Boekverslag Beau van Erven Dorens

Geschreven door:	Kees van der Pol (Docent) [meer]
Datum ingestuurd:	1 januari 2009
Taal:
Woorden:	4.100
Bekeken:	4463 keer (8 deze maand)
Waardering:	Currently 3.51/5 1 2 3 4 5 3.5/5 (88 stemmen)
Deel op:

Titel:	Pijn
Auteur:	Beau van Erven Dorens
Jaar van uitgave:	2008
Aantal pagina's:	362
Moeilijkheidsgraad:	bovenbouw havo/vwo
Thema:	Zin van het bestaan, Zakenwereld, Wraak, Seksualiteit, Maatschappijkritiek, Liefdesrelatie: problemen, Leugen en bedrog, Humor & Satire, Drugs & Alcoholgebruik, Dood, Beroepsproblemen

Auteur:	Beau van Erven Dorens
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Nederlands
Geboren:	24 december 1970
Populaire titels:	2008Pijn (1)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Gebruikte editie voor het boekverslag
Gebruikte druk: 1e
Verschijningsdatum eerste druk: 10 december 2008
Aantal bladzijden: 352
Uitgegeven bij: Carrera, Amsterdam

Beschrijving voorkant
Op de stofomslag van de zwarte cover staan de letters PIJN groot aangegeven. Er is verder geen afbeelding.
Op de “echte kaft”staan de letters in het zilver.
Het is een mooie, gebonden uitgave.

Genre van het boek
Je kunt je best afvragen in welk genre je “Pijn”moet plaatsen. Gezien de hoeveelheid avonturen en de flitsende snelheid waarmee die door Werner en Bink worden beleefd, denk ik nog het meest aan een moderne picareske roman( schelmenroman)
Ik lees te weinig diepgang in de ontwikkeling van de personages om te kunnen spreken van een “psychologische roman.”

Sensatie bij de presentatie
Uit de Telegraaf van 10 december 2009:
Beau van Erven Dorens sprong vanmiddag van de Magere Brug af ter promotie van zijn nieuwe boek Pijn. De stunt doet hem waarschijnlijk pijn in zijn portemonnee...
Beau werd door de politie afgeraden te springen, maar deed dat toch. Door het slechts vijf graden koude grachtenwater raakte de presentator razendsnel onderkoeld.
Een ziekenwagen, vijf brandweerauto’s en een politiewagen rukten uit voor Beau. Nadat hij weer aan wal was geholpen, werd hij het politiebureau binnengebracht.
Een omstander die het zag gebeuren, kon wel waardering voor de bravoure van de tv-persoonlijkheid opbrengen maar zei ook: "Hij krijgt waarschijnlijk een gigantische rekening. Het is nog maar de vraag of hij dat met de opbrengst van zijn boekje kan betalen.”
Daarnaast werd er een vete uitgevochten met de tv-presentator Albert Verlinde die het boek plagiaat noemde, waardoor Beau in de uitzending van RTL Boulevard de gelegenheid greep om Verlinde te kakken te zetten. Die bood dan een dag later weer zijn excuses aan. Waarschijnlijk was een en ander bedoeld om extra publiciteit voor het boek te verkrijgen. Dat is gelukt, maar het boek werd er niet beter van.

De aangeleverde flaptekst
De lichtelijk overspannen copywriter Werner van der Linden, reclameman van het jaar 1996 en 1997, ziet mogelijkheden om zijn tanende carrière bij reclamebureau Hot&Lazy nieuw leven in te blazen als hij mag pitchen op een campagne voor een humoristisch kaasproduct van een Belgisch zuivelbedrijf. Met het binnenhalen van deze opdracht zou hij zich kunnen ontdoen van zijn concurrent Enzo Morrez en zo opvolger worden van de baas van Hot&Lazy, Etiënne Schlieberman, met wiens vrouw Werner een lichamelijk en geestelijk vermoeiende seksrelatie heeft, waaraan hij uit strategische overwegingen geen einde durft te maken. Het verlossende idee voor de kaascampagne wil hem maar niet invallen, tot op een ochtend zijn neef Bink, een bekende soapster, op de stoep staat en het geluk Werner eindelijk weer lijkt toe te lachen. Nooit zat een man er meer naast dan hij.

