Geschreven door:	Mirjam [meer]
Datum ingestuurd:	17 december 2007
Niveau:	5 vwo
Taal:
Woorden:	2452
Opvragingen:	655 (4 deze maand)
Waardering:	Currently 4.20/5 1 2 3 4 5 4.2/5 (5 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

Boekgegevens
1. Auteur: Arthur Japin

2. Titel: De droom van de leeuw

3. Jaar van uitgave: 2002

4. Aantal bladzijdes: 390

5. Samenvatting:
In de herfst van 1966 verschijnt er een circus voor Gala’s huis en op haar weg naar huis van school gaat Gala langs. Ze kijkt stiekem naar binnen, maar wordt al snel weg gejaagd. Ze rent naar huis zonder haar fiets mee te nemen. Wanneer ze thuis aankomt is er bezoek, de dominee, en meneer Vanbemberg wil pronken met Gala. Gala en haar vader, meneer Vandemberg, hebben een rare verhouding. Hij verwacht altijd veel van Gala en altijd zoekt Gala voor erkenning van haar vader maar nooit zal zij hem krijgen. Zo laat haar vader, wanneer er gasten zijn, op wie indruk gemaakt moet worden, Gala Latijnse teksten opdreunen. Ook dit keer wordt het van haar verwacht, maar wanneer Gala wil beginnen komt ze tot het besef dat zij haar sleutels is vergeten. Als gevolg kan zij niet meer helder nadenken, ze hoort de klanken maar kan er niets mee doen. Dit is de eerste keer dat Gala kennis maakt met haar ziekte.
Vlak daarna gaat Gala met haar vader mee naar een bloemenveiling. Daar gaat het totaal mis en zij krijgt haar eerste epileptische aanval gevolgd door een hersenbloeding met als gevolg dat zij voorgoed een deel van haar gezichtsveld verliest.
Tien jaar later doet Gala in Amsterdam mee aan een toneelvoorstelling. Het is een achterhaalde satire op de minachting van de bourgeoisie voor de massa: op carnavalsavond komen de etalagepoppen van een Parijs’ modehuis tot leven. Gala speelt de hoofdrol samen met Maxim. Er ontstaat een liefdesaffaire tussen die twee.
Maxim en Gala zitten in Rome. Ze willen het maken in de filmwereld. Dit blijkt eenvoudiger gedacht dan gedaan. Het lukt hen niet tot Cinecittá, de filmstudio aan de rand van de Eeuwige Stad, door te dringen. Ze vervallen tot armoede, en doen van alles om hun droom levend te houden. Maxim volgt Sangallo, een rijke burggraaf, over de straten, musea en pleinen van Rome en ontdekt zo de bijzondere kanten van de stad. Ze wonen in een huis in Parioli, waar ze een kamer huren van de eigenaar Gianni. Uiteindelijk slagen Maxim en Gala erin op Snaporaz te ontmoeten. In Gala is hij onmiddellijk geïnteresseerd, in Maxim niet.
Maanden gaan voorbij zonder nieuws van Snaporaz. Gala en Maxim doen er alles aan om genoeg geld te verdienen om in Rome te blijven tot er nieuws is. Zo vrijt Maxim op een avond met een kennis van Sangallo, de zangeres Silberstrand, voor geld. Hij pakt het alleen niet heel goed aan en besluit dit niet nogmaals te doen. Op die zelfde avond legt Sangallo Maxim en Gala uit dat er eigenlijk maar drie mensentypen zijn: de Nüftes, Tüftes en Grüftes. Nüftes zijn mooie mensen die op het hoogtepunt van hun seksuele kracht en schoonheid zitten. Dan zijn er de Tüftes, dit waren eens Nüftes. Zij zijn geheel in stijl oud gewoorden. Als laatst heb je de Grüftes, dit zijn lelijke en onaantrekkelijke mensen, die alles wat mooi en goed is de oorlog hebben verklaard.
