Boekverslag Arthur Japin

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Kwaliteit:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1302
Opvragingen:	3

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Arthur Japin

• De droom van de leeuw (2)

  2002

• De grote wereld (2)

  2006

• De klank van sneeuw (1)

  2006

• De Overgave (1)

  2007

• De zwarte met het witte hart (18)

  1997

• Een schitterend gebrek (35)

  2003

Een schitterend gebrek

Pasiano is een uitgestrekt landgoed omgeven door de natuur waar Lucia vrij, onbezorgd en grenzeloos opgroeit. Door het succes van het vakmanschap van haar grootvader die spiegels verfijnde, ontstond een liefdesromance tussen haar ouders. Toen ze is geboren, vervaardigt hij voor haar een spiegeltje met in verfijnde gravures de ogen van de Heilige Lucia.
Lucia is zelfs geliefd bij de gravin van Montereale aan wie de Pasiano toebehoort en
die haar ook beschouwde en behandelde als een nicht. Veertien zorgeloze jaren strijken voorbij. Op een groots huwelijksfeest van Adriana, dochter van de gravin en de graaf Antonia nabij Venetië was het dan zover dat de Lucia verliefd wordt op de zeventienjarige Giacomo Casanova. Een oprechte en pure liefde ontstaat. Hij vind haar volmaakt uitgezonderd haar enige ernstige tekortkoming namelijk leeftijd. Haar ouders kunnen het ook goed met hem vinden. Lucia en Giacomo genieten van al de tijd dat ze samen zijn. Wanneer het lot hen dwingt om het leeftijdsverschil onder ogen te zien, besluit Giacomo om haar te verlaten uit liefde voor haar en Lucia zodanig niet te hoeven onteren. Deze gebeurtenis drijft hen nog dichter naar elkaar toe waardoor ze elkaar eeuwige trouw beloofden. Ze zouden de volgende zomer trouwen.

Toen hij terug vertrekt naar Venetië, heeft ze geen tijd gehad om hierover te treuren. Adriana’s oude mentor begint dadelijk aan zijn taak dat even moeilijk zou worden als het slijpen van ruw marmer. Hij geeft haar de opdracht te leren lezen en schrijven, wat aanvankelijk tegen haar zin is, maar wat achteraf haar angst voor geschriften verdrijft omdat ze een bijzondere aanleg heeft voor studie. Ze heeft nauwelijks buiten gekomen. Ze leert de wereldtaal Frans, lichamelijke en verbale expressies en gedragingen. Ondanks alles doet haar vooruitgang haar hoger dan haar ouders schijnen. Ze wordt ook bevriend met haar mentor Monsieur de Pompignac. Ook is haar adellijke vooruitgang tot vrouw, graaf Antonia niet uit het oog verloren. Hij wordt handtastelijk. Het onverwacht vertrek van Mr. De Pompignac levert het veertienjarige meisje een gamma van nieuwe kleren en garderobes.
Hiermee wordt ze uitgenodigd als eregast op het carnaval van graaf Antonia, waar ze voorgesteld zou worden als de nièce van haar mentor, Galathée de Pompignac.

Niet lang hierachter wordt Mr. de Pompignac terminaal ziek door een agressieve en inwendige pokkenblaas. Slechts zij durfde hem te verzorgen. Toen hij stierf gaf hij een laatste levensles mee ‘De combinatie van hart en verstand is het hoogste wat een men kan bereiken’.
Wanneer de gravin terugkomt, herkent zij Lucia echter niet. Lucia raakt in de war en gaat troosteloos thuis uithuilen. Niet veel later worden al haar geschenken van Monsieur verbrand.
De laatste woorden van gravin was dat ze zich afvroeg wie haar nu nog zou willen.
Zonder dat ze het wist, heeft ze de ziekte van Mr. de Pompignac overgenomen en na enige tijd begonnen die haar ook lichamelijk te tekenen. Ze wordt aan een bed vastgebonden zodat ze zichzelf niet meer in de hand had. Op Paaszondag, een week voor haar huwelijk, heeft ze de ziekte overwonnen, maar blijft getekend door de littekens die de ziekte haar nalaten.

