Boekverslag Cristophe Vekeman

Info over dit verslag

Geschreven door:	Kees van der Pol [meer]
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2925
Opvragingen:	149

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (4 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Cristophe Vekeman

• Een borrel met Barry (0)

  2005

• Lege jurken (1)

  2008

CHRISTOPHE VEKEMAN LEGE JURKEN


Gebruikte editie voor het boekverslag
Gebruikte druk: 1e
Verschijningsdatum eerste druk: april 2008
Aantal bladzijden: 187
Uitgegeven bij: Arbeiderspers te Amsterdam

Beschrijving voorkant
Op de witte kaft staan de naam van de schrijver en de titel van de roman. De laatste in lange eigenhandig geschreven rode letters.

Genre van het boek
Een psychologische roman over de liefde waaraan men begint te twijfelen naarmate ze langer duurt..

De aangeleverde flaptekst
Lester en Alicia Brandman zijn vandaag precies vier jaar geleden getrouwd. Reden tot vieren, vindt Lester, maar als hij van zijn werk thuiskomt, krijgt hij vreemd genoeg de indruk dat zijn vrouw daar anders over denkt. Ze heeft dan ook belangrijk nieuws te melden, nieuws dat hun leven en hun liefde hopeloos overhoop dreigt te halen…
Lege jurken, het vijfde boek van Christophe Vekeman (1972), is een ontstellende liefdesroman die geen lezer onverschillig zal laten en waarmee Vekeman opnieuw en zelfs meer dan ooit bewijst dat hij met recht een volstrekt uniek en belangrijk schrijver kan worden genoemd.

Titelverklaring
Wanneer Lester aan het einde van de roman even opnieuw moet zoeken naar Alicia, omdat die vanwege zijn vermeende overspel, de kuierlatten heeft genomen, gaat hij naar haar kleren kasten en ziet dat de jurken er nog hangen. (Blz. 183 In de slaapkamer doet hij een van de deuren van de kleerkast open, waarin een vrij groot aantal jurken zweeft, leeg en onbeweeglijk Deze verklaring is dus letterlijk terug te vinden in de roman.

Maar waarschijnlijk moet de titel ook wat symbolischer worden opgevat: de personages die Lester ontmoet (en eigenlijk behoort hij er voor “de kijker thuis” zelf ook toe) zijn geen briljante persoonlijkheden. De mensen zijn slappe aftreksels van wat ze zouden kunnen zijn, lege jurken dus: Arnold, Harold, Claudia, Alicia en Lester dus.


Structuur en/of verhaalopbouw
De roman kent een opbouw in negen hoofdstukken die geen titel hebben, maar in letters worden aangeduid. De hoofdstukken volgen elkaar in de volgorde van de tijd snel op. Enkele keren eindigt het hoofdstuk met een cliffhanger, d.w.z. dat de spanning op het hoogtepunt wordt afgebroken en in het volgende hoofdstuk de draad wordt opgepakt. In die hoofdstukken geeft de verteller soms een aantal details uit het verleden van zijn personage weer. Maar van echte flashbacks is geen sprake. Kortom, de verhaalopbouw wordt in negen hoofdstukken vrijwel lineair neergezet.

Gebruikt perspectief
Vekeman vertelt vooral vanuit zijn belangrijkste personage Lester. We zien vooral zijn mening en visie op de gebeurtenissen . Maar er is sprake van een alwetende verteller die in de hij-vorm spreekt over zijn personages. Ook gebruikt hij herhaaldelijk de expliciete auctoriale vertelconstructie : “ de kijker thuis zal intussen ……..“ In die zin lijkt hij wel enigszins op zijn voorbeeld Herman Brusselmans die in zijn romans immers vaak zelf commentaar geeft op de personages.

