Geschreven door:	anoniem [meer]
Datum ingestuurd:	2 april 2008
Niveau:	1 havo/vwo
Taal:
Woorden:	1750
Opvragingen:	154 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 4.50/5 1 2 3 4 5 4.5/5 (2 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

Gegevens
Titel: Wij zijn koerdistan
Schrijver: Elizabeth Laird
Jaar van uitgave:1991
Plaats: Londen
Uitgever: William Heinemann, Michelin
Oorspronkelijke Titel: Kiss the Dust

Hoofdpersoon: Tara een Koerdisch meisje van 12 jaar,
Belangrijke personages: Vader, Kak Soran. Moeder, Teriska Khan. Broer, Ashti. Zusje, Hero Oom, Rostam die bij de peshmerga’s zit (Koerdisch verzet)
Tijdverloop: Het begint in het voorjaar van 1984 en eindigt in 1988

Probleem: Het probleem is dat de vader bij het Koerdisch verzet zit. De geheime politie van Irak zit achter hem aan waardoor ze steeds moeten vluchten
Verschil van begin tot eind is dat ze eerst in een rijk dorp woonden en stadse kleren aan hadden. En het eind belanden ze in een paar vluchtelingen kampen.
Kern: Wat een gezin moet meemaken en leren tijdens het vluchten.

