Boekverslag Melissa Kantor

Geschreven door:	Julie (5 aso) [meer]
Datum ingestuurd:	15 februari 2009
Taal:
Woorden:	800
Bekeken:	779 keer (3 deze maand)
Waardering:	Currently 5.00/5 1 2 3 4 5 5.0/5 (3 stemmen)
Deel op:

Titel:	Confessions of a not it girl
	Bekentenissen van het meisje met de gigantische kont
Auteur:	Melissa Kantor
Jaar van uitgave:	2004

Auteur:	Melissa Kantor
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Engels
Populaire titels:	2004Confessions of a not it girl (1)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Titel: Bekentenissen van het meisje met de gigantische kont.
Auteur: Melissa Kantor
Oorspronkelijke taal: Engels
Uitgever: Houtekiet
Plaats en jaar van uitgave: Antwerpen, 2004
Jaar van de eerste uitgave: 2004

Het belangrijkste thema van dit boek is: erbij horen en liefde

Het verhaal in grote lijnen:
“Er zijn waarschijnlijk mensen die een groot deel van hun tijd rondlopen met de vraag of ze voorbestemd zijn om een legendarisch en opwindend leven te leiden. Zo iemand ben ik niet.” Dit is de inzet van het boek over de gigantische kont.

Jan Miller is laatstejaars op de middelbare school in New York. Ze vindt zichzelf een grote mislukking. In de liefde pakt ze alles verkeerd aan en haar ouders vindt ze oersaai en erg gênant. Maar haar grootste probleem is haar te dikke kont.
Rebecca, haar beste vriendin waar ze alles mee deelt, is echter wel hip, cool, mager en staat nota bene op de cover van het magazine ‘Teens’ als it-girl van New York.
Doorheen het hele verhaal volgen we Jans dagelijkse problemen: hoe ze Tom van zich af moet houden, hoe ze er maar niet in slaagt om Josh haar liefde te verklaren en hoe ze zich tracht te concentreren op de toegangsproeven voor de universiteit.
Problemen waarmee dus elke puber dagelijks mee moet kampen.
Jans wereld stort pas echt in als Rebecca een gesofistikeerde jonge advocaat aan de haak slaat. Plots blijkt de vriendschap over te zijn en Jan weet helemaal niet hoe ze hiermee om moet gaan.
Als haar moeder per slot van rekening dan ook nog besluit met Josh’s familie de nodige universiteiten te bezoeken, weet ze zich helemaal geen houding te geven.
Al bij al blijken de zeer beminde jongens steeds op het juiste moment op de foute plaats te zijn.

Gelukkig heeft het boek toch een verrassend en zeer goed einde.
Ik citeer:
“We stonden daar terwijl iemand het licht aan- en uitknipte en ik wachtte tot Josh me zou zoenen. Ik was er helemaal klaar voor. Ik wist dat hij zijn armen om me heen zou leggen en tegen me aan zou leunen en dan heel, heel langzaam, tergend langzaam zouden onze lippen elkaar eindelijk ontmoeten.
Het was helemaal opnieuw Romeo en Julia, alleen met een goede afloop deze keer.
Romeo drinkt het gif niet op maar ze zoenen! De tragedie is afgewend! En iedereen leeft lang en gelukkig.
Maar Josh verroerde zich niet. Ik kon het niet geloven. Na al dat gedoe zou de avond ermee eindigen dat we ieder op onze tree naar elkaar stonden te staren.
En toen, voor ik er te lang over na kon denken, leunde ik voorover en ik zoende hem. Het ging absoluut niet langzaam of tergend ofzo. Eigenlijk ging het nogal abrupt. Misschien was Josh geschokt, eerder dan blij, maar toen zoende hij me terug en ik dacht helemaal nergens aan, behalve dat die romannetjes het dan toch bij het rechte eind hadden. Zijn lippen waren zacht en hij smaakt naar Trident blue. Dat is toevallig mijn lievelingskauwgom.
Misschien was het niet echt Shakespeare.
Maar voor mij was het goed genoeg.”

DOEK


Persoonlijke bespreking:
Het is een ge-wel-dig boek! Ideaal voor een 15-16 jarige puber die denkt dat de wereld het op haar gemunt heeft.
Het ultieme bewijs dat je niet de enige bent die door gênante momenten geteisterd wordt. Met de nodige dosis humor (waarvan je ook duidelijk iets merkt in het geciteerde stuk) en de zeer gepaste omschrijvingen van bepaalde situaties maakt van het boek een echte pageturner. Je hebt zelfs na de laatste pagina zin om helemaal terug opnieuw te beginnen.
Jan heeft dezelfde gedachtegang als een meisje uit de 4e klas. Al volledige liefdes scènes opgesteld die bijlange niet verwezenlijkbaar zijn. Shakespeare is er niets bij.
De schrijfster heeft ook banale puberprobleempjes perfect naar voren weten te brengen:
Stiekem kleren lenen van je zus en er dan een erg opvallende vlek op maken, in slaap vallen en kwijlend op je schoolboeken liggen wanneer je hunk binnenkomt, elegant van de trap willen komen en dan met je hele hola naar beneden donderen,…

Voor mij was het niet echt een compliment toen m’n moeder dit boek een jaar geleden onder de kerstboom had gelegd. Maar het was zeker een van de grappigste jeugdboeken die ik tot nu toe las.