Boekverslag Patrick Lagrou

Verdwenen in de Saragassozee

Info over dit verslag

Geschreven door:	Marie [meer]
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2628
Opvragingen:	26

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 1 uit 5 (1 stem)

Titels van Patrick Lagrou

Laatst gewijzigd op 20 april 2008

Titel: Verdwenen in de Sargassozee
Auteur: Patrick Lagrou

Samenvatting:
Luchtmachtkapitein George Stiver was de wanhoop nabij. Sinds de zon was ondergegaan was de toestand van 5 vliegtuigen kritiek. Ze moesten een koers volgen die naar de stad Freeport ging en dan terugkeerde naar Florida. De vlucht mocht maar 2 uur duren, maar als ze ter hoogte van Freeport waren, ging het mis. De boordkompassen deden raar en na nog een tijdje te hebben doorgevlogen waren ze uit koers geraakt. Het werd donker en de kans dat de 5 Avengers waarvan de leider gemarkeerd was met de code FT-28 nog een herkenningspunt zouden vinden, was klein…
Professor Trifonius Cauliflower was goed gehumeurd. De eerste resultaten die hij had binnengekregen waren in orde. De apparatuur aan boord van het schip de Ekoba 3 was perfect ondanks het feit dat het schip al een halve eeuw oud was. Het schip was uit Miami vertrokken naar de Sargassozee om daar de Golfstroom en het klimaat te observeren. In het water was er veel wier en dat betekende dat er daar ook veel leven moest zijn. Er waren ook aardschokken maar de professor zou dit de volgende morgen onderzoeken. Toen hij naar bed ging voelde hij ze opnieuw en opeens werd het schip in de lucht getild. De professor was er vrijwel zeker van dat zijn leven was afgelopen.
De vlucht zat er bijna op maar toch bleef Charly Davidson de stuurknuppel van zijn Piper Super Cruiser stevig vasthouden. Vanavond was het immers kerstavond en hij wilde op tijd bij zijn vrouw zijn. Terwijl hij aan het vliegen was kreeg hij opeens problemen met zijn apparatuur maar nu was alles terug in orde. Hij dacht aan zijn vrouw en aan de kalkoen die straks op tafel zou staan als hij thuiskwam.

