Boekverslag Gunter Wallraff

Geschreven door:	anoniem (5 havo) [meer]
Datum ingestuurd:	5 juni 2008
Taal:
Woorden:	900
Bekeken:	498 keer (2 deze maand)
Waardering:	Currently 3.00/5 1 2 3 4 5 3.0/5 (2 stemmen)
Deel op:

Titel:	Industriereportagen: als Arbeiter in deutschen Großbetrieben
Auteur:	Gunter Wallraff
Jaar van uitgave:	1970

Auteur:	Gunter Wallraff
Geboren:	1 oktober 1942
Populaire titels:	1985Ganz unten (3) 1977Der Aufmacher (1) 1970Industriereportagen: als Arbeiter in deutschen Großbetrieben (1)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Deel 1

Zakelijke gegevens
Auteur: Günter Wallraff
Titel: Industriereportagen, Als arbeiter in deutschen Großbetrieben
Titel eerste druk: ‘Wir brauchen dich’,
Uitgever: Rowolht Taschenbuch Verlag Gmbh
Plaats uitgegeven: Reibeck bij Hamburg
Jaar van Uitgave:17e druk 1978
Eerste druk: 1970
Aantal bladzijden: 120

Verdieping
In het boek volgen we de auteur zelf, Günter Wallraff. Hij beschrijft hoe hij solliciteert bij bedrijven, die stereotyperend zijn als werkplek voor veruit de meeste laaggeschoolde arbeiders in Duitsland. Achtereenvolgens werkt Wallraff aan de lopende band van een autofabriek, op de helling van een scheepswerf, als ‘vijler’ bij een staalplaatbedrijf, als bediener van een buissnijmachine en in de het sintergedeelte van een staalfabriek. Als hij aangenomen wordt, blijkt al snel dat de alledaagse werkelijkheid in het bestaan als arbeider alles behalve opwekkend is.
het werk is op de ene plek zo geestdodend, dat Günter zelfs na het werk niet toekomt aan enige intellectuele ontspanning. Maar op andere plekken is het werk ronduit gevaarlijk, en snijdt de auteur de schending van vele veiligheidsregels aan, die eerder regel als uitzondering lijken te zijn. Bij elke nieuwe werkplek, hoopt hij dat de arbeidersomstandigheden daar beter zijn, maar nergens blijkt dit zo te zijn. Als rode draad in het hele boek, loopt dan ook wel de aanklacht tegen het toenmalige systeem, waarbij arbeiders af worden gedaan als een stuk vuil.

De verhaaltechniek:
De auteur schrijft vanuit een Ik-perspectief. Dit doet hij omdat het boek autobiografisch en dus een afspiegeling van de werkelijkheid die hij zelf heeft meegemaakt. Hij probeert zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid te komen, zonder saai of stoffig te worden. Dit voorkomt hij door af en toe voor- of achteruit in het verhaal te springen. Bijvoorbeeld als hij verteld over de gang van zaken op een dag, en zich dan opeens uitlaat over de uitspraak die een arbeider op een andere dag heeft gedaan (flashback.) Omdat het boek als documentaire bedoeld is, zijn de gebruikte schrijftechnieken natuurlijk bewust niet overdadig aanwezig.
Het boek speelt zich af in verschillende grootindustriële bedrijven in Duitsland. Onder andere Ford, en IG Metall komen aanbod. Deze treurige setting is geheel in overeenstemming met het treurige verhaal wat Günter verteld, ook al heeft de auteur deze setting in dit geval natuurlijk niet zelf bedacht.
Er is enkel een belangrijk vast personage, de hoofdpersoon, en dat is Günter wallraff zelf. Andere belangrijke personage vervullen pakweg 2 rollen, die van collega, (de helper,) of die van directe baas (de vijand). Deze personages zijn natuurlijk in elk bedrijf anders, maar hun rol blijft hetzelfde.

Thematiek
De hoofdgedachte is: De arbeidsomstandigheden voor laaggeschoolde arbeiders in de Duitse Grootindustrie zijn erg slecht.
Motief: Elke keer keert terug, dat Günter veel te lange dagen moet doen, fysiek of psychisch slopend werk moet verrichten. Veiligheidsvoorschriften worden verplicht met voeten getreden en bazen die hier totaal geen begrip voor hebben.
Verband: De titel maakt de lezer als het ware nieuwsgierig naar het thema. Je zou de titel als een soort vraag kunnen zien: Hoe is het als arbeider in de de Duitse bedrijven? En de hoofdgedachte als antwoord daarop: het is erg slecht gesteld.

Deel 2

Sleutelpassage
Voor deze beschouwing heb ik het deelverhaal ‘Im Akkord’gekozen.
Deze is terug te vinden op pagina 45 tm 52 in het boek, en als bijlage bij dit handelingsdeel.

Beschouwing:
Het boek is onderverdeeld in vijf korte verhalen. Hierin schetst Wallraff de dagelijkse realiteit, in verschillende grote bedrijven in Duitsland. Het verhaal ‘Im akkord’ beschrijft zijn werk bij een staalbedrijf, waar hij tariefwerk (Akkordarbeit) verricht. Hij krijgt dus betaald, naar hoeveel hij werkt. Als hij bij zijn sollicitatie vraagt, of hij ook twee keer zoveel betaald krijgt, als hij twee keer zoveel werk verzet, wordt hij meteen op zijn plaats gezet: “Wat denkt u wel niet, 20 procent toeslag is de maximale grens”. In de praktijk komt ook deze 20 procent niet voor: Arbeiders krijgen minder betaald dan een minimaal uurloon, terwijl ze belachelijke aantallen moet halen. Hij begint als vijler van staalplaten, die nog bramen hebben als ze uit de machines komen. Omdat hij betaald wordt per stuk, moet hij ontzettend hard doorwerken, om zijn quotum te halen. Hij beschrijft hoe onbevredigend en afstompend het is, om iets te vijlen, waarvan je het eindproduct niet eens kent: “Wie garandeert mij, dat de uiteindelijke stukken, niet gewoon onderdelen voor een kernbom zijn?”, schrijft hij.
Contact met collega’s op de werkvloer is simpelweg niet mogelijk. De meeste collega’s kunnen alleen nog maar kijken naar de machines waar ze mee bezig zijn, de enkele die nog wel met hem praat, kan alleen maar klagen over zijn ‘kutbaan’.
Als Wallraff na 2 weken zijn hand totaal heeft opgezwollen van het vijlen, wordt hij achter een boor gezet. Hij beschrijft, hoe hij opgegeven moment vergeet iets onder de boor te leggen door de routine, en in zijn eigen hand boort: Terwijl hem is medegedeeld, ook bij de kleinste wond, meteen naar de eerste hulp te gaan, blijft Wallraff toch op zijn post. Dat kost hem minstens 20 minuten, en dan haalt hij zijn quotum voor die dag al helemaal niet. Wie dat haalt, wordt er zonder pardon uitgegooid. Maar de meeste mensen werken voor zichzelf wel hard door. Omdat de lonen toch verschrikkelijk slecht zijn.
Als Wallraff uiteindelijk na 7 weken totaal afgemat vertrekt, wordt hem nog als formaliteit gevraagd, deel te nemen aan een enquête over zijn vertrek. Alle mogelijkheden voor zijn vertrek komen voor bij, behalve ‘het ligt aan de monotonie en de slechte betaling’