Op een mooie middag zitten Snaporaz en zijn vrouw Gelsomina op een terras. Snaporaz zit wat voor zich uit te tekenen, wanneer Gelsomina opmerkt dat zij het figuurtje kent dat hij tekent. Het figuurtje hangt op het prikbord in Cinecittá. Hij laat het meisje op het prikbord langs komen, zo ontmoet hij Gala. Snaporaz is bezig een film te maken voor zijn vrouw en wil Gala daar de hoofdrol in laten spelen. Maar het gaat mis: de sponsors trekken zich terug en de film wordt uitgesteld. Maxim krijgt ook een rol aangeboden: hij mag skikampioen spelen in een film, maar toch zitten ze in geldproblemen. Gala weet een oplossing, ze gaat voor Gianni werken als callgirl. De eerste keer is een succes en de dottore, Dr. Pontorax, wil haar nog een weekend zien.
Snaporaz kan niets anders dan aan Gala denken en toch belt hij haar niet. Hij weet niet zo goed wat hij moet doen en belt zijn goede acteurs vriend Marcello om raad. Intussen zit Gala dag en nacht bij de telefoon te wachten op een teken van Snaporaz. Maxim vertrekt naar Cortina om te leren skiën voor zijn rol als skikampioen, dus zonder Gala, die blijft bij de telefoon voor het geval dat Snaporaz besluit te bellen. Wanneer hij dan eindelijk belt ligt zij te slapen is niet snel genoeg om op te nemen. Maxim komt terug en ze hebben een paar dagen samen, want dan komt Marcello langs om Gala op te halen als een verrassing voor Snaporaz. Die avond vrijen Gala en Snaporaz, dit is het begin van hun heftige liefdesaffaire. Tussen al deze gebeurtenissen komt Maxim er achter dat Gala ernstige eetproblemen heeft, maar hij kan haar niet helpen. De laxeerpillen wil ze blijven slikken.
Hollywood heeft bedacht dat ze een laatste eerbetoon willen houden aan Snaporaz en dus reist hij samen met Gelsomina naar Amerika. Eigenlijk wil Snaporaz niet, maar hij wil zijn vrouw een plezier doen, want de film die hij voor haar aan het maken was gaat niet door. De verzekeringsmaatschappijen werken niet mee.
In het weekend dat Snaporaz weg is gaat Gala voor de laatste keer naar Dr. Pontorax, omdat Gianni haar daartoe dwingt. Eerst probeerde ze nog van Gianni te vluchten: ze was al verhuist zonder Maxim zodat hij haar niet kon vinden, maar dit mislukte. Wanneer Gala bij Dr. Pontorax aankomt neemt hij haar op in zijn kliniek voor hij eetproblemen.
De skifilm van Maxim wordt afgelast en hij zwerft samen met Sangello dagen rond in Rome.
In Hollywood krijgt Snaporaz zijn Oscar en als verrassing komt Marcello ook naar de uitreiking. Die avond valt Snaporaz in coma.
Na wat rondvragen komt Maxim erachter dat Gala in de kliniek van Dr. Pontorax zit. Hij haalt haar op om te vertellen dat Snaporaz erg ziek is en ze vertrekken samen naar Rome.
Elke dag staat Gala voor het ziekenhuis, hopend dat zij Snaporaz mag zien. Intussen komt er een reclame spotje uit wat Snaporaz net voordat hij naar Hollywood op papier had gezet. Hierin maakt hij zijn liefde voor Gala duidelijk.
Maxim besluit om naar Nederland terug te keren zonder Gala. Zij blijft. Snaporaz overlijdt en heel Italië rouwt.
In dit laatste deel wordt het duidelijk dat de regisseur, Snaporaz, het verhaal herinnert als hij in coma ligt, en op het randje van de dood zweeft. “Zo lig ik hier. Al vanaf de eerste bladzijde. Dit zijn de feiten. Verder sta ik nergens voor in, want waar ik ben is allen even waar als onwaar. Dit scenario heb ik van a tot z verzonnen en toch is er geen woord van gelogen. De personages hebben echt bestaan. Ik ben een van hen geweest. Het geheel vormt een waarheidsgetrouwe autobiografie. De vraag is alleen van wie?”
(Bron: http://www.scholieren.com/boekverslagen/15729 )