Samenvatting van de inhoud
Hoofdstuk 1: Fantakaas
De hoofdfiguur is de aftakelende reclameman Werner van der Linden. Hij is 37 jaar en vroeger heel succesvol geweest doordat hij al een jaar of tien ervoor prijzen met prima reclames heeft ontvangen.
Hij moet in het eerste hoofdstuk een reclame maken voor Belgisch kaasmerk, maar slaagt daar niet in. Tegelijkertijd zien we als lezers wat voor vreemde man Werner is. We zien hem schelden en vloeken, coke snuiven en seksuele toenadering zoeken bij Lisa, de vrouw van Etienne Schliebermann. Hij wil met haar naar bed en zij laat zich ook al meteen zoenen en opwinden voordat ze gaan stappen.

Hoofdstuk: Enzo Manzonie
Werner en Lisa gaan samen naar een burkaparty, waar Werner teveel zuipt en ruzie krijgt met de opa van een barmeisje (de Korporaal, een oud-marinier van 82 jaar) Hij ontmoet zijn ex-partner Enzo Manzonie ontmoet. Hij wil een meisje versieren, slikt ook nog een Viagrapil en het hoofdstuk eindigt met een klap op zijn oog.

Hoofdstuk: Neef Bink
Werner heeft een kater, veel nadorst een flinke erectie van de Viagrapil en een hallucinerende en onbegrijpelijke droom. Hij wordt wakker gebeld door neef Bink, een soapacteur die in de problemen zit maar hogerop wil. Hij begint dan met een soort zelfmoordpoging met vitaminepillen. Werner moet naar zijn kantoor: de kaascampagne voor het Belgische bedrijf moet nu echt gemaakt worden. Hij wordt getart door Enzo.

Hoofdstuk: Seks sells
Vlak voor de deadline van de campagne stelt Werner voor om de kaascampagne erotisch getint te laten zijn. (Seks sells) Hij wil zijn neef Bink inzetten. Enzo en zijn baas Etienne vinden het een goed idee. De spanning tussen de collega’s is even uit de lucht.

Hoofdstuk: Another one bites the dust (de ringtone van Werner)
Etienne geeft Werner de opdracht een contract af te sluiten met de Belgische opdrachtgever.
Hij moet het geld (250.000 €) alvast meenemen, dan kan het noodlijdende bedrijf voortbestaan.
Etienne maakt zich zorgen om zijn vrouw Lisa. Werner wil Bink paaien voor de reclame, maar Bink komt hem net vertellen dat hij als soapie ontslagen is. Werner zegt dat hij dat wel zal rechtzetten.

Hoofdstuk : The fucking master of the universe
Stoned (vanwege coke snuiven en blowen) rijden Werner en Bink naar Hilversum. Hij voelt zich als de titel van dit hoofdstuk aangeeft. Ze doen een kaart met een opruiende tekst in de brievenbus van de tv-stationbaas die Bink heeft ontslagen.

Hoofdstuk: Een soort Polen
Werner en Bink rijden naar België, maar het gaat helemaal mis bij de kaashandelaar Benny. Die heeft een paar criminele Yoego’s in dienst. Benny laat hem opsluiten in een koelcel. Daar wordt een Telegraaf getoond met een artikel waarin staat dat Bink homoseksueel contact heeft gehad met een jonge man. Die heeft hem aangeklaagd: dat blijkt nu de reden voor zijn ontslag als soapie. Ze worden weggevoerd waarin een voor Werner mooie blonde vrouw zit. Die Mathilde steelt de show door met haar ontblote vagina de versnellingspook van de auto te bedienen. België lijkt een soort Polen.

