naar het ziekenhuis te gaan. Ook voelde zij zich verantwoordelijk voor de verdwijning van Silvia. Dan ontmoet ze een man die vraagt hoe het met haar gaat en legde haar een beetje uit wat er was. De volgende dag, toen de storm voorbij was ging ze gelijk naar het hotel waar ze verbleven om Silvia te zoeken, maar de receptionist zegt dat Silvia niet meer gezien is sinds de dag dat ze naar het strand gingen. Naar iemand bellen was onmogelijk want de verbindingen deden het niet. Uiteindelijk ging ze wachten op haar vrienden uit Mérida. Zij deden erg kalm, maar uiteindelijk besloot een deel om naar het politiebureau te gaan en het andere deel naar het strand. ’s Avonds kwamen ze weer bijeen, maar ze waren nog niet verder gekomen. Uiteindelijk besloot ze om naar Cozumel te gaan. Toen ze daar was zag ze dat Wilma (de orkaan) veel meer schade in Cozumel had verricht dan in Cancún. Ze ging naar het ziekenhuis van het eiland Cozumel ‘el Hospital General’. De hulpverleners zouden haar proberen te vinden. Uiteindelijk kwam een hulpverlener naar de ik-persoon toe en vertelde haar dat Silvia een geheugenverlies heeft en dat ze zichzelf niet kon identificeren. Uiteindelijk gingen ze naar de familie Chel die hun verzorgde en met Mayaanse tradities het geheugen probeerde terug te krijgen. Uiteindelijk moest Silvia een jaar in therapie. Ook kreeg ze een relatie met Ah Balam, familie van de familie Chel, en ging met hem trouwen. Het was een mooie Mayaanse ceromonie.