Geschreven door:	Fleur [meer]
Datum ingestuurd:	9 juni 2008
Niveau:	4 vwo
Taal:
Woorden:	810
Opvragingen:	224 (0 deze maand)
Waardering:	Currently 3.00/5 1 2 3 4 5 3.0/5 (2 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

Een spel van verstand en liefde

Een schitterend Gebrek - Arthur Japin
(Door Fleur)

“Ze is mooi. Ze is gehoorzaam. Ze is gelovig. Zo gezond als een vis. Haar huid is blank, haar ogen zwart’. ‘Die Lucia is volmaakt!’
‘Dat zou je denken,’ Giacomo klonk plotseling bedrukt. ‘Ze heeft alleen één ernstige tekortkoming.’
‘Welke dan?’
‘Zij is te jong.’ Hij meende het, maar zijn broer moest lachen: ‘Wat een schitterend gebrek!’

Zoals menigeen hebben ondervonden gaan verstand en liefde niet samen. Je kunt niet doen alsof je verliefd op iemand bent, en als je echt kriebels hebt kun je die niet het zwijgen opleggen. In ‘een schitterend gebrek’ de nieuwe roman van Arthur Japin raakt de hoofdpersoon, zoals in vele andere romans, verwikkeld in de strijd tussen verstand en gevoel. Maar de belevenissen van hoofdpersoon Lucia zijn verreweg het meest stijlvol en intimiderend.

Lucia en Giacomo zijn verliefd maar Giacomo moet eerst zijn studie afmaken. De setting is in Noord-Italië in de achttiende eeuw. Het afkomst- en standsverschil tussen Lucia, dochter van bedienden, en Giacomo, student, is groot maar niet onoverkomelijk.
In het komende jaar wanneer Giacomo in Venetië studeert, verandert haar leraar haar in een beeldschone, welgemanierde vrouw met een weerzinwekkende intelligentie. Maar dan slaat het noodlot toe: Lucia raakt besmet met de pokken, in die tijd nog een gevaarlijke besmettelijke ziekte. Lucia overleeft, maar de uiterlijke en emotionele schade is onherstelbaar. Lucia’s gezichtje is voor altijd ontsierd door afzichtelijke littekens.
Lucia zelf maar ook haar toekomstige echtgenoot zouden door haar lelijkheid nooit geaccepteerd worden door de decadente gossipsociety van Venetië.
“Wanneer ik echter tegen mijn gevoel in zou gaan en hem vrij zou laten, zou hij zijn dromen kunnen najagen en waarmaken. Ik zou dan wel ongelukkig zijn maar troost vinden in de wetenschap dat hij ten minste gelukkig was. Misschien zou hij even droevig zijn om mij, maar vast niet lang wanneer ik het zo speelde dat hij meende dat ik hem verraden had. Dan zou hij kwaad zijn, mij verwensen en uiteindelijk vergeten. Zo redeneerde ik. In het eerste geval zouden er twee ongelukkig zijn, in het laatste geval slechts een. De keus leek mij eenvoudig.’

Lucia verwikkelt zich in een persoonlijk dilemma en verschuilt haar lelijkheid, wat niet langer haar ergste verdriet is, en tranen achter haar sluier.
Na lang rondzwerven komt Lucia terecht bij ruimdenkende vrouw die Lucia, ondanks haar uiterlijk, vriendschap en onderdak schenkt. Als deze overlijdt, gaat het bergafwaarts met Lucia, ze wordt een prostituee die elke hufterige klant moet aannemen vanwege haar lelijkheid. Echter omschrijft Japin dat deel van Lucia’s leven op zo’n manier, dat het voor de lezer op en of andere manier toch stijlvol overkomt.
Dan komen Lucia en Giacomo elkaar opnieuw tegen. Giacomo onder de naam Seignalt, een vrouwenverslinder die later, in onze tijd dus, bekend staat als Casanova. En Lucia als Galathee de Pompignac. Seignalt zegt dat hij nog nooit een vrouw ongelukkig heeft gemaakt waarna Lucia opschept dat ze nog nooit echt verliefd is geworden. Ze gaan een weddenschap aan, Giacomo zal proberen Lucia te veroveren en Lucia moet hem op de een of andere manier haar, tot noch toe, geheime verhaal vertellen. Maar haar sluier en ver weggestopte verleden staan alle openheid in de weg…

Japin speelt met de chronologie van het verhaal door middel van flashbacks. Het gevolg is dat je constant bezig bent met vragen beantwoorden, als je denkt het antwoord te weten draait Japin het verhaal weer zo dat je hoofd vol met vraagtekens zit. Stukje bij beetje worden je vragen beantwoord maar pas op het laatst kom je te weten hoe het afloopt met de weddenschap.
Zoals bekent, houdt Japin van lange zinnen. Als je hem zijn gang laat gaan schrijft hij het liefst zinnen van halve pagina’s lang. ‘Eindeloze bijzinnen – ik vind het nog steeds prachtig maar sta het mezelf niet meer toe.’’ Veel daarvan is terug te vinden in zijn schrijfstijl, die geraffineerd is met een romantische klassieke woordkeuze. Dit zorgt ervoor dat je ondergedompeld wordt in de sfeer van die tijd, waardoor het soms ook niet uit maakt als je een zin niet begrijpt.
Als je Een schitterend gebrek vergelijkt met zijn vorige boeken: Magonische verhalen, De zwarte met het witte hart, en De droom van de leeuw zie je veel overeenkomsten waaronder de schrijfstijl. De verhalen zijn niet uiterst origineel, maar dit weten de sfeer en schrijfstijl zeker goed te maken. Dat Arthur Japin met dit boek de Libris-literatuurprijs heeft gewonnen is dan ook niet voor niets. Kortom, Japin hoeft echt niet meer te vertellen dat hij een auteur is.
Waar het op neer komt is dat niet alleen de hoofdpersoon maar ook de lezer verstrikt raakt in een spel waar verstand en liefde met elkaar overhoop liggen. Aangrijpend, romantisch en stijlvol. Chapeau Japin!