Hoofdstuk: Een lichaam om op te drijven
Werner en Bink zitten gevangen in een soort schuur. Bink vertelt over zijn seksavontuur met Jeryll, de jongen uit de Telegraaf. Ze worden door Benny belaagd om het geld terug te geven. Maar nu blijkt dat er een valse truc is: Enzo heeft het geld blijkbaar die dag al opgehaald. Benny wordt woest en knipt Werners tepel af. Dat doet pijn.
Dan worden ze ineens gered door de Korporaal. Als ze later ergens gaan eten, worden ze weer verrast door Benny en zijn handlangers. Die worden gewelddadiger. Omdat De Korporaal bij zijn actie het been van Mathilde had afgehakt, moet hij ook zijn been inleveren. Daarna worden ze in een moeras gedumpt. De Korporaal vermoedt dat hij zal sterven en draagt hun op zijn lichaam te gebruiken om op te drijven. Hij sterft inderdaad en zinkt weg in het moeras. Later voelen Werner en Bink vaste grond (een vlonder) onder hun voeten.

Hoofdstuk: Een beetje Armageddon
Werner en Bink zijn weer op weg naar Amsterdam: ze willen het Enzo betaald gaan zetten.
Ze willen het geld pakken en dan met Lisa naar Brazilië vluchten om op het strand te gana liggen. Lisa is immers Werners grote liefde. In de buurt van Amsterdam wordt Bink gebeld door Jeryll die zegt dat hij gegijzeld wordt vastgehouden door terroristen in het Rijksmuseum. Bink wil hem gaan ontzetten. Maar ze raken eerst beiden betrokken in een bizar ongeluk op de rijksweg: uitgebrande auto’s en schietende tanks. Ze knallen tegen de vangrail en ontsnappen via een sloot aan de dood.

Hoofdstuk: Chili con carne
In Amsterdam willen Werner en Bink Jeryll bevrijden. Ze krijgen hulp van een soort burgermilitie die met hen meetrekt. Het is complete chaos in de stad. Ze gana het Rijksmuseum naar binnen.

Hoofdstuk Still Life with cheese
Werner en Bink ontmoeten binnen de terroristen en gaan ermee in discussie. Ene Muhammud slaat hem neer. Werner krijgt dan een visioen van een stilleven met kaas (hij is in het Rijksmuseum, zie de leuke Engelse titel van dit hoofdstuk) Dat zou een idee kunnen zijn voor een kaascampagne. Hij probeert daarna de terroristen te ontmoedigen.

Hoofdstuk : Showdown
Ze komen uit het Rijksmuseum en worden opgewacht door de wereldpers ze hebben immers de terroristen verslagen. Vooral Jeryll trekt de eer naar zich toe. Werner en Bink willen nog steeds wraak nemen op Enzo en Etienne. Ze achtervolgen hen met een quad en Enzo in de Landrover. Ze schieten met raketten op de auto. Het volgende spelet zich af in de ondergrondse. Etienne denkt dat Werner het geld heeft, maar dat blijkt zijn vrouw Lisa te hebben die het heeft aangelegd met Enzo, omdat Werner zijn mobieltje stuk was geraakt. Ze had met Enzo geneukt en het geld in België opgehaald. Werner wordt boos dat ze met Enzo heeft geneukt en hij maakt Enzo boos door te zeggen dat hij met zijn moeder heeft geneukt.
Bij de schietpartij raakt Werner gewond in zijn zij. Dan vluchten Enzo en Lisa.

Hoofdstuk: Pijn
Werner en Bink verblijven in Brazilië. Het hoofdstuk begint weer met een hallucinerende droom van Werner over zijn pornokonijn. Hij sterft van de pijn en Bink probeert hem zo goed mogelijk te verzorgen. Ze gaan naar het strand, maar Werner moet naar het ziekenhuis. Vlak voordat hij daarheen wordt vervoerd, gaat zijn telefoon. Het is Lisa. Werner hoort via Bink dat hij toch vader wordt.
Het is zijn laatste daad geweest. Hij sterft in de armen van Bink.


Titelverklaring
“Pijn” is ook de titel van het laatste hoofdstuk van het boek.
Daarin lijdt Werner heel veel pijn waaraan hij ten slotte sterft. Maar al eerder leed hij pijn zijn rechtertepel wordt afgeknipt.

