Boekverslag Boudewijn Buch

Info over dit verslag

Geschreven door:	Ali [meer]
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1780
Opvragingen:	47

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Boudewijn Buch

• Brieven aan Mick Jagger (5)

  1988

• De blauwe salon (1)

  1981

• De bocht van Berkhey (3)

  1996

• De hel (21)

  1994

• De kiezen van de keizer (0)

  2000

• De kleine blonde dood (71)

  1985

• De rekening (8)

  1989

• Geestgrond (5)

  1995

• Het bedrog (4)

  1993

• Het dolhuis (17)

  1987

• Het geheim van Eberwein (6)

  2003

• Links! (1)

  1986

• Weerzien (1)

  1984

Titel: De kleine blonde dood
Auteur: Boudewijn Büch
Uitgeverij: De arbeiderspers
Jaar: 1992
Druk: 13e
Aantal bladzijden: 196

Waarom heb je voor dit boek gekozen?
De reden dat ik voor ‘De kleine blonde dood’ heb gekozen is, omdat ik wat over hem had gehoord van mijn vrienden en ook van de televisie en toen dacht ik waarom lees ik het niet voor mijn leesdossier?

Eerste persoonlijke reactie
Ik vond het een indrukwekkend en aangrijpend verhaal. Wat me vooral aansprak was de jeugd die Boudewijn in Wassenaar had. En dat hem het overlijden van zijn vader aangreep, ondanks de verschrikkelijke jeugd die hij gehad heeft. Ook vond ik zeer mooi dat Boudewijn zoveel van zijn kind hield en alles voor hem over had. Ik vond de manier waarop het boek geschreven is (twee verhalen door elkaar) niet verwarrend. Dit komt vooral doordat de schrijver in sommige stukken terugblikt op vroeger. Ik vind het juist heel mooi geschreven.

Samenvatting
In het boek wisselen twee verhaallijnen zich telkens af. Het eerste verhaal gaat over de jonge Boudewijn en de relatie tussen hem en zijn vader. In het tweede verhaal is Boudewijn opgegroeid tot een volwassen man en gaat het verhaal over de relatie tussen hem en zijn zoontje.
Boudewijn is op schoolreisje naar Nijmegen. De klas gaat ook even Duitsland in, maar Boudewijn mag niet mee omdat zijn vader dit hem verboden heeft. Zijn vader heeft namelijk last van een oorlogstrauma en haat alles wat met dit land te maken heeft. Op het moment dat hij een zeldzame vlinder wil vangen voor zijn vaders verzameling, komt hij per ongeluk toch in Duitsland terecht. Wanneer zijn vader dit hoort, wordt hij woedend en slaat Boudewijn in elkaar.
Dit is niet de enige keer dat Boudewijn wordt geslagen. Zijn vader verliest regelmatig zijn zelfbeheersing en dan slaat hij het huis en zijn bewoners kort en klein.
De ouders van Boudewijn besluiten dat het beter voor hem is wanneer hij naar een psychiatrische inrichting gaat. Wanneer hij na een jaar van afzien – het was verboden om te lezen en dat was iets dat Boudewijn erg graag deed – naar huis mag, blijkt de hevige buikpijn waar hij al twee jaar lang aan leed een verwaarloosde blindedarmontsteking te zijn, met een buikvliesontsteking tot gevolg. Hij moet voor een jaar naar het ziekenhuis, waarvan hij de eerste weken in coma lag. Tijdens dit verblijf bezoekt zijn vader hem elke dag – in tegenstelling tot de inrichting, waar hij geen enkele maal bezoek heeft ontvangen – om hem voor te lezen.
Op den duur verliest Boudewijn al het contact met zijn vader. Zes jaar na hun laatste ontmoeting krijgt hij een rouwkaart. Zijn vader heeft eindelijk de moed gevonden zichzelf te verlossen van alle kwelling en heeft zelfmoord gepleegd, overigens op een uiterst pijnlijke manier. Enkele weken later ontvangt Boudewijn een afscheidsbrief van zijn vader, waarin hij deze kwellingen beschrijft. De dood grijpt Boudewijn erg aan, en de brief vindt hij het ergste wat zijn vader hem ooit aan heeft gedaan.
Het tweede verhaal gaat over Micky en is aanzienlijk korter. Micky is het zoontje van Boudewijn en Mieke, de veertien jaar oudere engels lerares. Boudewijn is eigenlijk homo en Micky is dan ook in een dronken bui ontstaan. Uit liefde voor zijn zoontje blijft Micky bij Mieke. Na enkele jaren neemt hij echter de volledige verzorging van Micky op zich, omdat Mieke door haar alcoholverslaving hier niet toe in staat is.
Wanneer Boudewijn een weekendje weg gaat naar Parijs, brengt hij de toen vijf jarige Micky onder bij Mieke’s beste vriendin, onder voorwaarde dat deze de kleine niet aan Mieke mee zal geven. Dit doet zij echter wel. Micky valt bij zijn moeder thuis van de trap en raakt in coma. In het ziekenhuis blijkt dat de val veroorzaakt werd door een geknapt hersengezwel. Micky is klinisch dood.
Na drie weken continu bij hem te zijn geweest, geeft Boudewijn op aandringen van de arts toestemming om de machines stop te zetten. Om zichzelf te straffen, besluit Boudewijn zijn zoontje te laten cremeren, zodat er geen enkel spoor van Micky achter zal blijven.
Zes jaar na de crematie moet Boudewijn een artikel schrijven over het crematorium. Daar beseft hij dat hij de dood van zijn zoontje nog steeds niet verwerkt heeft. Wanneer hij iemand hoort zeggen dat rouw niet verjaart, kan hij na vele mislukte pogingen eindelijk aan de micrografie over Micky’s korte leven beginnen.

