Boekverslag Arjen Lubach

Info over dit verslag

Geschreven door:	liekje [meer]
Niveau:	1HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1186
Opvragingen:	7

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (1 stem)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Arjen Lubach

• Bastaardsuiker (1)

  2008

• Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend (3)

  2006

DEEL A

Zakelijke gegevens:
Auteur: Arjen Lubach
Titel: Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend
Aantal bladzijdes: 199
Uitgeverij: Meulenhoff, Amsterdam
Eerste druk: 2006

Genre:
Een psychologische roman waarin de hoofdpersoon Benjamin een schuldgevoel van zich wil afschrijven. Er is ook sprake van een coming-of age-roman: de hoofdpersoon die zich door de puberteit worstelt om het ware leven te ontdekken.

Korte samenvatting:
Op jonge leeftijd is Benjamin Dusarduyn wees geworden. Zijn vader was al voor zijn geboorte om het leven gekomen bij een auto-ongeluk. Als Benjamin een jaar of 12 is, wordt zijn moeder ziek. Zijn moeder sterft. Benjamin wordt op de trein gezet en bij het station opgehaald door de broer van zijn moeder, oom Otto. Als Benjamin 15 is leert hij Lotte kennen. Ze trekken steeds vaker met elkaar op en krijgen uiteindelijk een relatie. Benjamin, Lotte en oom Otto gaan regelmatig met zijn drieën op stap. Op een dag zegt oom Otto: ‘Pak je spullen, we gaan op reis’. Mevrouw Rina, de werkster, gaat ook mee. Ze gaan naar hotel Almhoff. Benjamin herkent de naam van het hotel, zijn moeder en hij zijn daar vroeger ook blijven overnachten. In het hotel vertelt oom Otto eindelijk iets over zijn verleden. Hij vertelt over zijn ouders, zijn jeugd en zijn zus (de moeder van Benjamin). Hij vertelde ook dat hij van plan was om op zijn 43ste om alleen nog maar te gaan reizen. Maar als het bijna zijn vertrekdag is, hoort hij dat zijn zus is overleden. Hij wordt de voogd van Benjamin. Benjamin vindt het zijn schuld dat oom Otto niet heeft kunnen doen wat hij wilde. Eenmaal terug thuis, word oom Otto ziek. Benjamin zit nog steeds met zijn schuldgevoel en wil het goed maken. Hij heeft een idee: hij gaat plaatsvervangend op reis, hij gaat het leven leiden dat zijn oom heeft moeten missen. Lotte wilt niet mee, ze wilt studeren. In Barcelona krijgt hij een bericht dat zijn oom is overleden. Ook krijgt hij een brief van Lotte. Ze zegt in de brief dat ze langs komt. Maar na lang wachten geeft benjamin de hoop op, Lotte komt niet. Benjamin bezoekt een waarzegster. Zij vertelt hem dat hij 41 jaar zal worden.

Thematiek:
Het thema van dit boek is vooral schuldgevoel. Dit merk je aan veel dingen, maar dit is het duidelijks door de eerst zin van het verhaal: ‘Dit is het verhaal van mijn schuldgevoel: gedeeltelijk zoals het was en hoofdzakelijk zoals ik het me herinner. (blz. 9)’

Motto:
Dit boek heeft ook een motto. Dit staat op bladzijde 7:
“Wie dem auch sei, dieser Großohm hat die
Einbildungskraft des Knaben außerordentlich
beschäftigt. Alles was man von ihm erzählte,
machte einen unauslöslichen Eindruck auf
mein junges Gemüt, und ich versenke mich
so tief in seine Irrfahrten und Schicksale,
Dass mich manchmal am hellen, lichten
Tage ein unheimliches Gefühl ergriff und
es mir vorkam, als ich nu reine Fortsetzung
des Lebens jenes längst Verstorbenen.

Heinrich Heine (Uit: “Memoiren”)”

Korte levensbeschrijving van de auteur:
Arjen Lubach (1979) is schrijver, tv- en theatermaker. Na een drietal onafgemaakte studies en een nummer-twee hit in de top 40 werkte hij als programmamaker en presentator bij 3FM, waarvoor hij in 2004 werd genomineerd voor een marconi-award in de categorie aanstormend talent.

