Heb je zin om een korte enquete in te vullen over Scholieren.com? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.

Geschreven door:	Sander Janssens
Datum ingestuurd:	8 maart 2001
Taal:
Woorden:	1947
Opvragingen:	11455 (0 deze maand)
Waardering:	Currently 3.18/5 1 2 3 4 5 3.2/5 (33 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

De Bezige Bij, 1983

Waarom ik dit boek gekozen heb
Ik had al veel gehoord over Jan Wolkers, hij scheen een heel goede schrijver te zijn. Toen ben ik naar de bibliotheek gegaan, waar is kon kiezen uit ‘Turks fruit’ en ‘Brandende Liefde’. Maar omdat ik van ‘Turks fruit’ de film al had gezien, en ik graag iets heel nieuws wilde kiezen, heb ik voor ‘Brandende Liefde’ gekozen.

Mijn eerste reactie op het boek
Ik vond het een moeilijk boek, omdat er regelmatig Franse zinnen in gebruikt worden, maar aan de andere kant vond ik het ook een heel mooi boek, omdat het veel over kunst gaat, en dat vind ik zelf een heel mooi onderwerp, en ook omdat het gevoel van de schilder heel duidelijk naar voren komt.

Samenvatting
Het verhaal begint als de ik-persoon (voortaan ‘de schilder’) het overlijdensbericht van mademoiselle Bonnema ontvangt. Hij had haar al 10 jaar niet gezien, maar had haar toevallig laatst nog een kaart gestuurd vanuit Parijs. Zijn erfstuk is een witte vaas. Dan beginnen zijn herinneringen aan 10 jaar terug, toen hij op de Academie van Beeldende Kunsten zat.

De schilder en andere studenten kregen gratis franse les van mademoiselle Bonnema, maar in ruil daarvoor moesten ze allerlei klusjes voor haar opknappen. Ze woonde op de begane grond in een appartement, en op de tweede etage woonde de mooie Anna met haar man, en op de bovenste verdieping woonde de vader van mademoiselle Bonnema. Haar vader had de ziekte van Parkinson.
De schilder leert Anna beter kennen en wordt verliefd op haar. Op een gegeven moment krijgt hij haar zover dat ze naakt gaat poseren voor hem. Haar motto is: zo uit de kleren voor de kunst, maar geen enkele damesgunst, maar dat blijkt niet als Anna in de pauze de schilder hardhandig aftrekt boven de gootsteen.
Als de schilder een keer op de zolder van het gebouw komt, ziet hij een aantal vazen staat. Zes met een saaie rechte vorm, en één met een mooie bollige vorm. Hij vergelijkt de bewoners van het huis met die vazen. De saaie, rechte vazen zijn allemaal mademoiselle Bonnema’s, en de sierlijke, bollige vaas, is de mooie Anna.

Met Sinterklaas krijgt de schilder van mademoiselle Bonnema een wollen vest. Hij schaamt zich ervoor en durft het niet aan te doen. Toen hij het een keer op de overloop liet liggen, heeft de vader van mademoiselle Bonnema het gevonden, trekt het aan en wil het ook niet meer uit doen. Om de goede indruk bij mademoiselle Bonnema te houden, gaat de schilder naar hem toe, en vraagt het terug. Als de schilder het niet krijgt, loopt het uiteindelijk op een gevecht uit, waardoor de schilder toch geen goede indruk bij mademoiselle Bonnema maakt.

In ruil voor een woonruimte in het souterrain, moet de schilder de vader van mademoiselle Bonnema (voortaan ‘de oude Bonnema’) verzorgen. Om het een beetje goed met hem te maken, mag de oude Bonnema het wollen vest aan. In ruil dat de oude Bonnema zich laat wassen, mag hij Anna even zien. Dat brengt de schilder op een idee. Hij wil Suzanne en de grijsaard schilderen, maar dan met Anna als Suzanne, en de oude Bonnema als grijsaard. Zelfs als blijkt dat Anna zwanger is, wil hij ze toch laten poseren. Als hij Anna eindelijk heeft overgehaald, en hij ze net wil gaan schilderen, overlijdt de oude Bonnema. De schilder zegt niks tegen Anna, en schildert de zwangere Anna naast de dode man. Hij schildert ze zo snel mogelijk. Als de schilder weer beneden komt, ziet hij z’n medestudent, Kees van de Plasse (ook wel de van Gogh-baard) net terug van z’n Franse les. De van Gogh-baard wil de dode man graag schilderen, maar als hij binnenkomt, moet hij overgeven. Mademoiselle Bonnema is niet geschokt als ze hoort dat haar vader overleden is, ze is alleen kwaad omdat hij het wollen vest aan heeft.