Onderwerp
De hoofdpersoon van het boek is Boudewijn Büch. Je mag niet aannemen dat de hoofdpersoon van het boek dezelfde is als de auteur, want voorin in het boek staat vermeld:
Iedere gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen moet worden beschouwd als een gelukkig of ongelukkig toeval. Hij is zeker een round-character, omdat naarmate het boek vordert meer over zijn jeugd, gevoelens en zijn verhouding tot Micky te weten komen. In het eerste verhaal speelt ook zijn vader een belangrijke rol.
Hij heeft een trauma overgehouden aan de Tweede Wereldoorlog en zijn karakter is erg vreemd. Hij is van joodse afkomst en heeft in de oorlog veel gedaan voor Nederland. Hij is aan de ene kant erg tegen Duitsers en laat dat ook goed blijken, maar aan de
andere kant treedt hij wel hard en militaristisch op. Hij is een flat-character, omdat zijn persoon niet verder wordt uitgewerkt. In het tweede verhaal hebben zijn zoontje Micky en Mieke een belangrijke rol in het verhaal. Micky overlijdt later in het boek. Mieke is de vroegere lerares van Boudewijn en ze moeder van Micky. Zij zijn allebei ook flat-characters.

Gebeurtenissen
Het verhaal bestaat uit twee hoofd gebeurtenissen. Het leven van Boudewijn als zoon en zijn herinneringen en het leven van Boudewijn als vader en hoe hij dat ervoer. De twee verhalen lopen door elkaar heen. Hij schrijft steeds een stukje over zijn zoontje, dat deed hem aan zijn vader denken. Dan schreef hij daar weer over, enz. Het verhaal gaat heen en weer, maar is toch goed te begrijpen.
De gebeurtenissen vond ik soms vrij schokkend, omdat er stukjes voorkomen die helemaal niet bij mij of mijn gezin thuishoren. Ik zou bijvoorbeeld niet snappen dat iemand zijn vrouw en kinderen zo zou kunnen slaan en schoppen, terwijl er niemand iets aan doet. Ik leef nu ook een hele tijd later en weet alleen stomme feiten over de tweede wereldoorlog. Ik geloof goed dat die helemaal verschrikkelijk was, maar ik kan het me niet zo goed inbeelden. De vader zal terecht kwaad zijn op de Duitsers van toen.
Ik vond het ook dramatisch, vanwege de erge gebeurtenissen. Het mishandelen van zijn vader en dan later ook nog de dood van Micky.
De meeste indruk heeft het stukje tekst van blz. 97/98: Waarneer ik hem…open wilde gaan in hoofdstuk 14. Ik vond dat stukje zo lief en grappig. Dat een vader en zoon zoiets met elkaar hebben. Zo iets eigens. Ik vind het ook zo lief dat Mickey zei: Tuurlijk niet, ik houd toch van jou!

