Boekverslag Per Nilsson

Info over dit verslag

Geschreven door:	Mylene
Niveau:	2VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	734
Opvragingen:	2

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 5 uit 5 (1 stem)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Per Nilsson

• 15 (1)

  2006

• 17 (1)

  2002

• Anders dan jij (8)

  2000

• De geur van Melisse (17)

  1998

• Het lied van de raaf (7)

  1996

• Ik ben geen racist (1)

  2007

• Jij, jij en jij (25)

  2000

• Sjutton / 17 (5)

  2002

Samenvatting
Ergens in Londen wonen in dezelfde wijk Anon, Nils en Zarah. Deze personen hebben in het begin van het boek nog helemaal niks met elkaar te maken. Drie personen, met alledrie een eigen leven. Toch komen ze later in het boek elkaar op toevallige wijze tegen. Ze duiken steeds dieper in leven van de ander. Uiteindelijk komen ze erachter dat ze alledrie piekeren. Want waarom eet Anon geen groente? Waarom is Nils dol levensgevaarlijke proeven. En houd Zarah wel echt van Victor, of is het schijn?

In dit realistische verhaal wordt alles zo goed beschreven dat het net lijkt of je er zelf bij bent.

Hoofdpersonen.
Dit boek heeft drie hoofdpersonen. Nils, Anon en Zarah. Zoals ik al eerder schreef hebben ze in het begin niks met elkaar te maken. Later ontdekte ze pas hoe belangrijk ze voor elkaar zijn.

Zarah:
Zarah (18 jaar) woont samen met haar vriend Victor in een appartement in Londen. Victor koopt en verkoopt illegaal apparatuur. Door dit handeltje zit vaak de politie op hun dak, en moet Zarah hun er weer uit liegen.
Als op een dag Victor weer aan het flirten is met anderen meiden trekt Zarah het niet meer. Ze wilt Victor terug doen wat hij bij haar deed. Snel vraagt ze aan een jongen die naast haar zit of hij haar wil strelen. Victor neemt haar opeens alles kwalijk en vertrekt. Hij neemt zijn illegale apparatuur niet mee. Zarah vind het vreselijk. Ze zegt haar baan bij het kinderdagverblijf op en doet niks meer.

Nils:
Nils (20 jaar) is een rare vogel. Hij haalt levensgevaarlijke proeven uit. Zo sluit hij zich op in een begraafkist en laat zich ingraven. Op een dag als hij in een café zit vraagt een onbekend meisje haar te strelen. Zo zacht als hij kan pakt hij haar oorlelletje. Hij is op slag verliefd. Hij doet er alles aan om dicht bij haar in de buurt te komen

Anon:
Anon (12 jaar) woont alleen met zijn moeder in een buitenwijk in Londen. Hij draagt zijn hele leven al laarzen. Regenlaarzen. Iedereen vind hem vreemd en stom. Op de basisschool wordt hij gepest. Waarschijnlijk op de middelbare school ook. Het kan hem eigenlijk niks schelen. Er is maar een ding dat hem interesseert en dat is de gevonden portemonnee. Deze portemonnee vond hij in een café. Zarah heet het meisje van de portemonnee. Hij droomt erover dat zij zijn grote liefde is. Hij al haar redden van alles. Als hij probeert te portemonnee thuis te brengen ziet hij een jongeman (Victor) in het huis. Hij weet bijna zeker dat Zarah in gevaar is. Hij zal haar redden!

Mening!?
Dit boek zelf vind ik echt heel mooi, omdat het precies beschrijft wat je zelf ook wel een voelt. Vooral dat stukje dat ze elkaar ontmoeten bij de zandvlakte. Het is vooral een boek die gaat over liefde, vriendschap en trouw. Het is een behoorlijk dik boek. Maar zeker de moeite waard. Ik zal je een stukje laten zien van het boek:

Nu liggen Anon en Zarah en Nils op hun rug met hun voeten uitgestrekt naar de blauwe lucht en donzige wolkjes te kijken.
‘Als ik doodga,’zegt Zarah, ‘word ik een engel en dan woon ik op zo’n wolkje’
‘ik ga niet dood’ zegt Anon.
Nils herinnerd zich iets en vertelt :
‘ik heb ene keer over de wolken gelopen. Dat was toen ik nog heel klein was. Ik was met Göran, mijn vader in Tunesië. Wij waren op bezoek bij vrienden van hem. Het was een zonnige dag in de winter en we waren aan het wandelen op een meer in de buurt van hun huis. Het ijs was zo glad en vlak dat het spiegelde, het was precies een spiegel, en als je over dat meer liep, weerspiegelde de wolken in het ijs en… het leek wel of je over de wolken liep. Alsof je in de hemel was. Het leek wel of je vloog.’
Hij zwijgt en strekt zijn blote voeten uit naar de wolken.
Zarah herinnert zich iets. Ergens ver in haar onderbewustzijn rinkelt een belletje. Die herinnering. Dar gevoel. Precies hetzelfde. Het vlakke, gladde ijs. De wolken onder haar voeten. Is zijn daar ook niet geweest? Toen ze nog een heel klein meisje was, heel lang geleden? En herinnering die ze allang vergeten was.