6. Verhaalanalyse:

• Titelverklaring:
De droom van de leeuw komt terug in een reclamespotje dat Snaporaz regisseert.
De man in de commercial roept een vrouw achterna ‘Signora Vandemberg!’. De vrouw hoort hem eerst niet, maar na een tijdje draait zij zich om en begint Nederlands tegen hem te praten. Hij kan dit niet verstaan en na een tijdje roept hij in wanhoop uit: “Kan iemand dit even voor mij vertalen?”. Dan komt er een leeuw tevoorschijn die zijn kop op de schoot van de man legt en grote zwarte tranen huilt waar het hart van breekt.
Dit duurt nog geen anderhalve minuut, waarna de spot eindigt zoals Snaporaz al zijn reclame spots had willen laten eindigen: de man wordt wakker uit zijn nachtmerrie en valt uit bed. Zijn vrouw bijt hem toe dat hij beter zou hebben geslapen als hij naar haar had geluisterd en zijn geld naar de bank van het Vaticaan had gebracht.
Het reclame spotje wordt pas uitgezonden wanneer Snaporaz ziek is. Er staan grote advertentiecampagnes in alle kranten aan de uitzending van dit spotje vooraf om de mensen op ‘de laatste droom’ van Snaporaz attent te maken.
Het gaat erom dat in deze droom, de laatste droom van Snaporaz, een leeuw tevoorschijn komt en dat de hoofdrolspelers Snaporaz en Vandemberg (dit is de achternaam van Gala) zijn. Omdat dit boek vanuit het perspectief van Snaporaz is geschreven is het zijn droom.
Ook is het zo dat er in De droom van de leeuw veel aandacht wordt besteed aan dromen en fantasie. Zo schrijft Snaporaz: Mijn leven bestaat uit het najagen van dromen. Het laatste wat ik wil is ze inhalen.
Vandaar dat de commercial pas uitkomt wanneer Snaporaz ongeneeslijk ziek is, anders zou hij zijn dromen inhalen.

• Belangrijkste hoofdpersonen:
Gala: zij is het middelpunt van het boek. Ze wordt beschreven als een soort godin: perfecte vrouwelijke vormen, een levendige jonge vrouw met een mysterieuze uitstraling, ze heeft alles wat een man zich maar kan wensen. Gala profiteert hiervan, waardoor sommige dingen haar makkelijker af gaan dan Maxim. Wel lijdt ze aan epilepsie, maar ze is niet altijd even consequent in het nemen van haar medicatie. Gelukkig heeft ze Maxim aan haar zijde, die alles voor haar over heeft. In Rome echter wordt Gala hevig verliefd op de beroemde regisseur Snaporaz. De bewondering is wederzijds en er ontstaat een liefdesaffaire. Dit is ten nadele van Maxim, die ze met een gebroken hart laat zitten. De romanfiguur Gala verbeeldt Rosita Steenbeek.
Maxim: hij is de steun en toeverlaat, liefde en beste vriend van Gala. Zij is zijn droom en hij loopt dan ook redelijk achter haar aan. Hij staat ieder moment voor haar klaar, zelfs op de momenten dat Gala hem laat zitten. Samen met Gala reist hij naar Rome om het geluk te beproeven. Mooie en vervelende momenten zullen zich afspelen in Rome en het is dan uiteindelijk ook Maxim die zijn acteerdroom achterlaat in de klassieke stad en terugkeert naar Nederland. Zonder zijn Gala…
Snaporaz: hij is de verteller van het verhaal. Wanneer hij voor het eerst te weten komt van Gala’s bestaan, is hij meteen geobsedeerd door haar. Zij is zijn muze en tevens zijn laatste grote liefde, voordat hij ongeneeslijk ziek wordt. Hij is eigenlijk de indringer in de romance van Maxim en Gala. Snaporaz is een zeer gerenommeerd regisseur en hij beschikt over een unieke creatieve geest. Zijn films ontstaan meestal vanuit de dromen die hij heeft.

• Vertelperspectief:
De verteller van het verhaal is Snaporaz. Het verhaal wordt dus verteld vanuit een ik-perspectief.

• Tijd:
Het verhaal speelt zich af in 1986 en beslaat een periode van ongeveer een jaar.



• Verhaalruimte:
Het verhaal speelt zich eerst af in Nederland, voornamelijk in Amsterdam, waar Gala en Maxim de hoofdrollen spelen in een toneelvoorstelling. De rest van het verhaal speelt zich af in Rome.