De hevige storm was eindelijk voorbij. Marijn moest Talitha ophalen van de luchthaven maar eerst ging hij naar de zee om te zien hoe de toestand was. Toen hij daar aankwam zag hij een allemaal wier op het water. Hij dook erin. Het was niet moeilijk om er doorheen te geraken. Maar om terug te keren ging het wat moeilijker. Toen hij eindelijk terug boven was stond er een meneer aan de oever die zichzelf voorstelde als Otto Wagner. Hij zei dat het wier van de Sargassozee afkomstig was. Het is één van de mysterieuste plaatsen ter wereld. Maar Marijn moest nu echt weg. Hij ging zeker eens langs gaan bij mr. Wagner maar als hij op tijd wou zijn voor Talitha. Maar haar vliegtuig had nu al meer dan een uur vertraging Dan zag Marijn iets in de lucht, dat kon alleen maar het vliegtuig van Talitha zijn. En inderdaad, even later stapte ze uit. Blijkbaar was er een technische fout geweest maar toen ze een noodlanding maakten, konden ze niets vinden. Toen ze terug in het vliegtuig zat, zag ze achter haar iets prachtigs. 5 oude vliegtuigen vlogen achter haar vliegtuig in formatie. Marijn luisterde maar half en niet veel later vertrokken ze naar de Marina om te picknicken want het was immers Thanksgiving Day. Ze zochten een mooi plekje en installeerden zich. Ze begonnen te praten en daardoor zagen ze niet dat er een man uit het struikgewas kwam. Hij was gewapend. Eerst keek hij naar het eten en dan naar de boot. De man schoot op alles wat hij maar kon en Marijn vroeg waarom hij dat deed. De man zei dat ze op verboden terrein waren. Ze moesten zo snel mogelijk weg maar Marijn werd kwaad en begon de man uit te schelden. Dat had hij niet mogen doen. De man loste een schot af op Marijns boot en 1 kant daarvan zakte in elkaar. De man zei dat ze nu moesten vertrekken en Marijn en Talitha gehoorzaamden. Marijn duwde de boot in het water en vertrok maar de boot ging niet vooruit. Ook de schroef kwam vast te zitten in het wier dat nog altijd op het water dreef. Hoe konden ze daar nu wegkomen? Opeens kwam er iets vanuit de diepte naar hen toe. Het was de dolfijn Derby. Marijn stuurde de dolfijn naar de Marina om hulp te gaan zoeken. Ondertussen moesten Marijn en Talitha wachten. Het was al 5 uur geleden sinds Derby was vertrokken. Marijn keek naar hun kompas want de naald bewoog. Marijn dacht dat het kompas kapot was. De boot stond stil dus het kompas kon niet bewegen. Talitha zei dat ze vandaag hetzelfde had meegemaakt. Uit het niets dook er een mist op en niet veel later een zeilschip van meer dan een eeuw oud. Er klopte iets niet. De zeilen stonden veel te bol maar er was geen wind. Marijn kon duidelijk het opschrift op de achtersteven lezen: Ekoba 3. Uiteindelijk was het Jason die hen was komen redden. Marijn was nu op weg naar de brigadier van Long Island om aangifte te doen van wat er gisteren gebeurd was. Toen hij was aangekomen vertelde hij de brigadier alles en Marijn kreeg de indruk dat de brigadier wist wie hij bedoelde. Toen Marijn vertrok uit het politiebureau ging hij kijken waar die man woonde en wie zijn baas was. Toen hij aankwam, zag hij dat het domein goed bewaakt werd. Marijn drukte op de bel. Hij wachtte tot men opendeed maar in plaats daarvan klonk er een stem vanuit de bel die vroeg waarom hij daar was. Marijn zei het en werd onmiddellijk weggestuurd. Ze waarschuwden hem ook dat hij zich daar niet meer mocht laten zien. Marijn had daar niets meer te zoeken dus hij ging eens naar mr. Wagner. Marijn belde aan de deur van Mr. Wagner maar er deed niemand open dus hij ging naar de achtertuin. Daar riep hij Mr. Wagner nog eens en niet veel later kwam hij tevoorschijn. De man ging naar binnen en hij deed teken naar Marijn dat hij hem moest volgen. Mr. Wagner begon te vertellen. Hij zei dat Atlantis zou hebben gelegen waar nu de Sargassozee is. De kracht die de zee heeft zou Atlantis verzwolgen hebben en die krachten zouden nu nog steeds bestaan. Ook vroeg hij aan Marijn of hij nog nooit had gehoord van de Bermudadriehoek. Marijn had er al van gehoord maar wist niet precies wat het was. Er verdwenen daar vliegtuigen en schepen maar er vonden ook vreemde verschijnselen plaats zoals magnetische storingen die kompassen tilt doen slaan, witte nevelen die plotseling vanuit de zee verschijnen, waterhozen die honderden meters hoog zijn en gewoon voorbijrazen en onverklaarbare lichten die alles in de war sturen. Marijn was onder de indruk maar hij moest terug naar