Anna moet, omdat ze een kind krijgt, verhuizen. Daarom gaat ze nog één keer naar het souterrain, naar de schilder dus, om te poseren, maar tijdens het poseren bevalt ze. Mademoiselle Bonnema komt kijken wat er aan de hand is, maar als ze het kind, en het schilderij van Suzanne en de grijsaard ziet gaat ze door het lint. Om Anna en haar kind te beschermen, slaat de schilder een schilderij op het hoofd van mademoiselle Bonnema kapot, en bedreigt haar met een broodmes. Anna geeft de schilder nog één kus, voordat ze vertrekt.

10 jaar later ontvangt de schilder het overlijdensbericht van mademoiselle Bonnema. Hij belt Anna op, die hij 10 jaar niet gezien of gesproken heeft, en ze komen allebei naar de begrafenis. Na de begrafenis gaan ze naar het huis om de erfstukken op te halen. In het souterrain gaat Anna nog één keer uit de kleren. Daarna verlaten ze samen het huis.

Hoofdpersonen:
De schilder: een jonge man, en erg romantisch. (Anna noemt hem: een romantische dweper). Hij is stapelverliefd op Anna, een getrouwde vrouw. Hij schildert voornamelijk stillevens. Andere mensen zijn hem vaak de baas, wat blijkt als Anna hem hardhandig aftrekt of als hij allerlei zware klusjes voor mademoiselle Bonnema moet doen. Zijn naam is onbekend, maar de van Gogh-baard noemt hem enkele keer Okertje.

Anna: een jonge, vrij mollige, getrouwde vrouw. Ze wil graag door andere mensen bewonderd worden, daarom gaat ze ook wel eens uit te kleren om te poseren. Ze kan het niet goed vinden met de bewoners boven en onder haar. Ze beschouwt het leven in het huis als een Amerikaanse sandwich: onderop een killig slablad (mademoiselle Bonnema) en bovenop een augurk uit het jaar nul (de vader van mademoiselle Bonnema). Daartussenin moest toch wel iets smakelijks zitten, meent de schilder daarna.

Mademoiselle
Bonnema: zij is een lelijke, saaie vrouw, en geeft Franse lessen. Ze vindt dat ze altijd gelijk heeft, en heeft een hekel aan alles wat anders is. Ze is ontzettend bang voor inbrekers. Ze is heel haar leven vrijgezel geweest, en is totaal niet geïnteresseerd voor haar zieke vader.

De vader van mademoiselle
Bonnema: hij is 96 jaar en lijdt aan de ziekte van Parkinson, dat betekent dat hij bijna geen controle meer heeft over zijn lichaam, maar geestelijk is hij nog helemaal in orde. Hij is vrij koppig, hij wil absoluut het wollen vest van de schilder niet aan hem terug geven en wil zich ook niet later wassen. Vroeger is hij een chirurg geweest.

Van Gogh- Baard: zijn echte naam is Kees van der Plasse, maar wordt door de schilder steeds de van Gogh-baard genoemd, door zijn rode baard en haren. Hij is een studievriend van de schilder. Hij is brutaal en wild, maar heeft een klein hartje, wat blijkt als hij moet overgeven als hij de vader van mademoiselle Bonnema dood op bed ziet liggen. Later heeft hij zijn ideeen over kunst opzij gezet, en laat nu schilderijen door assistenten maken en verdient er handenvol geld mee.

Het onderwerp
Ik vind het zelf een heel mooi onderwerp, ik hou zelf wel van boeken over kunst en romantiek. Ik heb niet echt iets van het boek geleerd, moet ik eerlijk zeggen. Ik vond het wel een hele goede combinatie, de onderwerpen kunst en liefde (want dat zijn de twee belangrijkste onderwerpen), want de schilder verwerkt z’n liefde voor Anna in de kunst. Het is wel jammer dat er zo weinig aandacht wordt geschonken aan de relatie tussen Kees van der Plasse en de schilder. Het is niet echt duidelijk of ze echt goede vrienden zijn, wat ze nou eigenlijk van elkaar vinden.