Structuur en/of verhaalopbouw
“Pijn”is een chronologisch verteld verhaal in 13 getitelde hoofdstukken.(zie de samenvatting) De gebeurtenissen spelen zich in enkele dagen af (november 2008) en de lezer wordt nauwelijks op de hoogte gesteld over wat er in het verleden is gebeurd. Tussen de hoofdstukken zit veel tijdverdichting en ook worden er ook dingen niet verteld of later kort samengevat. Dat vergroot de snelheid van het vertellen, maar maakt het verhaal meteen niet erg geloofwaardig. Het heeft m.i. ook wat de inhoud betreft de band met de realiteit verloren en waar Beau in een interview (zie hieronder) spreekt van veel humor in de roman, wil ik het meer houden op “onsmakelijke onzin.” Maar ja over (kaas) smaak valt te twisten.

Gebruikt perspectief
Er is sprake van een personaal perspectief. De 37-jarige reclameman Werner van der Linden is de hij/verteller van de gebeurtenissen. Hij vertelt in de o.v.t. dat is wel bijzonder omdat hij aan het einde van het verhaal overlijdt. Daarom wordt die laatste alinea verteld vanuit het standpunt van Bink.

De tijd van het verhaal
De handeling van de eerste hoofdstukken speelt zich af in enkele dagen in november. Uit wat tekstgegevens op blz.286 zou je kunnen opmaken dat het jaar van handeling 2008 is.
Dit is mijn neef , Bink, Mister yes 2007 en Mister Gaykrant 2009, vermoed ik en hij komt zijn grote liefde Jeryll redden. “
Dat alles lijkt zich binnen een week af te spelen. Het is niet duidelijk wanneer het laatste hoofdstuk speelt.

De plaats van handeling
De reclameman Werner woont in Amsterdam. Na een aantal hoofdstukken vertrekken hij en Bink met de auto naar België, waar ze in hachelijke situaties terecht komen. Vervolgens vertrekken ze weer naar Amsterdam, waar hun oude collega’s hen opwachten. Via de reddingsactie in het Rijksmuseum en daarna in de metro zijn ze in het laatste hoofdstuk “Pijn” ineens in een Braziliaanse kustplaats beland

Thema, motieven en interpretatie
Ik heb na het lezen niet een vast omlijnd idee gekregen wat het thema van de roman is. Zou het boek kunnen gaan over de zin van het bestaan of over de tragiek van het noodlot? Beau van Erven Dorens zet een heleboel quasi-leuke avonturen achter elkaar en schept daarmee een zeer onrealistisch verhaal wat mij nog het meeste voorkomt als een schelmenroman.
In het interview hieronder zegt Beau: Werner wil rammen, doorbeuken in het leven. Maar de vrouwen lopen weg en het enige waarin hij goed was, bullshitten, lukt niet langer. Dan zie je hem breken. Pijn! gaat over ontsporen. Op een figuur met wie het goed gaat, zit niemand te wachten, dat is saai…..

Hier en daar doet het boek denken aan een literair product van Herman Brusselmans, maar dan valt soms nog wel de schampere humor in te ontdekken. Ook al is de inhoud van Brusselmans kolder, er valt meer te ontdekken in de verhaallijn van de Vlaming.

Wat motieven voor je leesdossier:
- seksualiteit (Lisa, Bink, Viagrapil, Mathilde)
- drank en drugsgebruik (coke snuiven ed., zuipen op de burkaparty)
- de reclamewereld en de problemen erin
- list en bedrog (Enzo bedriegt Etienne en Werner)
- overspel ( Lisa bedriegt Etienne en Werner)
- geweld (heel veel geweld)
- wraak
- de dood (van Werner)


Waardering scholieren.com
Schoenmaker blijf bij je leest.
Wie aardig kan presenteren op televisie, moet ook inzien dat niet iedereen een boek kan schrijven. Het is me tijdens het lezen ontgaan of niet gebleken welke bedoeling Beau van Erven Dorens met het boek had. Volgens eigen zeggen, heeft hij een boek met humor willen schrijven. Ook dat is me niet opgevallen, enkele snedige zinnen daargelaten, maar dat betekent niet dat iets meteen “humor” wordt. Verder erger ik me als lezer aan de met hoofdletters geschreven krachttermen. Er blijkt een heleboel “FOCKING” te zijn.