Personages
Boudewijn Büch: is de hoofdpersoon van het boek. In zijn jeugd was hij een zenuwachtig jongetje, dat ondanks de driftige buien van zijn vader veel om hem gaf. Hij woonde samen met zijn ouders en broers in Wassenaar.
Toen hij tien jaar oud was, is hij in Brabant opgenomen in een psychiatrische kliniek. Hij was echter niet gek, maar werd gewoon zenuwachtig van de ruzies van zijn ouders. De vele buikpijnen waar hij al twee jaar lang over klaagde bleken een verwaarloosde blindedarmontsteking te zijn.
Als hij volwassen is, blijkt hij homoseksueel te zijn. Desondanks heeft hij wel een kind, Micky. Hij houdt een dagboek bij, omdat schrijven een goede therapie voor hem schijnt te zijn tenminste dat zeggen de vele psychiaters die hij zijn hele leven al bezoekt.
Rainer: is de vader van Boudewijn. Hij heeft nog vijf zonen en zal later tijdens zijn vijfde huwelijk nog een dochtertje krijgen. Hij lijdt aan een oorlogstrauma, omdat hij in de oorlog naar Nederland gevlucht is en tegen zijn eigen vaderland gevochten heeft. Hij heeft veel onderscheidingen voor deze heldendaad gekregen.
Rainer lijdt sterk aan verstrooidheid, wat tot hevige ruzies lijdt en tenslotte zelfs tot echtscheiding. Boudewijn was altijd zijn oogappeltje.
De moeder van Boudewijn:
Is een lieve zorgzame vrouw die Boudewijn en zijn broers probeert te beschermen tegen hun vader. Zij is van Italiaanse afkomst en heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog ondergedoken gezeten. Ze weigert het kind van Boudewijn te zien.
Micky: is het zoontje van Boudewijn en Mieke. Hij is erg speels en bijdehand. Op vijfjarige leeftijd overlijdt hij aan een geknapte hersentumor.
Mieke: is de Engelse lerares van Boudewijn. Samen krijgen zij een kind, hoewel Boudewijn homoseksueel is en 14 jaar jonger. Ze drinkt ontzettend veel en is daarom vaak dronken.
De oma van Boudewijn: is de moeder van de moeder van Boudewijn. Ze is afkomstig uit Italië. Volgens Boudewijn kon ze altijd heel mooi vertellen. Hoe ouder ze echter wordt, des te meer dement. Ze slijt de laatste jaren van haar leven, vastgebonden in een psychiatrisch ziekenhuis waar ze zelfs haar eigen dochter niet herkent.
Je leert de personages kennen uit wat zij zeggen, wat zij doen en hoe de hoofdpersoon, Boudewijn, over hen denkt.

Bouw en taalgebruik
Ik vind de opbouw zelf goed. Veel anderen zouden het verwarrend kunnen noemen met twee verhalen door elkaar heen en veel terugblikken en herinneringen. Ik vond het juist mooi. Het hield het verhaal ook wel spannend en boeiend. Je wilde daardoor over twee levens iets te weten te komen. Ik vind het ook heel goed bij het verhaal passen. De schrijver heeft het van twee kanten bekeken. De kant van hoe het opvoedden vroeger was en hoe hij het deed. Het eind is een beetje raar, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. Het verhaal is toch wel klaar alleen niet in de goede volgorde.
Ik vind alles op een goede manier verwarrend verwoord. Met soms hele serieuze, maar ook grappige stukken. Geen te moeilijke, of te lange zinnen. Nee precies goed.

Mening
Büch heeft met dit boek een grote indruk op mij gemaakt. Het boek was indrukwekkend en zeer aangrijpend. Wat ik erg sterk vond aan het verhaal, was dat het sterk autobiografische trekken heeft. Hierdoor was het makkelijker om me in te kunnen leven.
Het taalgebruik is redelijk eenvoudig, waardoor het boek makkelijk te lezen en te begrijpen was. Wel moest ik mij erg op het boek concentreren, omdat er twee verschillende verhaallijnen door elkaar heen lopen.
Het was erg aangrijpend om te lezen wat oorlog met mensen doet, hoe het ze verandert. En niet alleen oorlog, maar nare ervaringen in het algemeen.