Tijd van het verhaal
Het verhaal begint op een vrijdagmiddag in november. Het is in ieder geval aan het begin van de 21e eeuw (blz.83 ) De eerste 5 hoofdstukken betreffen de gebeurtenissen in het weekend dat volgt. Hoofdstuk 6 speelt zich af op de maandag na dat weekend wanneer Lester weer naar zijn werk gaat. Hoofdstuk 7 weer op de donderdag daarna wanneer Lester bij zijn collega Claudia op bezoek gaat. De gehele handeling neemt niet meer dan twee weken in beslag.
.
Plaats van handeling
De roman speelt zich af in België. Maar er zijn weinig expliciete aanwijzingen voor een stad of een streek. Een van de weinige plaatsen die concreet wordt genoemd, is de straat van Claudia (Wigstraat) Er is een Wigstraat in Antwerpen.

Motto
De roman heeft een Engelstalig motto van Greil Marcus.
I want to get at peace with myself en the Lord , you see”,  Boggs said.
“That there is the main thing that I want tot do. I’m not wanting’ to make no big showin’ as I’m such a big Christian , or anything like that.
But I want tot live a life that the people can see the sunshine shinin’ through me.”

Ook in het motto wordt aangegeven dat de personages van de roman geen grote dingen hebben te verkondigen . Het is toch meer het geluk van de kleine dingen. Het geluk maar dus ook het verdriet van de “kleine luiden.”

Samenvatting van de inhoud van de roman
Lester Brandman, een dertiger, komt op de dag dat hij precies vier jaar getrouwd is ( op een vrijdagmiddag in november) thuis bij zijn vrouw Alicia, die niet werkt omdat ze kunstenares in “voornbereiding “ is. Zoals altijd haalt hij zich fantasieën in zijn hoofd, wanneer hij arriveert (bijvoorbeeld over de gruwelen die Alicia kunnen zijn overkomen.) Deze keer blijft hij met zijn jas haken, waardoor de jas kapotgaat. Daarover gaan de eerste woorden op die dag. Dan wordt het boeketje armzalige rozen gebracht dat Lester heeft laten bestellen voor zijn huwelijksdag. De rozen zien er slecht uit. Hij wil aan Alicia vertellen (die behalve een slechte kunstenares ook nog een slechte kokkin) is dat ze om 19.00 uur gaan eten in een Thais restaurant, maar juist vandaag wil Alicia dat niet ,omdat ze hem iets bijzonders wil vertellen. Tijdens de maaltijd vertelt ze hem namelijk dat hij vader wordt.

Lester kan dat grote nieuws niet zo goed verwerken en hij gaat de straat op. In een café drinkt hij wat glazen bier om vervolgens weer naar huis te gaan,. Maar Alicia is niet aanwezig. Hij gaat dan weer naar buiten en ziet zijn collega Claudia met een vriend op straat lopen. Claudia is aangeschoten en nodigt hem uit met haar en haar vriend wat te gaan drinken. Ze wordt echter steeds meer dronken en haar vriend laat haar aan het einde van de avond in de steek. Dan voelt Lester zich verantwoordelijk voor haar en omdat ze zo dronken van de Campari is, zal hij haar naar huis brengen. Onderweg ziet hij ineens echter Alicia en hij schrikt. Daardoor valt Claudia op straat en ze valt met haar hoofd op de stoep. Er komt bloed van haar gezicht en Lester moet ervoor zorgen dat hij haar naar het ziekenhuis brengt.

Daar wordt ze opgenomen en Lester moet naar huis. Onderweg krijgt hij een lift van twee mannen in een grote Amerikaan. Lester krijgt tijd om na te denken hoe hij Alicia voor het eerst heeft ontmoet. Dat was tijdens een rockconcert toen hij met zijn vriend Harold Alicia en een vriendin ontmoette. Hij was op haar gevallen. Maar in de loop van de vier jaar dat hij met haar getrouwd was, is hij steeds minder van haar gaan houden. Hij gaat in bed liggen als hij vroeg in de morgen thuiskomt. De volgende morgen ontbijten ze samen en het gesprek komt op de komst van de baby. Ook Alicia is niet blij, want er zijn nu hindernissen op haar weg naar haar kunstenaarschap en bovendien weet ze dat Lester veel minder van haar houdt dan vroeger.