Ik zou het afraden “Pijn” op je literatuurlijst te zetten. Ik denk niet dat veel docenten het boek zullen lezen of het zullen goedkeuren voor de lijst. .
Of begin ik nu echt oud te worden…..Wat mijn eigen amusementswaarde betreft, vond ik het vooral zonde van de tijd zoveel bladzijden te moeten doorworstelen. Je beleeft allicht meer plezier aan een spannende literaire thriller.
Wie het boek leest voor Havo mag wat mij betreft voor de moeite 2 punten noteren, voor de vwo-lijst vind ik het niet meer waard dan 1 punt.

Recensies
Susan Smit besprak het boek in GMNL op 10 december 2008: . Over 'Pijn' zegt Susan: 'Het is een heel heftig boek. Zijn kracht is dat hij heel zintuiglijk en snel dingen beschrijft. En die trein dendert maar door.'

In Spits van 9 december 2008 bespreekt Joris Polman de roman. Of de kersverse fictieschrijver zich hiermee een blijvende plek weet te verwerven in het Nederlandse literaire landschap is echter de vraag. "Daar is het boek misschien ook wel niet Nederlands genoeg voor. Er gebeurt te veel, het gaat te snel. Het is bijna filmisch. Er zit een vleugje Quentin Tarantino in, maar ook Bret Easton Ellis (schrijver van onder meer American Psycho, red.). Ik heb me ook laten inspireren door Elmore Leonard die het hilarische boek Get Shorty schreef dat later is verfilmd. Allemaal heel erg Amerikaans. Aan de andere kant, zo vunzig als Arnon Grunberg soms kan zijn, is mijn boek nu ook weer niet."
De succesvolle televisiemaker maakt er geen geheim van dat hij in gespannen afwachting is van de reacties op zijn debuut. Zijn op televisie vergaarde roem maakt hem een makkelijk slachtoffer voor zure recensenten, beseft hij als geen ander. "Ik ben heel benieuwd naar de reacties, maar ik hou er rekening mee dat ik hard word aangepakt. Het gaat mij trouwens niet om de erkenning van die recensenten. Ik hoop dat er straks mensen naar mij toe komen om te zeggen dat ze hartelijk hebben gelachen om mijn boek. Dan is het project geslaagd." Hij vervolgt met een knipoog: "En als het boek goed verkoopt natuurlijk."

Toegevoegd op 17 januari 2009:
Vernietigend is  de recensie van Daniélle Serdijn in De Volkrant van vrijdag 16 januari 2009 :   Op alle fronten is "Pijn"een roman die eerder had moeten verschijnen. dan had je deze jonge schrijver zijn jeugdige overmoed vergeven en kunne n uitzien naar verbetering, ontwikkeling, rijping en wellicht niet zo hard blijven kleven aan stoplappen en de ineffectieve overdaad van worden als "neuken"en shit" [.....]
"Pijn" gaat over een cokesnuivende reclameman die bedrijf en carrière probeert te redden door een sopaster-toevallig een neef van de reclameman- te strikken voor de campagne van een kaasgigant. maar dan blijkt de neef homoseksueel en valt heel de zaak in duigen. De neef is een nicht. Lachen toch?
Vijftien jaar loopt Van Erven Dorens achter op zijn schrijvende generatiegenoten. Vijftien jaar gebrek aan strenge redacteuren, afwijzingen, teleurstellingen én aan de moed om opnieuw te beginnen en jezelf te overtreffen. Zoiets wreekt zich."(titel recensie: "Neef blijkt nicht in onfris schelmenverhaal." 2 sterren van de mogelijke 5)

Over de schrijver
Bron: Wikipedia
Noël (Beau) van Erven Dorens (Haarlem, 24 december 1970) is een Nederlands televisiepresentator. Hij is vooral bekend van de RTL4-programma's Big Brother 2, RTL Boulevard en Popstars - The Rivals, en hij was te zien in het programma NSE op Talpa dat na tegenvallende kijkcijfers van de buis is gehaald. Zijn tweede voornaam dankt hij aan het feit dat hij op Kerstavond geboren werd.
Van Erven Dorens woonde van zijn eerste tot en met zijn vierde jaar in Maleisië, omdat zijn vader als topman van Shell daar werkte. Daarna is het gezin Van Erven Dorens weer terug naar Nederland gegaan. Na zijn middelbare school (vwo) begon Van Erven Dorens aan drie studies aan de Universiteit van Amsterdam: Nederlands, Geschiedenis en Politicologie. Geen van deze studies maakte hij af. Ook schreef hij in deze periode columns voor het studentenblad Propria Cures. Later werd hij columnist voor onder meer de Nieuwe Revu, het Haarlems Dagblad, de Groene Amsterdammer, Blvd. en het Algemeen Dagblad. Tegenwoordig heeft hij een column in het NRC. Ook had hij verschillende gastrollen in series als IC, Baantjer (1999), Onderweg naar morgen en Goede tijden, slechte tijden alsook de persiflage in Telekids hierop: Pittige tijden (1999).