huis. Hij bedankte de mr. Wagner en vertrok. Later die dag testte Marijn Derby. De dolfijn had alles onder de vin om wrakken op te sporen. Marijns vader zou heel tevreden zijn. Marijn vroeg aan Talitha die naast Marijn in de boot zat welke vliegtuigen ze precies had gezien toen ze zelf in het vliegtuig zat. Marijn liet haar een boek zien met oude vliegtuigen en ze herkende ze meteen. Ze had 5 Avengers gezien en het nummer dat erop had gestaan was 28-FT. Marijn was heel tevreden… De volgende dag vertrok Marijns moeder naar de familie Vandermerwk. Die dag zou ook zijn vader op het eiland aankomen. Ondertussen zette Marij nog eens de gebeurtenissen van de voorbije dagen op een rijtje. Hij wist zeker dat de vliegtuigen die Talitha had gezien Avengers van WO 2 waren, maar die vlogen al jaren niet meer. Marijn wou Roby er over vertellen maar die was nu niet op het eiland. Hij kon nog altijd de radio gebruiken maar Roby antwoordde niet. Toen Marijn de radio wou uitzetten hoorde ij iets raars. Het waren vliegtuigen die in moeilijkheden verkeerden. Ze konden zich blijkbaar niet oriënteren. Alles werd steeds opnieuw herhaald. Het vliegtuig dat sprak had als nummer Fox Tail 28. Marijn dacht aan FT-28. Hetzelfde wat Talitha had gezegd maar in omgekeerde volgorde. Dit was iets uit het verleden… Marijn ging nog eens een bezoekje brengen aan Mr. Wagner. Toen Marijn bij Mr. Wagner aankwam, riep hij de man maar in tegenstelling tot de vorige keer kwam hij niet opdagen. In de tuin van Mr. Wagner zag Marijn een pad. Hij was nieuwsgierig wat er daarachter zou zijn. Marijn trof een grot aan. Hij ging naar binnen maar niet veel later hoorde hij stemmen uit de richting waarvan hij was gekomen. Het waren indianen die de hoek omkwamen maar ze zagen Marijn niet. Een eindje verder was de grot ingestort. Toch konden ze door… Marijn was terug thuis samen met zijn vader. Hij vertelde alles wat hij van Mr. Wagner had gehoord, behalve wat hij zelf had meegemaakt. Marijns’ vader zei dat het allemaal onzin was behalve 1 feit. In 1957 was er een zekere professor Cauliflower vertrokken met de Ekoba 3, een prachtig schip uit de 19de eeuw. Daarna is het nooit meer teruggezien. Marijn had graag nog eens met mr. Wagner gesproken maar die zat momenteel in Nassau. Maar toen Marijn zijn vader wilde uitzwaaien op de luchthaven kwam hij Mr. Wagner tegen. Hij zei tegen Marijn dat hij de volgende dag maar eens moest langskomen. Op dat moment zag Marijn de man die het etentje van hem en Talitha had verpest. De man hield de portier van een zwarte jeep open zodat er iemand in het voertuig kon stappen. Toen de jeep vertrok pakte Marijn zijn bromfiets en ging erachteraan maar bleef toch op een goede afstand van de jeep. Even later stopte de jeep aan het restaurant van Mario. De inzittenden gingen het restaurant binnen en Marijn volgde hen. Opeens werd Marijn ruw beetgenomen bij zijn armen. Het was weer die man waar Marijn zo’n hekel aan had. Marijn kreeg de waarschuwing om de man niet meer te achtervolgen. Toen Marijn zijn bromfiets wou halen, zag hij dat die was beschadigd door een zwaar metalen voorwerp… De volgende dag maakte Marijn Derby klaar om de ultieme test uit te voeren maar opeens werd hij omgeven door een dichte mist. Alle apparatuur sloeg tilt en er doemde een schip uit de mist op. Net voor het schip ‘kapseisde’ kon Marijn het opschrift achteraan het schip lezen. Het was de Golden Gore. Marijn en Talitha kwamen het beveiligde domein binnen. Talitha zou de kreet van de gevlekte spotvogel nadoen als er gevaar dreigde. Volgens haar maakte de vogel na zonsondergang geen geluid meer. Toen Marijn echter verder het terrein binnenliep zag hij wel degelijk zo’n vogel die geluid maakte. Marijn kwam bij een gebouwtje en keek naar binnen. Hij zag elektrische apparatuur en iemand die ermee werkte. Marijn ging naar binnen en stelde zichzelf voor aan de man. De man was de eigenaar van het domein. Marijn vertelde de man, die trouwens John Hudson heette, wat 1 van zijn werknemers met zijn boor had gedaan. John was verontwaardigd en verzekerde Marijn ervan dat het niet meer zou gebeuren en dat al de schade zou worden terugbetaald. Marijn vroeg ook waarvoor al die apparatuur diende en John vertelde het. Al van toen hij klein was, was hij gefascineerd door het uit halen en terug in elkaar schroeven van elektrische apparatuur. Maar al die dingen hadden ook zijn nadelen. De buren begonnen last te krijgen van de