In 2006 verscheen zijn goed ontvangen debuutroman ‘Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend’ en werden er al binnen enkele maanden rond de 4000 exemplaren verkocht. Zowel CJP magazine als NL20 riepen hem uit tot hét literaire talent van 2007.

Ook in 2007 werd ‘Mensen die ik die mijn moeder hebben gekend’ gekozen als 'lijster' en verschijnen er 12.000 extra exemplaren voor middelbare scholieren.

Arjen is samen met Edo Schoonbeek en Pieter Jouke eigenaar, oprichter en maker van de satirische website Buro Renkema.

Arjen leest voor in het land, speelt theatervoorstellingen bij Op Sterk Water, schrijft aan columns, satire en niet te vergeten: zijn tweede roman.

Arjen Lubach heeft nog niet zoveel boeken geschreven. ‘Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend’ is zijn eerste boek. Het tweede boek is uitgekomen in januari 2008. Dit boek heet: ‘Bastaardsuiker’.

DEEL B

Persoonlijke tekstbeleving:
Voor mijn vierde boekverslag het ik het boek ‘Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend’ van Arjen Lubach gelezen. Ik heb dit boek gekozen, omdat de titel en kaft er leuk en interessant uitziet. Ook werd ik door de achterkanttekst nieuwsgierig naar het hele verhaal. Uit de tekst op de achterkant kan je halen dat de jongen geen ouders meer heeft en daarom bij zijn oom woont. De oom vertelt niet veel over Benjamins moeder. Dit vind ik stom en irritant. Dit vind ik, omdat je als kind of volwassene het recht heb om te weten hoe je ouders waren.
De titel vind ik goed bij het verhaal passen, want Benjamin maakte vroeger schema’s waarin stond wie elkaar hebben gekend en wie zijn moeder hebben gekend.
Het verhaal werd door een ik-persoon (Benjamin) verteld. Ikzelf houd daar niet zo van. Ik houd daar niet van, omdat ik altijd wil weten wat de andere mensen denken. Maar ik denk een ik-persoon het beste of zelfs alleen past bij dit verhaal.
Ik vond dit boek leuk om te lezen. Ik vond het soms wel lastig lezen, omdat het verhaal verspringt van tijd. Hierdoor moest je dus wel goed in het verhaal zitten. Een voorbeeld: op het ene moment is benjamin 24 jaar en op het andere moment woont hij nog bij zijn moeder.
Ik vond het boek wel tegenvallen. Ik vond het verhaal nogal langdradig. Dit verhaal zou korter kunnen zijn naar mijn mening. Wel werd alles heel goed omschreven. Bijvoorbeeld het hotel Almhoff, Benjamin omschreef heel goed hoe het er uitzag toen hij daar met zijn moeder kwam en later (met zijn oom) omschreef hij wat er allemaal nog hetzelfde was en wat niet.
Het verhaal zette me wel aan het denk, omdat Benjamin was 12 jaar toen zijn moeder overleed en zijn vader heeft hij nooit gekend. Als mij dat zou overkomen, zou ik het daar heel erg moeilijk mee hebben. Ik zou niet weten hoe ik het dan zou doen, maar ik denk dat ik het anders aan zou pakken dan Benjamin.
In het verhaal werd niet naar voren gehaald dat Benjamin verdriet had om zijn moeder, wat ik me niet kan voorstellen. Dat vond ik niet goed van de schrijver. Ik vind het namelijk logisch dat je als 12-jarig iemand je vader of moeder mist en verdrietig bent omdat ze weg zijn.
Wat ik ook stom aan het verhaal vond, was dat Lotte had beloofd om naar Benjamin te gaan, maar dit later toch niet gedaan heeft. Ik zou eigenlijk wel willen weten waarom ze niet terug is gekomen, en waarom ze niets meer van zichzelf heeft laten horen.
Ik kan het boek aanraden. Je moet er dan alleen wel rekening mee houden dat het verhaal soms wat langdradig is en dat er soms iets verteld word wat niet echt van belang is.