De gebeurtenissen
Het boek blijft leuk om te lezen door de vele gebeurtenissen in het boek. Op het ene moment wordt de schilder overhoord door mademoiselle Bonnema, even later wordt hij boven de gootsteen afgetrokken. Het is toch een kunst om te zorgen dat de opeenvolging van zulke verschillende gebeurtenissen geloofwaardig blijft, maar dat heeft Wolkers goed voor elkaar gekregen, want ik vind het een heel geloofwaardig boek. Het is ook heel boeiend, juist door die uiteenlopende gebeurtenissen achter elkaar. Sommige gebeurtenissen hebben me wel aan het denken gezet, bijvoorbeeld toen de schilder mademoiselle Bonnema met een mes bedreigde, dat zou ik nooit gedaan hebben, maar dat hoofdstuk heeft me wel aan het denken gezet, want het was ook heel spannend. Anna bevalt tijdens het poseren, mademoiselle Bonnema komt kijken, en er wordt een schilderij op haar hoofd kapot geslagen, en ze wordt met een mes bedreigd. Dat maakt wel indruk, want ik hou er wel van als er onverwacht wat actie in het verhaal komt.

De personages
De schilder is nou niet bepaald een echte held, behalve tijdens het hoofdstuk dat Anna bevalt. Dan verweert hij Anna en haar kind als een held. Ik zou graag op hem lijken, ik hou ook van kunst, en hij heeft best wel humor (bijvoorbeeld als hij mademoiselle Bonnema voor haar verjaardag Brandende Liefde geeft). Hij lijkt goed op een echt mens, hij reageert heel vanzelfsprekend op andere mensen, alleen als Anna bevalt, en hij zomaar een kind op de wereld brengt, vind ik dat toch wel vreemd. Want normaal moeten daar allemaal dokters bij komen, en hij kan dat zomaar, dan is het toch wel vreemd dat alle andere mensen er artsen bij halen. Over de schilder kom je het meest te weten, als je eenmaal een stuk in het boek bent heb je al een sterk gevoel van hoe hij gaat reageren op een opmerking, en dat komt dan vaak uit, dus je leert z’n gedachtegangen wel kennen. Ik vind het een beetje een dom idee van de schilder om Anna en de grijsaard te willen schilderen, en al helemaal dat als hij oude Bonnema dan dood is, dat hij dat Anna nog gewoon laat poseren. Ik ben het er wel mee eens met dat hij in het souterrain gaat wonen, op voorwaarden dat hij de oude Bonnema een beetje verzorgt. Ik zou wel anders hebben gereageerd op de bevalling van Anna, en zeker toen mademoiselle Bonnema binnenkwam. Ik zou haar bijvoorbeeld niet met een mes bedreigd hebben. Dat schilderij op haar hoofd kapot slaan, zou haar al genoeg aan het schrikken gemaakt hebben, denk ik.

De opbouw
Alles hangt goed met elkaar samen, de gebeurtenissen komen op logische wijze na elkaar. Het spannende maakt de niet chronologische tijdsvolgorde van het boek. Het begint namelijk waar het verhaal bijna afloopt, en dat maakt je wel nieuwsgierig naar wat er in dat huis is gebeurd. De uiteenlopende gebeurtenissen maken het heel boeiend, er gebeuren heel veel verschillende dingen vlak na elkaar. Dat het boek niet chronologisch is maakt het wel meer ingewikkeld, maar dus ook leuker om te lezen. Ik vind het zelf ook heel leuk, dat eigenlijk heel het boek een grote herinnering is, en dat het laatste hoofdstuk weer op het begin volgt. Op het einde is alles beantwoord wat je wilt weten.

Taalgebruik
Het is een best lastig boek om te lezen, omdat er heel veel franse zinnen in worden gebruikt. Verder zijn ook de nederlandse zinnen vaak ingewikkeld, maar dat kwam omdat ik eigenlijk van tevoren bijna alleen maar C-leesboeken had gelezen, en daar zit toch wel een verschil in. De gedachte van de schrijver, en z’n gevoelens worden heel goed weergeven, en je leert het naar mate je het boek leest ook goed kennen. Toch vind ik wel dat het taalgebruik goed past bij de schilder, hij heeft namelijk vaak van die dweperige, romantische zinnen (volgens Anna) en dat vind ik wel goed passen bij een kunstenaar, van de artistieke zinnen, alsof hij z’n kunst ook in z’n taalgebruik wil leggen.