Interview in het AD (december 2008) met de schrijver
Mislukte kaasreclames, een snuivende marketingman en het Rijksmuseum als epicentrum van een guerrillaoorlog. Beau van Erven Dorens’ debuutroman Pijn! blijkt behoorlijk bizar. ‘Dit boek biedt tegenwicht aan het vluchtige van de tv-wereld.’
Beau van Erven Dorens: 'Ik gooi liever eerst alle ruiten in en begin dan opnieuw, een interessant experiment om te zien wat de gevolgen zijn.' FOTO MARCO OKHUIZEN
Zijn koffershow Deal or no Deal oogt regelmatig als een voorgeprogrammeerd theekransje op tv. Maar in Pijn! gaat Beau van Erven Dorens helemaal los.

Het is het universum van de stuntelende reclameman Werner van der Linden, die probeert een kaascampagne op poten te zetten, bulkt van het opportunisme, profiteurs, foute seks en explosies in en rond het Rijksmuseum. Vrouwen worden afgedankt als een volgesnoten Kleenex, de cocaïne stuift in het rond, een dame weet een auto te schakelen door op de versnellingspook plaats te nemen, tijdens een martelscène verliest iemand zijn rechtertepel en Amsterdam telt meer scherpschutters dan Afghanistan.

Klinkt nogal absurd en vergezocht. Van Erven Dorens: ,,Werner is ontstaan in 1993-1994 toen ik schreef voor Propria Cures, een studentikoos Amsterdams anarchistisch blad. Destijds al had ik het idee voor het boek. Maar ik heb het pas de laatste twee jaar kunnen afmaken, omdat daarvoor zoveel gebeurde op tv-gebied. En dan nog had ik alleen tijd voor het schrijven in de randen van de nacht of wanneer ik voor RTL Travel op reis was. Dan werkte ik eraan in het vliegtuig of op mijn hotelkamer.

Als hoofdpersoon had ik iemand in gedachten die keihard en compromisloos was, iemand die wil knallen. Ik hou van boeken met krachtige figuren die tegelijkertijd de mislukking in zich meedragen.

Zoals Werner: een ongelooflijk stoere reclamejongen die ruig doet. Maar intussen is hij ook een aansteller die over the hill raakt, zowel in zijn vak als mens. Hij loopt tegen de 40, zijn haargrens schuift steeds verder op, hij weet nauwelijks te scoren, is niet meer zo sexy; dat vind ik romantisch.

Hij wil rammen, doorbeuken in het leven. Maar de vrouwen lopen weg en het enige waarin hij goed was, bullshitten, lukt niet langer. Dan zie je hem breken. Pijn! gaat over ontsporen. Op een figuur met wie het goed gaat, zit niemand te wachten, dat is saai.

Werner ontspoort, evenals het verhaal. Ik bedoel: zet personen of een samenleving onder druk en het gaat mis, dan slaan we met zijn allen collectief door. We leven in een precaire evenwichtssituatie: een knip met de vingers en de hele economie stort in. Of denk aan die herdenkingsdienst voor Theo van Gogh op de Dam. Duizenden mensen stonden te schreeuwen; er had net iets meer olie op vuur gemoeten en de menigte was los gegaan.

Granaatexplosies in het Rijksmuseum, natuurlijk, het is bizar en uitvergroot. Maar denk aan wat in Mumbai is gebeurd... Aan die terroristische gruwelen zijn wij in Nederland niet gewend. Een beetje naïef dat wij zo redeneren, want dat kan ook hier gebeuren. Ik snap eigenlijk niet waarom dat nog niet het geval is.’’