Tijdens het eten wordt Lester ook gebeld door Claudia: die is weer wat opgeknapt na de val, maar ze moet nog wel twee weken in het ziekenhuis blijven. Ze biedt haar excuses aan voor haar gedrag en Alicia die het allemaal moet aanhoren, wordt jaloers en pissig. Daarna belt Claudia opnieuw en ze zit met een brandende vraag: “Hebben we voordat ik dronken neerviel, elkaar gekust.?” Dat wil Lester wel positief beantwoorden

Op maandag erna gaat Lester weer naar zijn werk. Hij heeft er een heel saaie collega Arnold die hem steeds bezig houdt met praatjes over zijn dochter die maar wil gaan zwemmen, terwijl ze weet dat haar vader niet zwemmen kan en er een hekel aan heeft. Lester vraagt wat Arnold van Claudia vindt. Die ligt natuurlijk nog in het ziekenhuis. Arnold vindt het wel een aardig meisje. Wanneer Lester naar huis rijdt, denkt hij eraan hoe hij zijn zoon (want dat wordt het natuurlijk) zal gaan opvoeden. Hij moet het zeker geen mietje laten worden. Thuisgekomen (ho 7) ziet hij dat Alicia haar kapsel heeft laten veranderen. Ze heeft nu haar kapsel met de kleur van een vanillepudding. Hij vindt het wel jammer en moeilijk te accepteren dat ze niet eens zijn oordeel heeft gevraagd om van kapsel te kunnen veranderen.

Maar een paar dagen wordt er niet over de zwangerschap gesproken. Lester werkt en drinkt zijn biertje. Alicia verzwijgt het onderwerp. Op donderdag gaat ze even bij haar zieke moeder langs en Lester grijpt de kans aan om bij Claudia langs te gaan. De erotische aantrekkingskracht ligt op een presenteerschaaltje. Lester haalt zich allerlei fantasieën over Claudia’s lichaam in zijn hoofd maar er gebeurt uiteindelijk niets. Lester heeft zijn lusten overwonnen. Maar de kans op vreemdgaan was levensgroot aanwezig.

Wanneer Lester weer thuiskomt, hebben hij en Alicia een geweldige vrijpartij voor het eerst sinds enige tijd en het lijkt alsof met de seks de liefde terugkeert. Ze spreken daarna hun liefde voor elkaar tijdens een wandeling door de stad uit. Daarbij geeft Alicia te kennen dat ze vanwege het moederschap wil stoppen met haar tekenaspiraties. Wanneer Lester weer naar zijn werk gaat, denkt hij na over het leven: vooral gezondheid is een broos iets. Anton vraagt wat hij nou van Claudia vindt.

In het laatste hoofdstuk betuigt Claudia spijt. Anton denkt dat zij en Lester iets hebben met elkaar. Hij is al een paar keer bij haar aan de deur geweest en hij heeft Lester uit haar woning zien komen. Ze stellen vast dat Anton wel gek moet zijn. Wanneer hij weer thuiskomt, haalt hij zich de fantasie van een verrassingspartijtje voor: ook Harold zou aanwezig zijn, maar nee, wanneer hij binnenkomt is zelfs Alicia er niet. Wel ligt er een briefje van Anton aan Alicia waarin de man vertelt dat Lester waarschijnlijk een verhouding heeft met Claudia. Alicia is er niet, in de kast ziet Lester alleen maar lege jurken (geen lichaam zit er in) Hij sms-t naar Alicia en wanneer hij ’s avonds de vuilniszak buiten zet, komt ze er weer aan. Ze was bij nader inzien toch ook tot de conclusie gekomen dat die Anton wel gek moest zijn. Ze vraagt aan Lester om het hele verhaal te vertellen. Ja, waar zal ik beginnen, is de slotzin.

