Je bent nu hier: voorpagina » boekverslagen » Old men at midnight / Oude mannen om middernacht door Chaim Potokgeef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Online een chick scoren, je liefde laten zien op Whatsapp en digitale kusjes sturen. Zonder een blauwtje te lopen. Aanrader?
Geschreven door: | Marit (4 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 16 januari 2008 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.050 |
Bekeken: | 435 keer (0 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
The ark builder (uit: Old men at midnight)
Samenvatting
Ilana (voor haar ouders) Davita (voor haar vriendinnen) Dinn gaat een Pools joodse jongen Engelse les geven, in een paar jaar na de tweede wereldoorlog in Brooklyn. Noach, de jongen, kan nauwelijks Engels, behalve wat hij van de soldaten had geleerd in Auschwitz. Hij is de enige overlevende van zijn kamp. De lessen Engels gaan volgens een vast patroon. Uiteindelijk ziet Davita dat Noach een tekening in zijn schrijft heeft gemaakt, en ze vraagt hem wat het is. Hij klapt meteen dicht en begint over een ander onderwerp. Het tekenen schijnt met zijn verleden te maken te hebben, en daar wil hij het liever niet over hebben. Later heeft hij nog een tekening gemaakt, en die moet Davita aan Rachel, haar kleine zusje, geven. Maar Rachel is er niet, en Davita gaat zijn tekening bekijken. Het is, weliswaar met een beetje onzekere lijnen getekend, een tekening van een dorp, met huizen en een aftandse synagoge op de achtergrond die meer op een schuur lijkt dan een echte synagoge. Later krijgt Davita van Noach nog een tekening, dezelfde als voorheen, maar met sterkere lijnen. Noach kan dus goed tekenen. De lessen Engels gaan door, eveneens de tekeningwissel tussen Noach en Rachel. Als Davita Noach komt bezoeken als hij eens ziek is, merkt hij dat hij haar kan vertrouwen. Als hij weer goed genoeg is voor de lessen vertelt hij haar, in weliswaar slecht Engels, zijn verhaal over het tekenen. Het blijkt dat hij op zijn tiende, toen hij nog niet door de Duitsers was opgepakt, al goed kon tekenen. Toen is hij tijdens zijn schooldagen gaan helpen met het opknappen van de ark, het pronkstuk van hun synagoge in Kralov, waar hij woonde. Met het weinige geld en spullen die er waren, verfden Noach, zijn broer Yoel en tijdelijke krachten -soms studenten, soms niet-joden, anders gewoon vrienden- de dieren die op de ark stonden opnieuw, omdat ze helemaal weggevaagd waren. Totdat de Duitsers kwamen en de synagoge, samen met de oppasser Reb Binyomin, verbrandden. Daarom was Noach zo bang om nog te tekenen. Na de vakantie vertrekt Noach naar de yeshiva en eindigt het boek.
Beschrijving personages en perspectief van het verhaal.
In dit verhaal is Davita de hoofdpersoon, het karakter, omdat je van haar de gedachten te weten komt. Het verhaal is ook in de ik-vorm geschreven. In het begin had ik eigenlijk helemaal niet in de gaten dat Davita een meisje was, ik had ook niet door dat Davita of Ilana eigenlijk toch wel een meisjesnaam moest zijn…
Noach is ook een hoofdpersoon, want hij vertelt immers het verhaal. Maar van hem kom je eigenlijk niet de gedachtes te weten, naast wat hij in de directe vorm vertelt tegen Davita. Dus hij is een type.
Andere bijpersonen zijn Rachel, Davita’s zusje, Sarah Polit, de verzorger van Noach en Reb Binyomin, de oppasser van de synagoge. Een deel van het verhaal is ook uit het zichtpunt van Reb Binyomin geschreven, althans, Noach vertelt het verhaal zo dat het lijkt alsof Reb Binyomin het aan het vertellen is.
Ik-perspectief
Vrijwel dit hele verhaal is in het ik-perspectief geschreven:
“ ’s Avonds belde ik. Een vrouw nam op.
‘Hallo?’Ze klonk geïrriteerd en opgejaagd.
‘Met wie spreek ik?’
‘Een goede week,’ zei ik in het Jiddisch.
Er viel een korte stilte. ‘Ah. Een goede wek,’ zei ze, iets vriendelijker.
In het Engels vervolgde ik: ‘Ik heet Davita Dinn en ik bel omdat u een leraar Engels zoekt.’
Op de achtergrond hoorde ik kinderen huilen.”
In het hele verhaal wordt alles beschreven vanuit Davita’s oogpunt, wat zij denkt, wat zij ziet, wat zij meemaakt. Zoals ik vertelde, was het (voor mij) lastig het geslacht van Davita te ontdekken, want er werd nergens neergezet “zij deed dit” of “hij liep de voordeur uit” wat over Davita ging. Uiteindelijk was haar geslacht alleen te bepalen uit haar naam, het stukje “ik streek mijn rok glad” (een jongen heeft toch geen rok aan, zelfs niet als hij Joods is? Dit is tevens het stukje waar ik toch maar ging teruglezen welk geslacht ze had) en bijvoorbeeld de reactie van Noach “Je bent een heel knappe vrouw, Davita.”. Davita is dus een meisje, van 18 jaar, en Joods.
Toch zijn er een paar uitzonderingen. Noach vertelt zijn geschiedenis, in het ik-perspectief. Maar hij vertelt ook het levensverhaal van Reb Binyomin en het boek switched dan over alsof Reb Binyomin het zelf vertelt:
“Ik stak er negen jaar werk in en putte voor de versieringen uit alle denkbare legenden.”
Personaal perspectief
Dit komt vrijwel niet voor in het boek. De enige persoon waarbij je ook nog de gedachten te weten krijgt, is Noach. Alleen bij zijn verhaal over de geschiedenis van het tekenen kom je zijn gedachten tegen. Hij is een persoon in het personale perspectief.
“ ‘Het begon met mijn broer,’ zei hij. ‘We waren tien jaar oud. Ik had al gezegd dat mijn vader boekverkoper… … aan mijn broer“
Hij zweeg even, haalde diep adem en vervolgde:”
Alwetend of auctoriaal perspectief
Dit komt niet voor in het verhaal. Alleen aan het einde als Noach zijn verhaal vertelt staat er wel bij geschreven:
“Hij begon te praten, in een stortvloed van woorden; als ik hem jaren later terughoor, spreekt hij een stuk langzamer en vertelt hij wat zijn broer en hij hebben gedaan.”
Dit is niet het auctoriale perspectief, maar eigenlijk een flashforward. Davita wist toen Noach begon te vertellen nog niet dat ze het pas later zou begrijpen. Dit is inderdaad commentaar op de gebeurtenis.
Eindoordeel
Ik vond het meteen een leuk boek om te lezen, op één of andere manier pakte het me. Tijdens het lezen was ik ook een film aan het kijken, maar toch wilde ik steeds terug naar het boek. Misschien lag dit aan de manier van schrijven, korte, duidelijke zinnen en veel dialogen. Pas aan het einde krijg je de echte boek-vertelstijl, als de zinnen langer worden. Ik vond het heerlijk om te lezen, ik ging er zo doorheen.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
