Boekverslag Arjen Lubach

Info over dit verslag

Geschreven door:	Lau_Laura [meer]
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1010
Opvragingen:	16

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 1 uit 5 (1 stem)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Arjen Lubach

• Bastaardsuiker (1)

  2008

• Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend (3)

  2006

1.1 Zakelijke gegevens
Titel: Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend
Schrijver: Arjen Lubach
Gedrukt: 2007 (lijsterversie)
Plaats van uitgave: Amsterdam, 2006
Hoeveelheid bladzijdes: 199

1.2 Genre
Een psychologische roman waarin de hoofdfiguur Benjamin een schuldgevoel van zich wil afschrijven. Er is ook sprake van een coming-of age-roman: de hoofdfiguur die zich door de puberteit worstelt om het ware leven te ontdekken.

Motto
‘Wie dem auch sei, dieser Großohm hat die
Einbildungskraft des Knaben außerordentlich
beschäftigt. Alles was man von ihm erzählte,
machte einen unauslöslichen Eindruck auf
mein junges Gemüt, und ich versenke mich
so tief in seine Irrfahrten und Schicksale,
Dass mich manchmal am hellen, lichten
Tage ein unheimliches Gefühl ergriff und
es mir vorkam, als ich nu reine Fortsetzung
des Lebens jenes längst Verstorbenen.!’

2. Inhoud
Het boek gaat over het leven van Benjamin. Zijn vader verongelukt als zijn moeder twee maanden zwanger is. Benjamin, die meestal Ben wordt genoemd, verliest zijn moeder al op jonge leeftijd aan kanker. Hij gaat dan bij zijn oom, Otto, wonen. Hij heeft hem daarvoor één keer eerder ontmoet. Wanneer hij daar woont ontmoet hij Lotte en ze krijgen een hechte vriendschap. Later zelfs nog meer. Ome Otto is een warrige man. Ze hebben een huishoudster, Rina, maar als ze niet hoeft te werken is ze er ook. Op een avond beslissen ze met zijn vieren op vakantie te gaan. Ze gaan naar hotel Almhof in het bos. Naar dit hotel ging Ben vroeger ook met zijn moeder op vakantie. ’s Avonds in het hotel verteld Otto zijn levensverhaal, hij wilde gaan reizen en genieten van zijn leven. Toen hij net op reis was ging echter zijn zus dood en kreeg hij Benjamin. Ben voelt zich schuldig en wilt zijn droom afmaken, ook omdat zijn oom ziek wordt en het zelf niet meer kan. Lotte vind het maar niks, maar hij gaat toch. Lotte heeft hij nooit meer gezien. Aan het einde verhaal woont hij in Duitsland en heeft hij een relatie met Stinne.

3. Thematiek
Het draait in deze roman om de schuldgevoelens van de hoofdpersoon.

4. Over auteur
Biografische gegevens
Arjen Lubach (1979) is schrijver, tv- en theatermaker. Na een drietal onafgemaakte studies en een nummer-twee hit in de top 40 werkte hij als programmamaker en presentator bij 3FM, waarvoor hij in 2004 werd genomineerd voor een Marconi-award in de categorie aanstormend talent. In 2006 verscheen zijn goed ontvangen debuutroman “Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend” en werden er al binnen enkele maanden rond de 4000 exemplaren verkocht. Zowel CJP magazine als NL20 riepen hem uit tot hét literaire talent van 2007.
Ook in 2007 werd “Mensen die ik en die mijn moeder hebben gekend” gekozen als 'lijster' en verschijnen er 12.000 extra exemplaren voor middelbare scholieren.
Arjen Lubach leest voor in het land, speelt theatervoorstellingen, schrijft aan columns, satire en niet te vergeten: zijn tweede roman.

Bibliografische gegevens
“Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend” is Lubachs debuutroman. In 2008 moet zijn tweede roman “Basterdsuiker” op de markt worden gebracht.

Bronvermelding
http://www.arjenlubach.com/index3.html

Persoonlijke tekstbeleving
Ik denk dat het met dit boek zo is dat je er van moet houden tot in details de gedachte gang van iemand te lezen. In de laatste drie hoofdstukken kwam het moraal van het verhaal pas naar voren. Al de voor af gaande negentien hoofdstukken vond ik het boek niet alleen maar saai om te lezen, maar ook nog is ontzettend vervelend. Ik wilde het boek wel uitlezen, want ik wilde het voor mijn boekverslag gebruiken en ik had er al een groot deel in gelezen. Daarbij komt dat het wel vaker voor komt dat een boek heel saai is in het begin, maar als je dan een paar hoofdstukken verder bent dan is het opeens een heel leuk verhaal. Dit viel mij bij dit boek wel tegen het duurde mij allemaal wat te lang voor het moraal naar voren kwam. Het einde legt ook de voor af gaande hoofdstukken als het ware uit. Ik heb wat recensies over het boek door gelezen. Er werd gezegd dat je jezelf zo goed in kan leven in Benjamin dat je zelf ook een schuld gevoel krijgt. Ik had dit echter helemaal niet. Ik vond de gedachtes van Ben juist irritant op sommige momenten. Niet omdat het niet goed geschreven is, maar ik denk heel de persoon Benjamin en zijn Karakter. Ook Lotte had soms van zulke stomme gedachtes of ze zei iets stoms dat ik echt zo iets had van: ‘o sukkel’. Wat ik jammer vind is dat het niet duidelijk is hoe hij Stinne heeft leren kennen. Er staat alleen dat hij haar heeft ontmoet en dat ze een relatie hebben. Ook kan ik nergens vinden in het boek hoe Stinne is, wat voor karakter ze heeft. Oom Otto vind ik ook een heel raar persoon, maar op de een of andere manier vind ik zijn persoonlijkheid weer wel interessant. Vooral na dat hij zijn verhaal heeft verteld in hotel Almhof. Ik vind het stuk dat ze in hotel Almhof verblijven wel heel mooi. In het boek staat dat Otto er niet bij na had gedacht dat dit te maken heeft met Benjamin zijn verleden. Ik denk dat Otto helemaal niet zo vergeetachtig was als hij zijn eigen voor deed. Dat stuk van Otto, dat geheimzinnige, denk ik ook dat ik het verhaal vind goed doen. Het boek heeft een stom einde vind ik. Het is zomaar een paar jaren later en dan een korte samenvatting van hoe hij er voor staat en pats boem het boek is uit. Dit vind ik zo raar om te lezen. Je bent eindelijk gewend geraakt aan het gedetailleerde verhaal over de gedachtes en daden dat het een beetje vreemd is om zo te eindigen. Ik vond het niet lekker lezen zo veel details, maar als het verhaal dan zo kort en snel eindigt is dat ook niet lekker lezen. Een geslaagd boek vond ik het dus niet.