Thema, motieven en interpretatie
Vekemans boek gaat natuurlijk over de twijfel over een liefde of de teloorgang van een liefde. Het ideale meisje van vóór het huwelijk wordt een nachtmerrie na vier jaar huwelijk. Alicia doet niets: ze bereidt haar kunstenaarschap voor. Een vergane liefde is een toch wel vaak voorkomend motief in literatuur. Maar dan komt de verrassing. Alicia deelt mee dat Lester vader wordt, terwijl ze zelf ook de nadelen van de zwangerschap wel onder ogen ziet.
Lester vlucht impulsief de straat op, stort zich in drank en in de armen van zijn collegaatje Claudia die zoveel drinkt dat ze naar het ziekenhuis moet. Dan blijkt Alicia toch ook jaloers te kunnen zijn: toch geen slecht teken voor een tanend huwelijk.
Eerst vlucht Lester voor zijn verantwoordelijkheden, maar na het eerste weekend heeft hij toch een duidelijk idee over zijn aanstaande zoon: dat is toch een teken van een onvoorwaardelijke liefde, vindt hij. Door Claudia wordt hij opnieuw aan het twijfelen gebracht: hij gaat bij haar langs en het overspel ligt op de rand van haar sofa. Maar hij weet zijn vleselijke lusten te bedwingen. Die kan hij vervolgens weer botvieren bij Alicia, waarna het beter lijkt te kiezen. Maar liefde is ook met jaloezie verbonden en collega Anton denkt dat hij iets kwijt moet aan Alicia. Weer wordt Lester door twijfel overvallen, wanneer Alicia weer verdwenen is. Hun liefde lijkt op een elastiekje. Maar tenslotte staat ze weer voor zijn neus: het elastiekje blijkt toch niet gebroken te zijn.

Leg jurken is dus een roman over de twijfel aan de liefde, de jaloezie en de eenzaamheid die liefde teweeg kan brengen.

Mijn mening
Vekeman wordt in de recensies vaak vergeleken met zijn voorbeeld Herman Brusselmans. Maar de laatste drie romans van Brusselmans gelezen hebbend, (over Danny Muggepuut) kan ik toch wel stellen dat Vekeman ver verwijderd blijft van het beledigende en vaak obscene taalgebruik van Brusselmans. Zijn humor is duidelijk minder grof van aard en het verhaal heeft ook meer inhoud: het thema van de twijfel aan d e liefde . Natuurlijk zijn er elementen die beide schrijver in hun werk hebben: een pseudo levensfilosofie die wel komisch aandoet..
De nieuwe roman van Vekeman leest prettig, heeft een duidelijk thema en is goed te volgen.
Maar eerlijk is eerlijk, zo spectaculair is de roman “Lege jurken”nu ook weer niet. Af en toe bekroop me zelfs het gevoel dat ik zelf naar een “lege jurk”aan het kijken was. Ik was dus wel die “kijker thuis”.

Puntenwaardering op de lijst van scholieren.com: 2
Amusementswaarde voor scholieren van havo en vwo: ruim voldoende.

Recensies
In de krant De Standaard on line geeft Mark Kloostermans zijn positieve beoordeling van de nieuwe roman. Al wordt Vekemans wereld nog steeds geregeerd door angst, cynisme en een totaal gebrek aan levensvreugde, Lege jurken is een geweldige vooruitgang ten opzichte van “Wees maar niet bang”. Vekeman weet uit een vrij eenvoudige plot het maximum te halen. In wezen gaat Lege jurken over een doodgewone kantoorbediende die, op enkele dagen tijd, in het reine moet zien te komen met het feit dat hij vader wordt - een hoogst realistisch uitgangspunt, me dunkt.

Maar de realiteit is bij Vekeman nooit meer dan het touw van een koorddanser, gespannen over de afgrond van de angst. In één hilarische scène, waarin Vekeman een schrijver parodieert die best wel eens Dimitri Verhulst zou kunnen zijn, schrijft hij over een stemgeluid, een toontje dat 'enkel wenst mede te delen dat de eigenliefde van de spreker zonder meer terecht is, logisch, een natuurlijk feit. Het is, jawel, het toontje van deze tijd.' Dát toontje zal je nergens in je boek vol 'eigenhaat' en angst terugvinden.

