ff n studiebreak
Maandag begint de nieuwe Weg Over Rozen! Hier vast al het tergende, romantische, schokkende, suïcidale en strontvervelende uit seizoen 1 op een rij.
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Kader Abdolah
De reis van de lege flessen
Geschreven door: | ******** (4 havo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 2 december 2007 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.250 |
Bekeken: | 2054 keer (10 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Info over het boek:
Schrijver: Abdolah, Kader
Titel: Reis van de lege flessen, De: roman
Jaar van uitgave: 1997
Publicatiedatum: 04-04-1997
Recensent: Ingrid Hoogervorst
Samenvatting
Een vluchteling, ‘Bolfazl’ genaamd, krijgt een huis aangeboden naast een zekere René in een dorp aan de IJssel. Hij leefde nog in twee werelden, de ene besloeg Iran waar hij vandaan kwam. De andere was zijn nieuwe plek aan de IJssel in Nederland. Bolfazl moest erg wennen aan de nieuwe cultuur. De buurt bood hem afgedankte spullen aan, wat hij als een belediging ervoer. René leefde op dat moment samen met een andere man die Bolfazl Moka Moka noemde, omdat hij z'n naam niet kon onthouden. Anderhalf jaar later kwam zijn moeder op bezoek. Zij moest niets weten van de homofiele René, die van haar een foto had gemaakt. Moeder wilde precies weten waar Mekka lag. Bolfazl zei dat ze zich richting de kerktoren, die juist boven de dijk uitkwam, moest richten. Op een dag was ze overstuur, de kerk was weg. Het was mistig die dag. René had echter een windwijzer, een haan. Dat deed Bolfazl denken aan de haan van Hassan de Verdwaalde. De haan gaf voortaan Mekka aan. René had ook een dochter, Miranda genaamd, welke al gauw het huis zou verlaten. Bolfazl zat enkele dagen later op uitnodiging in de tuin bij René een glas wijn te drinken. René had al een fles leeg voor zijn glas leeg was. Ze praatten over hoe zij hun vrouwen hadden leren kennen. Er stonden na een tijd veel lege flessen op het punt te vertrekken, de reis van de lege flessen. Moka Moka woonde niet veel later niet meer bij René. René zat sollicitatie- brieven te schrijven. Bolfazl dacht aan het verhaal van gekke Karim die altijd brieven schreef aan z'n vriendin achter de bergen. Toen kreeg Bolfazl een baantje aangeboden, hij moest mest verscheppen. Toen hij na maanden lang werk poolshoogte nam bij René, was deze er niet meer. Er hing nog één pruim aan de boom. Als die zou vallen, kwam René niet meer terug. Maar die kwam terug, met grijs lang haar en een baard. Hij was verward en werd opgenomen. Het huis van René was een tijd gesloten. René was voor hem de verbinding met de rest van de buren, maar die was er niet meer. Dan denkt Bolfazl weer over zijn jeugd. Zijn grootvader woonde in de bergen. In z'n huis was een kelder met lege flessen, al eeuwen. Ze vertelden over de doden en de geheimen van de mannen in het huis die er niet meer waren. Grootvader had er ook zijn lege flessen bijgezet. Binnenkort zou hij er niet meer zijn. Iedere fles vertelde een verhaal van een moord, een verboden relatie, een arrestatie. Toen opa stierf haalde oma alle flessen en wierp ze in de rivier. Bolfazl werkte in de blikfabriek. Na z'n werk ging hij naar de bibliotheek om precies om 5 uur naar huis te gaan, net als de andere mannen in de wijk. Hij kwam René tegen, maar zwaar onder de kalmeringsmiddelen herkende die hem niet. Toen Bolfazl merkte dat René z'n verleden niet meer herinnerde en niet meer wist wie Bolfazl was, realiseerde hij zich dat ook hij zich maar met moeite zijn eigen verleden kon herinneren, de geur van zijn eerste meisje bijvoorbeeld. Hij realiseerde zich dat z'n gezin uit elkaar begon te vallen. Wat had hij hen nog te bieden? In z'n vaderland was hij een man met perspectief, hier een zoeker naar kortstondige