Een kalende antiheld van tegen de 40, kampend met diverse verslavingen en gespecialiseerd in mislukkingen. Hoeveel stopte Van Erven Dorens van zichzelf in Werner? Op het curriculum vitae van de tv-presentator prijken behalve successen na zijn Talpa-ervaring en minder geslaagde filmuitstapje Feestje! ook diverse missers.

,,Van kaal worden heb ik geen last. Terwijl ik er wel heel nerveus van word hoe erg we met z’n allen bezig zijn met haaruitval en dik zijn. Maar ik wil wel voortdurend bewegen naar iets anders, iets nieuws.

Ik weet dat dat op een gegeven moment stopt. Die wetenschap veroorzaakt pijn, net als bij Werner. Toch gooi ik het bijltje er niet bij neer. Daarvoor zijn al die dingen veel te spannend. Ik ben een veelvraat, een gulzig type dat geneigd is overal verslaafd aan te raken. Daarom probeer ik geen drugs, dat zou ik veel te lekker vinden. Maar ik ben wel een veranderingsjunk tot het ziekelijke aan toe. Ik wil de hele tijd ergens anders zijn, iets nieuws proberen. Dat is niet positief, maar vooral erg zenuwachtig en vermoeiend, ook voor mijn vrouw. Het komt voort uit een gedrevenheid en angst iets te missen of niet alles uit het leven te halen wat erin zit.

Zo kan ik op vakantie niet stil zitten op een strand. Daarom wilde ik ook dit boek maken. Een totaal andere discipline dan tv-werk en tevens een tegenwicht voor die vluchtige, commerciële wereld. Ik probeer te onthaasten, maar dat valt me zwaar. Ik vind in beweging zijn belangrijker dan de overweging: maak ik de goede keuze? Als ik bij RTL was gebleven, had ik er nu financieel aanzienlijk beter voor gestaan dan na mijn Talpa-overstap. Toch had ik dat avontuur nooit willen missen. Er zijn fantastische en verschrikkelijke dingen gebeurd. Voor mijn eigen gemoedsrust ben ik blij dat ik het heb geprobeerd, zodat ik me nu niet hoef af te vragen hoe het geweest zou zijn. Kortom: als je terugkijkt geen verstandig besluit, maar uiteindelijk ben ik er blij mee.’’

Om diezelfde reden komt hij nu met Pijn! ,,Ik kan me laten tegenhouden uit angst slechte recensies te krijgen. Ik denk: fuck it, ik ga ervoor. Ik weet dat ik er mezelf als presentator geen goede dienst mee bewijs. Als je iets geks doet in de tv-wereld, krijg je namelijk straf. Als je daaraan toegeeft, word je paranoïde. Ik gooi liever eerst alle ruiten in en begin dan opnieuw, een interessant experiment om te zien wat de gevolgen zijn.’’

Zijn taalgebruik en de gebeurtenissen in Pijn! zijn vermoedelijk niet besteed aan zijn Deal or no Deal-kandidaten. ,,Tsja, ik kan wel een prachtige romancier willen worden of literaire pretenties hebben, ik ontvlucht nooit mijn presentatorverleden. Ik heb geen geheime missie en wil geen boodschap overbrengen met Pijn! Ik ben Beau die een leuk boek schrijft vol humor.’’

Van Erven Dorens scoort inderdaad weer met Deal or no Deal, Het Zesde Zintuig en Ik hou van Holland. ,,Nu ben ik bezig met het derde seizoen van Het Zesde Zintuig, waarin weer de allerbeste paragnosten op onopgeloste zaken worden gezet. Het competitie-element, waarbij punten werden gegeven aan die paragnosten, hebben we er bewust uitgelaten. Dat zat ons toch niet lekker: zulke heftige zaken in verband brengen met een wedstrijd.

Verder verheug ik me erg op een nieuwe serie die ik ontwikkel met Jeroen van Koningsbrugge. Het moet een komische detectivereeks worden vol absurde humor. Een beetje zoals de films Lethal Weapon. Veel actie, rennen en vechten. Totaal iets nieuws voor mij. Ik kan bijna niet wachten.’’