ff n studiebreak
Bij klassieke muziek moet je niet aan je grijze oma denken, maar aan YouTube. 5 tips van Lucas en Arthur Jussen.
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Renate Dorrestein
Buitenstaanders
Geschreven door: | Aimee (4 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 25 augustus 2008 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.400 |
Bekeken: | 1263 keer (3 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Auteur: Renate Dorrestein
Titel: Buitenstaanders
Plaats/uitgever: Wolters-Noordhoff, Groningen
Jaartal/druk: Grote Lijsters, 1997 (origineel 1983)
Boek: 176 blz.
ISBN: 9001 54961 6
Minibiografie:
Renate Dorrestein (Amsterdam, 25 januari 1954) is schrijver, journalist en feminist.
Renate Dorrestein groeide op in een rooms-katholiek advocatengezin in Amstelveen. Na de nonnenschool en het gymnasium aan het Keizer Karel College ging ze als leerling-journalist werken bij Libelle en Panorama. Door de vele reizen die ze maakte voor het blad en de ervaringen die ze daar opdeed, werden haar persoonlijkheid en haar schrijfstijl gevormd. Na een aantal jaren ging ze in 1977 freelance schrijven. Midden jaren zeventig was Dorrestein al samen met een vriendin het productiebureau Proburo gestart, dat bijlagen verzorgde voor tijdschriften. In de periode 1977 - 1982 publiceerde ze in Het Parool, Viva en Opzij.
Van het laatste blad werd ze in 1982 redacteur, waarna ze zich verder in feministische richting ontwikkelde. Ze was in 1986 betrokken bij de oprichting van de Anna Bijns Stichting, die elke twee jaar een prijs uitlooft voor 'de vrouwelijke stem in de letteren'.
Als romancier debuteerde Dorrestein in 1983 met Buitenstaanders, daarvoor was ze al bekend van haar columns in onder andere Opzij.
Naast vele romans schreef Renate Dorrestein twee autobiografische boeken, in 1988, Het
perpetuum mobile van de liefde over haar 'zelfmoordzusje' en in 1993, Heden ik over de ziekte ME die zich in 1991 bij haar aandient. De zelfmoord van haar zusje in 1979 is op haar persoonlijkheid en haar schrijverschap een grote invloed geweest, evenals de ziekte ME, die ruim tien jaar haar leven beheerste. Ze richtte in 1993 het ME-Fonds op ter bevordering van onderzoek naar ME/CVS. Het fonds moest echter door geldgebrek worden opgeheven in 2004.
In 1993 ontving ze de Annie Romeinprijs voor haar hele werk. Verder kreeg ze voor Een
sterke man een nominatie voor de Libris Literatuurprijs, en een nominatie voor de Publieksprijs voor Een hart van steen. In 2002 werd Zonder genade genomineerd voor de AKO Literatuur Prijs. Ook kreeg ze twee internationale nominaties. In 1997 schreef ze op uitnodiging van de CPNB het Boekenweekgeschenk onder de titel Want dit is mijn lichaam.
Veel van haar boeken zijn vertaald. In veertien landen (o.a. de VS en Japan) zijn romans van Dorrestein verschenen. Met haar werk Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (2006) had Dorrestein een primeur: op haar initiatief was achterin reclame opgenomen van een product voor vrouwen in de overgang.
Renate Dorrestein schrijft het Boekenweekessay 2008 “Laat me niet alleen”.
Verwachtingen en eerste reactie:
Ik dacht dat het een boek vol geheimen zou zijn. Een huis vol met mensen die heel andere bedoelingen hebben dan wat ze laten zien. Ik dacht dat het een soort complot was. Dit bleek allemaal niet zo te zijn.
Mijn eerste reactie na het lezen van het boek: wat een raar boek. In het begin vond ik het moeilijk om de personages te identificeren. Als je het eenmaal begrijp komt er weer iets nieuws om over na te denken. De spanning blijft het hele boek aanhouden. Aan het einde van het verhaal dacht ik dat het de bedoeling was om Laurie in het fasehuis te krijgen, wat dus niet klopte.
Uiteindelijk zou ik heel erg graag willen weten hoe het nou verder gaat met de mensen in het fasehuis, met het gezin en vooral met Laurie, aangezien het duidelijk is dat ze weg moet bij Max. Ze is echt een deurmat geworden, wat hem voldoening en macht geeft. Ik houd niet van een open einde bij een verhaal, dus zou ook heel graag willen weten of Laurie besluit om haar herinneringen als herinneringen te zien of als dromen. Je kunt als lezer wel weten dat het de werkelijkheid was, omdat ze vóór het ongeluk geen verdovingen had gehad en haar zoons zeiden niet terug te willen naar het fasehuis. Toch wil je als lezer zekerheid hebben en wil je zéker weten dat het werkelijkheid was of een droom. Als er een verfilming zou komen zou ik deze zeker willen zien om meer duidelijkheid te krijgen over de gebeurtenissen en het einde van het verhaal.