baantjes. Hij zat in een dal. Hij ging op bezoek bij René op diens nieuwe adres. René liet hem een schilderij zien van een trein. Toch kon Bolfazl geen woorden meer vinden. Het dossier René was in hem gesloten, z'n gevoel was weg. En voor wie weg was heb je geen woorden meer. Z'n vrouw en z'n zoon waren Bolfazl in het Nederlands ver vooruit. Hij hoefde in de fabriek ook niets te zeggen, alleen de productielijn in de gaten te houden. Toen ging de telefoon, de ex van René: hij was dood, zelfmoord. Hij had zich voor de trein geworpen. In een afscheidskaart had hij haar geschreven dat hij gecremeerd wilde worden en dat alleen zij twee aanwezig mochten zijn. Zelfs z'n dochter was niet welkom. Anneke, de ex van René, kwam op bezoek. Bolfazl werd weggestuurd bij de blikfabriek. Z'n zoon sprak in z'n moedertaal met een Nederlands accent. Bolfazl echter worstelde met het Nederlands. Toen kreeg Bolfazl een nieuwe buurman, Jacobus. Bolfazl hielp hem met het plaatsen van een nieuwe antenne op het dak. Deze kwam in plaats van de windhaan die eerder op het dak werd geplaatst, zodat de moeder van Bolfazl wist waar Mekka lag, die was nu niets meer dan een roestige herinnering. Hij kreeg nieuw werk, bij het gemeentelijk depot van dossiers. Z'n huwelijk liep steeds slechter. Z'n vrouw had werk gevonden bij een chocoladefabriek. Ze ging een leven voor zichzelf opbouwen. Jacobus vulde geleidelijk de lege plek van René op. Toch kon hij geen vriendschap met hem opbouwen. Een vrouw kwam, Mary Rose, de vrouw van Jacobus. Haar vader in Mexico was gestorven. De vrouw van Bolfazl wilde niet met haar praten omdat haar Nederlands dan achteruit zou gaan. Wat was Mary Rose eigenlijk voor hem, hoop, rust? Miranda, de dochter van René, stuurde een felicitatiekaart naar hem, omdat hij 40 werd. Zij zocht dus contact met hem. Hij ging naar haar toe in Groningen. Zij verbaasde zich over zijn Nederlands. Toen ging hij ook naar Anneke en haar nieuwe vriend. Hij voelde zich als iemand die uit een slaap van vijf, zes, zeven jaar ontwaakte, omdat hij de taal een beetje onder de knie kreeg. Hij vertelde aan de vriend het verhaal van de fles en de reis van de lege flessen. Ze dronken oude jenever. De vriend maakte een schilderij van hem, die zich niet verzette. Het was de vlucht,
een verlengstuk van de ballingschap.
Info over de schrijver :
Het werk is voor het eerst gepubliceerd in 1997.
Kader Abdolah werd geboren in 1954 als Hossein Sadgadi Ghaemuraghami Frahani. Hij groeide op in Irak. Zijn betovergrootvader was een bekende dichter, hij werd vermoord, en de familie hoopt dat er een nieuwe schrijver komt in de familie. Want schrijvers geven de familie een hoger aanzien. Kader leest vanaf hij 12 is stiekem westerse literatuur, en luistert hij naar westerse radiostations. Maar toch gaat hij Natuurkunde studeren, dit is een dekmantel voor hem, want ondertussen heeft hij zich aangesloten bij een geheime linkse partij. Hij publiceert in de oorlog illegaal 2 romans. Dan moet hij op een dag vluchten om te voorkomen dat hij opgepakt wordt. Hij wil vluchten naar Amerika maar wordt politieke vluchteling in Nederland. Ondertussen heeft hij vele romans geschreven.
Eigen mening :
Ik vond dat het boek best makkelijk te lezen was, het was niet zo, dat ik het verhaal niet snapte of zoiets.
Verder het verband tussen de schrijver en het boek is, dat ze allebei misschien wel zo’n jeugd hebben meegemaakt denk, en dat hij ook in een andere buurt kwam te wonen. De verschillende personages in het boek, hebben overeenkomsten in hun relaties, omdat ze of familie van elkaar zijn, om omdat ze allemaal in dezelfde buurt wonen.
Maar je hebt ook dat ze naar het verleden gaan en dan zijn ze weer eens in het heden en dat vond ik best wel ingewikkeld.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