• Thema:
Thema van De droom van de leeuw is de liefde en hoe het mensen kan veranderen en tot daden kan zetten die zij anders nooit zouden doen.
Hoewel Gala van Maxim houdt, wordt ze hopeloos verliefd op de oude regisseur, Snaporaz. Gala brengt de meeste tijd naast de telefoon door: wachtend op een teken dat hij van haar houdt. En zo wordt dit eens zo levendige meisje door de liefde klein en breekbaar. Snaporaz, die juist altijd zegt dat liefde als een wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging is – je hebt geen potje met liefde dat je op moet delen, liefde vermenigvuldigt zich – vraagt zich af hoe hun liefde Gala zo verzwakt heeft.

• Motieven:
Liefde: Eigenlijk is er een soort van driehoeksverhouding die in het teken staat van liefde. Maxim houdt van Gala, Gala houdt van Maxim, maar ze wordt ook hevig verliefd op Snaporaz, en Snaporaz adoreert Gala. Bijna alles wat de hoofdpersoon doen, doen ze vanuit liefde: liefde voor elkaar en liefde voor het vak.
Dromen: Alle drie de hoofdpersonen zijn maar met één ding bezig: het achterna jagen van hun dromen. Maxim en Gala hopen hun acteerdroom te verwezenlijken in Rome, Snaporaz gebruikt zijn dromen als grootste inspiratiebron voor zijn films. Ook is Gala een soort droom en muze voor Snaporaz, maar ook voor Maxim.
Uiterlijk: in het harde wereldje van acteurs en actrices draait het vooral om het uiterlijk, je moet gezien worden. Gala boekt succes met haar oogverblindende, wonderschone uiterlijk. Ook Maxim is met zijn lange, smalle figuur en Hollandse uiterlijk een opvallende verschijning in Rome. Ook legt Sangallo Maxim en Gala uit dat er eigenlijk maar drie mensentypen zijn: de Nüftes, Tüftes en Grüftes. Nüftes zijn mooie mensen die op het hoogtepunt van hun seksuele kracht en schoonheid zitten. Dan zijn er de Tüftes, dit waren eens Nüftes. Zij zijn geheel in stijl oud gewoorden. Als laatst heb je de Grüftes, dit zijn lelijke en onaantrekkelijke mensen, die alles wat mooi en goed is de oorlog hebben verklaard.
Gala voelt de druk op haar vertoning en ze krijgt eetproblemen. Ze slikt laxeermiddelen en ze hongert zichzelf uit, in de hoop dat men haar uiterlijk zal blijven aanbidden.

7. Eindoordeel:
Het is door Arthur Japin geschreven, dus hoe kan het anders dan dat ik dit echt een ontzettend mooi boek vind! Net als bij Een schitterend gebrek heeft Japin me weer weten te raken met een prachtig verhaal. Maxim en Gala zijn inspirerende personen die een mooie droom achterna jagen. De charme van het oude Rome draagt ook veel bij aan het verhaal. Ik voelde veel medelijden voor Maxim, omdat hij zielsveel van Gala hield maar hij haar nooit werkelijk weet te veroveren. Hoewel zij ook van hem houdt, is hij niet haar ware liefde. Dat is Snaporaz. Maar de oude regisseur is in de laatste fase van zijn leven en hun liefdesaffaire verandert de levendige, krachtige jonge vrouw die Gala was in een klein en breekbaar meisje. Ook deze ontwikkeling wekte veel gevoelens van medelijden bij me op. Wat een extra dimensie geeft aan het verhaal is dat het vanuit een sterke autobiografische kern is geschreven. De romance van Arthur Japin met Rosita Steenbeek met wie hij in 1986 op goed geluk naar Rome trok, beiden in de hoop dat ze daar de aandacht van Federico Fellini zouden kunnen trekken, is het kerngegeven. Japin kruipt nu in de huid van Fellini (die in zijn roman dus Snaporaz heet). Hij leeft zich in in diens gevoelsleven tijdens zijn begeestering voor de jonge actrice Rosita (in de roman Gala). Hij wordt zelf verbeeld door de romanfiguur Maxim. Deze wetenschap maakte het verhaal nog interessanter voor me, omdat je weet dat het waargebeurd is.
Het is Arthur Japin in ieder geval alweer gelukt om zijn boek tot mijn favorieten te laten behoren…