Dankzij Lester Brandman leren we over het mechanisme van het ruziemaken, over de verschillende soorten liefde, over de staat van de westerse beschaving en over de kwetsbaarheid van jassen. Vekemans boeken zijn een wanhopige vorm van entertainment, gevat in muzikaal kronkelende zinnen (die in Vlaanderen alleen worden geëvenaard door Yves Petry). Lege jurken is een feest van angst en pijn. U bent van harte uitgenodigd.


In dagblad De Morgen on line bespreekt de redactie Vekemans roman: ”Lege jurken” schaatst over dun ijs en probeert te traceren waaruit intimiteit nu precies bestaat. Het boek heeft iets van een huis clos-drama: de verwijdering, mentale eenzaamheid, de weifelende toenadering, een schroomvallig haken naar dubbelzinnige geborgenheid en hortende gesprekken, waarin moedwil en misverstand elkaar bekampen. De licht claustrofobische atmosfeer – toch ook steeds aangelengd met een mespuntje ironie – is een kolfje naar Vekemans hand. De hamvraag van het boek is of een liefdesrelatie uit onomkeerbare fasen bestaat en of twijfel opnieuw in zekerheid kan omslaan: “Samen met zijn liefde nam zijn twijfel toe of zijn liefde wel oprecht was, of hij werkelijk van haar hield, en ook of zij zijn liefde wel waard was.” Vekeman zet de lezer gewiekst op een dwaalspoor in deze pregnante roman, maar durft ook nodeloze surplaces te maken. Soms verwijlt hij iets te lang bij de haast solipsistische gedachtespinsels van de bangelijke Brandman. En een zin als deze kun je maar beter niet te vaak schrijven: “Haar adem riekt, niet naar witte wijn, maar naar de adem van iemand die veel witte wijn heeft gedronken.” Met Lege jurken komt Vekeman meer en meer in het vaarwater van generatiegenoot Peter Terrin, die ook in staat is om zijn personages met een nimmer wijkend onbehagen op te zadelen en op de tast door een duister woud van dagelijkse angsten te sturen. Vekeman laat de lezer allerminst euh… onverschillig achter.

In Het Parool van 30 april is ook Karin Overmars overtuigd van de schrijfcapaciteiten van Vekeman.
Maar god, wat een oergeestige roman is Lege jurken. Als Vekeman iets demonstreert in dit boek, is het wel hoe je een klein verhaal groots kunt vertellen. Meeslepend, absurdistisch, verrassend.[......] Het is om je te bescheuren. Wij zijn om je te bescheuren. Lege jurken is een absurdistisch boek, maar je kan hier spreken van 'functioneel absurdisme'. Het is kolder, gekkigheid, maar uit het leven gegrepen.

Sommige boeken kun je in een recensie nauwelijks recht doen, die moet je lezen. Lege jurken is vrijwel geheel op effect geschreven. En effect, dat is iets wonderlijks en ongrijpbaars, iets dat te maken heeft met timing, met dosering, met korte tussenzinnetjes die het tapijt onder een alinea wegtrekken, of met het terloops opdienen van een 'pizza funghi van Dr. Oetker'. Dat is ontzettend grappig, maar probeer dat maar eens uit te leggen. Die pizza's van Dr. Oetker bestaan echt. Maar daarom juist. Bij Vekeman ligt het absurdisme voor het grijpen, zelfs in de vrieskast van Albert Heijn.


Over de schrijver en zijn werk
Bron: Wikepedia

Christophe Vekeman (1972) is een veelbelovend Vlaamse Schrijver. Zijn proza kenmerkt zich door nihilisme en cynisme. Zijn stijl en thematiek heeft veel weg van Herman Brusselmans. Hij schreef tot nu toe:
Alle mussen zullen sterven, 1999
Iedereen kan het, 2001
Wees maar niet bang, 2002. (Verhalenbundel)
Een borrel met Barry, 2005
Lege jurken, 2008