Samenvatting:
Ergens in een drassig gebied staat het ‘fasehuis’. Dit is een onderdeel van de psychiatrische inrichting die verderop in het bos ligt. In dit huis wonen vijf patiënten en hun psychiater. Hij is de bedenker van het gezinsproject en geeft onopvallend leiding aan dit gezin.
De oudste van de vijf bewoners is Agrippina. Zij is een vrouw van +/- zeventig die vroeger slachtoffer is geworden van geweld en seks. Ze lijdt aan waanbeelden die door een hersentumor worden veroorzaakt. Haar zoon woont er ook, Lupo. Hij ging na z’n geboorte naar een pleeggezin, hij is niet door Agrippina opgevoed. Lupo was uit medelijden met een lelijke vrouw getrouwd. Ze kregen een mismaakt kind dat hij uit medelijden heeft vermoord. Ook was hij betrokken bij de dood van z’n vrouw die door een ongeluk haar benen verloor. Hij schreef gedichten o.a. over zijn vrouw en kind. Hij wordt beroemd en wordt later opgenomen. In de inrichting schrijft hij in opdracht van ‘lezers’ liefdesbrieven. Biba en Ebbe zijn tweeling en belanden via een lange weg het fasehuis. Ze komen uit pleeggezinnen, waren eerst met z'n drieën maar hebben hun drielingzuster Sterre geholpen bij haar zelfmoord. Sterre dacht dat er een monster in haar zat. Marrie is de jongste in huis en heeft het syndroom van Down. Ze is door Wibbe uit een tehuis gehaald en in het fasehuis gezet. Wibbe is de psychiater maar wordt door de anderen als klusjesman gezien. Hij houdt zich van de domme en laat niet merken wie hij is. De bewoners treffen voorbereidingen voor de ‘verjaardag’ van Sterre, een herdenkingsfeest, want het is de sterfdag van Sterre.
Max, Laurie en de kinderen gaan op vakantie naar Elba, ze zijn een standaard gezin voor de buitenstaanders maar hebben een slecht huwelijk. Ze raken van de weg en komen met de auto in het water terecht, Agrippina had een bord weggehaald. Ze besluiten Marrie te volgen en komen terecht bij het fasehuis. Dit weten ze niet en denken bij een gewoon gezin te zitten. Max wordt wakker naast Biba en Ebbe, hij probeert Ebbe te verleiden. Laurie wist dat hij voosde met anderen, ziet dat hij Ebbe verleidt en neemt wraak door Lupo uit te dagen. De twee jongetjes pesten Marrie, die niets doorheeft.
Lupo wil ze zo snel mogelijk weghebben. Wibbe haalt de auto uit het water, deze moet in het dorp gemaakt worden. Hij en Max brengen de auto weg en Wibbe vertelt Max over het huis. Evertje Polder, de stokoude hond van Agrippina, wordt door Lupo, een misverstand, afgeschoten. In het bos probeert Laurie Lupo te verleiden maar hij wil niet. Waar Agrippina zin in heeft zijn de twee zoontjes die ongestoord Marrie martelen. Agrippina denkt dat ze door bloed langer jong blijft en wil voor een keer i.p.v muizenbloed eens mensenbloed drinken. Ebbe en Biba hebben zwanenvleugels nodig voor het ritueel van Sterre. Lupo schiet een zwaan af en snijdt er de vleugels af. Als Biba en Ebbe op het dak, waar Sterre van af is gesprongen, het ritueel uitvoeren, raken Wibbe en Max in paniek. De anderen sluiten ze op in de kelder en op zolder.
De twee zoontjes willen Marrie een lesje leren, Agrippina verdwijnt ook en er ontbreekt een groot mes uit de keuken. Lupo, Biba en Ebbe gaan zoeken en vrezen het ergste. Laurie gaat achter Lupo aan en verdwaalt. Ze komt terecht bij het hoofdgebouw van de inrichting. Zij vertelt aan de psychiater wat er in het huis gebeurt. Deze vindt het niet verantwoord en neemt via een zender contact op met Wibbe die nog opgesloten zit. Hij zegt dat er niets aan de hand is en dat Laurie gek is. Laurie krijgt kalmerende injecties. Lupo, Biba en Ebbe laten Max en Wibbe vrij. Nadat ze Agrippina op bed vinden na een aanval besluit Wibbe haar naar de inrichting te brengen. Hij neemt Laurie weer mee. Laurie droomt de volgende dag nog half en heeft een nachtmerrie. Ze ontwaakt versuft op een terras. Max vertelt haar dat ze last heeft van de verdoving en vandaar de nachtmerries heeft. Ze gaan niet terug naar het huis, maar op vakantie. Laurie vraagt zich af of alles maar een nachtmerrie is geweest of dat haar herinneringen kloppen.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
