Boekverslag Karel Glastra van Loon

Info over dit verslag

Geschreven door:	martijn
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	361
Opvragingen:	14

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (5 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Karel Glastra van Loon

• De onzichtbaren (5)

  2003

• De passievrucht (78)

  1999

• Lisa's adem (31)

  2001

• Ongeneeslijk optimistisch (1)

  2005

• Vannacht is de wereld gek geworden (2)

  1997

Karel Glasta van Loon
Ongeneeslijk optimistisch
blz.: 123
jaar: 2005

Het laatste boek van Karel Glastra van Loon gaat over zijn ziekte en de strijd daartegen. In korte columns beschrijft hij hoe hij voor het eerst in aanraking kwam met de tumor in zijn hoofd en hoe zijn leven er door veranderde.
Op vakantie in Michigan, Verenigde Staten, kwam de tumor voor het eerst tot uiting. Met zijn kinderen Noa en Bobbie gleed hij op een slee van de heuvel af. Eenmaal beneden was de linkerhelft van zijn lichaam verlamd en werd hij met een ziekenwagen naar een ziekenhuis gebracht.
Karel ging vanaf dat moment op zoek naar manieren om zijn ziekte te bestrijden en ermee te leven. Zo schrijft hij over het effect van bidden op de gezondheid (en andere, bekritiseerde, alternatieve geneesmiddelen), zijn epileptische aanvallen, zijn jeugdvriendin Nancy, die ook overleed aan de gevolgen van kanker en de steun van familie en vrienden en de enorme stapel brieven van mensen die hij helemaal niet kende.
Onder dit alles, beschrijft hij, bleef hij toch optimistisch. Tot kort voor zijn dood voelde hij zich nog vrij goed, ondanks de ‘terminator’ in zijn hoofd.
Verder vertelt hij hoe hij intens kon genieten van een dagje alleen in huis met zijn zoontje Dante en hoe hij een jaar na ‘Michigan’ opnieuw op de slee stapte met zijn kinderen (hierop zei Noa: als papa gaat sleeën, komt de ambulance toch weer?).
Zijn richtingsgevoel werd ook alsmaar slechter. Zo herinnerde hij zich het hele huis andersom. Ook herinnerd hij zich een vakantie in Schotland waar een dronken Schot hem vertelde dat hij een ‘fine fuckin’ head of hair’ had en hoe hij nu kaal was en soms een petje droeg.
Net als het woord vooraf, is ook het laatste hoofdstuk geschreven door zijn vrouw Leonie. Daar vertelt ze dat zijn ziekte hun ziekte werd en dat hij weigerde zich te laten ‘inslapen’ en daardoor meer heeft geleden.

Vertelde tijd: iets meer dan 1 jaar. Van de vakantie in Michigan tot zijn dood.
Perspectief: ik-perspectief.
Personages: Karel, Leonie, Dante, Noa en Bobbie. Zijn niet echt aan de orde omdat het verhaal waar gebeurd is.