stralen die vrij kwamen dus moest John een plaats vinden waar er niet veel mensen waren. Hij nam ook 2 bewakers in dienst waarvan Ramon er 1 was. Toen herinnerde Marijn dat Talitha nog in een boom zat dus hij verontschuldigde zich en ging ervan door. Toen hij buiten kwam, werd hij opeens onder schot gehouden door Ramon. Maar toen kwamen er mensen uit het struikgewas en nu was het de beurt aan Ramon om onder schot gehouden te worden… Aan boord van de Alexander Snybolov heerste er een grote drukte. Alles werd klaargemaakt voor de grote duik. John had zijn apparatuur uitgetest en dacht dat die veilig was maar hij had het mis. De voorbije dagen hadden kompassen op schepen het begeven door de stralen die vrijkwamen. Ze stuurden Derby met een camera het water in om te zien of er iets op de bodem lag en ondertussen volgden wetenschappers haar op een scherm. Ze moest 226 meter duiken en het lukte haar. Opeens werd er een vliegtuig zichtbaar. Het was een Avenger gemarkeerd met FT-28. Marijn en Talitha waren blij. Niet alleen hadden ze gelijk, ze hadden nu ook een mysterie opgelost dat de wereld meer dan een halve eeuw in de ban had gehouden. Ondertussen zaten de bemanningsleden al anderhalve week op het schip. Ze hadden alle 5 de vliegtuigen van vlucht 19 gevonden. Ze gingen ook de Ekoba 3 zoeken. John zette zijn apparatuur weer in werking en de navigatieapparatuur sloeg tilt. Er kwam een dichte mist. Alleen Marijn en Talitha konden de Ekoba 3 zien opdoemen uit de mist. In geen tijd zonk het schip weer. Nu moesten de wetenschappers alles onderzoeken om in de toekomst levens te kunnen redden. Wat er met de Ekoba 3 was gebeurd kon elk moment met de Alexander Snybolov gebeuren. De wetenschappers hadden een conclusie getrokken. In het centrum van deze zone lag een breuklijn waar voortdurend kleine hoeveelheden methaangas ontsnapten, bij momenten werden gigantische hoeveelheden losgelaten. Als dat gebeurde waren de schepen en vliegtuigen in de buurt er het slachtoffer van. Opeens zag de stuurman een schip naderen dat recht op de Alexander Snybolov afstevende. Dan richtte de oom van John Hudson een geweer op de stuurman. Hij beval de stuurman niet uit te wijken voor het schip. Het Chinese vrachtschip kwam steeds dichterbij en niet veel later lag het naast de Alexander Snybolov. Er werden 3 machinegeweren op het schip gericht. 1 ervan werd gehanteerd door Ramon. Hij wilde de apparatuur van John hebben. Dus hij enterde het schip met nog een aantal mannen, stal de apparatuur, saboteerde de boordkompassen en ging er vandoor. Maar wat de kapers niet wisten was dat ze de gevaarlijke zone binnenvoeren. En niet veel later hoorden ze dof gerommel. Het vrachtschip kapseisde en verdween naar de zeebodem… Het was 24 december en dus kerstmis. Marijns moeder zei dat ze kastanjepuree nodig had. Saskia wou dat Marijn naar Fort Lauderdale ging om er te gaan halen. Hij vertrok met zijn bromfiets naar de luchthaven. Het vliegtuig raakte de grond. Marijn stapte uit en vertrok naar het warenhuis. Niet veel later had hij de kastanjepuree gevonden. Hij kon terug naar de luchthaven. Maar toen hij wou inchecken zei de man aan de incheckbalie dat hij zijn ticket moest voorleggen van de heenreis maar dat had Marijn niet want hij was met een vriend meegekomen. Hij moest een nieuw ticket kopen maar daarvoor was hij te laat. Hij kon nog net een privé-maatschappij vinden. Er waren wat problemen met het landen maar uiteindelijk konden ze met de hulp van een Piper landen. Marijn wou de piloot bedanken maar hij was al opgetrokken. Marijn Joe de piloot kwamen bij Marijns huis. Alle gasten waren er al en Saskia was blij met de Marijn kastanjepuree. Joe vroeg aan Roby, de vliegtuigexpert, wanneer er voor het laatst hier een Piper Super Cruiser had geland. Volgens Roby was dat al een hele tijd geleden. Hij herinnerde zich wel nog een zeker Charly Davidson. Zonder enige verlichting wist hij ’s nachts te landen. Joe vroeg of hij hem kon ontmoeten maar Roby zei dat niet meer kon. Hij was altijd op de vlucht voor de politie maar het is nu precies 30 jaar geleden, in het jaar 1966, dat de politie een val had gespannen. Charly had de val door en trok direct terug op. De volgende dag was hij nergens te bekennen en ook zijn vliegtuig was spoorloos. Marijn en Joe waren nu lijkbleek. Zou Mr. Wagner dan toch gelijk hebben?

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven

boekverslagen

zoek op

diversen