Het verhaal speelt zich af in een Koerdisch dorp in Irak, Soelaimaniya. Het begint in het voorjaar van 1984. In dat jaar loopt de oom (die ze niet eens kent) zo maar gewond binnen. En verandert het leven van Tara. Een week later gaat haar broer, Ashti met haar oom mee naar de peshmerga’s. Een paar dagen later na dat Ashti met Rostam mee is gegaan waarschuwt een van Kak Sorans Arabische vrienden en vertelt dat de Irakese geheime politie hem heeft gevonden. Meteen de dag erna vluchten ze naar de bergen, waar de peshmerga’s de baas zijn. Tara moest ineens alles verlaten, haar huis, school maar het ergste vond ze Leila te verlaten (haar beste vriendin).In de bergen moet ze Koerdische kleren aan en moest meer klusjes doen dan eerst. Koken, naar de bron gaan en kleren wassen (dat had ze nog nooit heeft gedaan dus was het allemaal nieuw). In het begin voelde ze zich niet fijn bij de dorpsbewoners en ze begon ze al snel te ontwijken. Toen het zomer werd en het buiten te warm was om daar te zitten, verzamelden de vrouwen van het dorp zich in het huis van Badji Rezan om haar verhalen te horen. Al gauw voelde Tara zich eenzaam. Ashti en Kak Soran bleven ook maar komen en gaan, om in de bergen te waken en vechten. Op een dag, laat in de middag, de zon was al achter de bergen en dalen was Tara naar de bron om water te halen. Toen hoorde ze het gezoem van vliegtuigen. Ze keek omhoog, er waren vier gemene zwarte pijlen die door de goudgekleurde hemel schoten om over de toppen van de heuvels te kunnen scheren. Ze waren al uit het zicht toen Tara twee slagen hoorde die van berghelling naar berghelling weergalmden. Tara bleef niet staan kijken maar rende naar haar huis. Teriska Khan pakte Hero’s hand vast en zei: ‘Snel! We moeten naar de grot!’ Ze waren nog maar halverwege toen het gezoem weer begon. Tara verloor haar evenwicht en viel op de grond. Ze moest zeker een paar seconden buiten westen zijn geweest. Haar benen leken geen kracht meer te hebben, ze hoorde mensen schreeuwen en haar moeder en Hero waren door gerend. Toen Tara dacht dat het voorbij was pakte Badji Rezan Tara vast en begon te rennen. Tara was te slap om te rennen zo slap zelfs dat Badji Rezan haar bijna moest dragen. Ze waren nog maar net in de grot toen de bommen vielen. Toen het voorbij was rende een paar mensen naar hun huis anderen bleven in de grot bang dat er nog een bommenwerper zou komen. Tara omhelsde Badji Rezan en zei huilend: ‘Je hebt mijn leven gered!’ Waar op Badji Rezan antwoordde:’Je bent een sterke meid’.Toen had ze een heel belangrijke ontdekking gedaan dat het in de bergen niet belangrijk is wat voor opleiding je hebt gedaan maar dat je sterk en moedig moet zijn. Dat is het belangrijkste. De dagen na het bombardement kwamen de vrouwen niet meer samen om verhalen te vertellen, maar bleven ze thuis. Dagen later kwam Ashti terug, gewond. Hij had zijn sleutelbeen gebroken tijdens een gevecht. Laat in de avond kwam Kak Soran terug en vertelde tegen zijn vrouw dat te veel mensen wisten dat ze hier waren en dat waarschijnlijk de beste optie was om naar Iran te gaan, nu Ashti terug was. Tara had dat gehoord en stond stijf in haar bed. Teriska Khan wist niet wat ze hoorde en vroeg maar verder. Kak Soran zei dat ze het later wel zouden bespreken. De dag erna was Teriska Khan al bezig met inpakken.
Twee nachten later maakte Kak Soran Tara wakker en zei dat ze haar kleren aan moest doen want ze gingen weg. Die avond stonden de gidsen al klaar . Ze vertrokken naar Iran. Het was donker en de paarden hadden een soort van sokken aan. Zodat de hoef geen geluid zou geven. Toen ze bij een brug waren aangekomen merkte ze dat de gids achter haar ruw tegen haar rug duwde, en voor ze tijd had om te denken, voelde ze de smalle planken van de brug al onder haar eigen voeten. Aan één kant was een dun touw om je aan vast te houden; aan de andere kant was helemaal niets. Onder haar kolkte en raasde het water rond de rotsen en het sloeg bijna over het middelste gedeelte van de brug. Ze voelde de fijne waterdeeltjes op haar handen en haar gezicht. Ze schoof een stap naar het midden, toen ze opeens voelde hoe er vlak bij haar hoofd iets naar beneden kwam. Er vlogen daar vleermuizen rond, die vlak boven het water insecten vingen. Ze raakten bijna verward in haar haren. Ze voelde hoe een vleermuis tegen haar wang fladderde en ze sloeg ernaar. Haar paard trapte zenuwachtig achteruit en gooide zijn hoofd omhoog. Zijn hoeven gleden uit op de schommelend planken van de brug. Met een wanhopige poging kreeg Tara het weer in evenwicht, maar het raakte in paniek en holde vooruit. Ze merkte dat ze ging vallen en probeerde het touw te pakken maar greep mis. Ashti hoorde haar roepen en sprong in het water om haar te helpen. Hij greep Tara vast en bracht haar aan de kant. Kak Soran gaf haar zijn jas om warm te worden en ze gingen verder.Eenmaal aangekomen in Iran werden ze opgevangen in een soort gevangenis. In Iran spreken ze Arabisch dus moest er een tolk komen om het te vertalen. Die nacht was Ashti weggelopen omdat als hij zou blijven hij bij het Iranees leger moest en hij liever met de peshmerga’s mee zou vechten in Irak dan tegen Irak met Iran. Die dag werd Teriska Khan ziek, ze had koorts.
Ze werden de ochtend na aankomst met een busje ergens heen gebracht(ze zagen niks omdat het donker was). Eenmaal aangekomen zag ze dat het vluchtelingen kamp voor hen stond. De tolk leidde hun langs de lange rijen naar een hut aan het eind van het kamp. Teriska Khan kon nauwelijks lopen. Ze struikelde steeds en af en toe kuchte ze.Toen ze daar een paar dagen waren werd Teriska Khan steeds beter wat verwonderlijk was omdat ze zo weinig eten kregen. In dat kamp, op een dag toen Tara naar de wc moest (die helemaal vies was en stonk). Hoorde ze een vrouw zeggen dat haar zoon was gered door de zoon van Kak Soran en toen liep ze naar die vrouw toe en vroeg of die jongen Ashti heette. En die vrouw dacht even na en zei dat zo was.Ze vertelde het thuis aan iedereen en ze vonden hem een held. Een paar dagen later werd er omgeroepen dat de familie hun spullen moest inpakken en in het busje moesten stappen. Eenmaal in het busje kon Tara alleen maar denken aan de plek waar ze heen zouden gaan. Ze kwamen aan in een ander vluchtelingenkamp dicht bij de hoofdstad Teheran. Het was daar luxer en ze hadden meer te eten. Ze hadden een familielid in Teheran en hij regelde samen met Kak Soran dat ze een pasje zouden krijgen om hun af en toe te bezoeken. Het lukte. Ze reden naar het huis van oom Daban en daar kregen ze een feestmaal opgediend. Ze waren allemaal vol. Oom Daban had ook kinderen 2 zonen die al van huis waren. 1 meisje Almaz van 12 jaar en nog een meisje van 4 Hero’s leeftijd. En ze ging samen met Almaz winkelen en kochten samen een trui en schoenen. Later gingen ze terug naar het kamp.
Toen het winter werd en er sneeuw viel vertelde Kak Soran een paar dagen later dat ze Iran onmiddellijk moesten verlaten. Omdat de geheime politie hun weer op het spoor had. Toen vertelde hij dat hij al met oom Daban had besproken en hij had een zoon in Engeland dus zouden ze naar Engeland gaan en het daar wel verder kijken. Dus voor de 4e keer moesten ze weer vluchten naar een andere plek en nu zelfs naar een onbekende plek en taal.
Toen ze in Engeland waren aangekomen schrok Tara van het feit dat de vrouwen daar geen hoofddoeken droegen en gewoon een rok boven de knie aanhadden. Later toen ze bij de douanebeambten moesten komen, was er weer een tolk bij. Zeiden ze dat ze nog een nacht moesten blijven omdat het vliegtuig naar München al weg was. En later kwam Latif (de zoon van oom Daban) om hun op te halen. En daar waren ze dan in het flatje van Latif. Tara ging de dag erna gewoon naar school en daar had ze ook al een vriendin gemaakt. Later kon Latif regelen dat ze het geld van Soelaimaniya over konden maken naar Engeland. Toen Teriska Khan boodschappen moest doen wist ze niet wat ze moest nemen en waar wel en geen varkensvlees in zat.Gelukkig werkte er iemand die moslim was en haar alles kon uitleggen. Kak Soran had ook een soort van baan en ze kregen een telefoontje van Daban dat Ashti naar Engeland zou komen en ze hebben Ashti zelfs gesproken. Zelfs Hero kon nu al beter Engels dan de rest, ze sprak het Koerdisch zelfs met een Engels accent. Later wende Tara langzaam aan het idee om naar school te gaan, en voelde ze zich eindelijk na een lange tijd echt weer veilig.

Het mooie aan dit boek is dat het een voorbeeld is van wat er gebeurd is in de geschiedenis. Ook dat mensen die net zoals Tara vluchten allemaal dingen leren tijdens hun reis, zoals dat in de bergen moed en kracht belangrijker zijn dan je opleiding.