Ze besluit om haar geliefde Giacomo te verlaten om zijn geluk niet in de weg te staan door haar lelijkheid. Hij zou in Venetië geen aanzien krijgen en ze zou daar nooit worden geaccepteerd. Ze laat haar moeder hem wijsmaken dat ze weggevlucht is met l’Aigle de bode.
Ze vertrekt vroeg in de morgen nadat ze geld verdient door graaf Antonio haar te laten ontmaagden en het noodzakelijkste heeft meegenomen. Zo wordt van de ene betrekking na de andere bevriend met een franse gravin Zélide. Ze reist met haar door Napels, Venetië en tenslotte arriveerde in Parijs. In Napels bezochten ze opgravingen, waar ze van de gravin leerde dat wat we soms menen dat het er niet is, het er toch is. Dat je het enkel van een ander standpunt moet bekijken. In Venetië heeft ze na enige ontwijken, de moed opgenomen om op zoek te gaan naar haar oude geliefde Giacomo. Tevergeefs want na een bezoek bij zijn broer Francesco krijgt ze te horen dat hij zich in Turkije bevindt. Ze krijgt te horen wat een levensgenieter hij is geworden en hoe hij feilloos met vrouwen omging. In Parijs wordt haar uiterst rationele vriendin ziek. In Zélides terminaal stadium wou deze nog grootste plannen uitvoeren. Bijvoorbeeld boten bouwen op stoomkracht of ontwierp schetsen van luchtschepen opdat de komende generaties haar niet zouden vergeten. Toen Zélide stierf, erft ze alle metalen en glazen die ze verkocht om te kunnen overleven. Ze trok verder, maar deze keer richting het noorden namelijk naar Amsterdam. Een paradijselijke gedachte van stad doet haar de stap zetten. Ze hoopt er een volk te vinden waar iedereen zijn mening had en waar iedereen gelijk was. Alsook de bloeiende haven waarover ze zo vaak heeft horen praten.
In Amsterdam rond 1758 aangekomen belandt ze van de ene betrekking naar de andere door de afschuwelijke littekens die ze heeft op haar gezicht. Daarom heeft ze besloten een voile te dragen die haar gebrek moest verbergen. Zo krijgt ze meer werk aangeboden en hoeft ze niet onder te doen en klanten haar te laten bestijgen wanneer ze dit zelf niet wil. Ze leert er voorname heren uit het stadsbestuur kennen zoals Jan Rijgerbos, Mister Jamieson e.d.
Door met deze heren om te gaan had ze een vast inkomen. Haar voile trok meer en meer klanten aan en nooit doet ze die af, behalve een keer toen ze met Jamieson het spinhuis als toeschouwer bezocht wordt ze vastgegrepen en ontmanteld door een dolgedraaide veroordeelde vrouw. Zoals gewoonlijk zit ze donderdag in het theater te wachten op haar klant Jamieson. Die ene keer is hij vergezeld van een franse schatkistbewaarder Monsieur le Chavelier de Seingalt. Na een hele tijd flirten en cynisme begonnen de twee elkaar te mogen.
Monsieur de Seingalt ontmoet ze voor een tweede maal doordat deze bij Jamieson erop heeft aangedrongen. Het werd een gezellige avond, eerst met vrienden dan intiem, waarop ze ook de echte identiteit van Monsieur de Seingalt vernam. Hij was namelijk Giacomo die nu haar smekend vroeg om de toestemming haar het hof te mogen maken, zonder dat hij wist dat zij Lucia was. Galathée, Lucia voor ons, was zo in de wolken dat ze die uitdaging aan wou gaan en schrijft Giacomo dat ze een weddenschap aangaat waarbij zijn reputatie en haar geluk op het spel stonden. Na enige kennismaking kwam het zover dat deze twee de liefde bedrijven tot de dag dat hij moet vertrekken naar Parijs. Net voor zijn vertrek zadelt Galathée hem met het mysterie dat ze Lucia kent. Bij zijn terugkeer besluit ze om een volgende confrontatie uit de weg te gaan, hoewel hij hierom smeekte. Maar antwoordt hem in een brief dat hij Galathée niet meer zou terugzien omdat ze besloten heeft weg te gaan uit Amsterdam. Ze zei hem wel dat hij haar zou kunnen zien in een hoerenhuis. Zo gebeurt het dat Lucia hem daar opwacht.
Samen met Jamieson ontmoet ze hem. Hun ontmoeting drijft hen verder uit elkaar.
Jamieson die inmiddels een goede vriend was van haar, wijst haar op haar zwangere toestand en wil voor haar zorgen. Uiteindelijk beseft ze dat ze verder moet met haar leven en het verleden achter zich moet laten. Van Giacomo ontvangt Galathée nog een brief en geld die ze kan gebruiken bij haar ‘passage’ naar Jamieson in Amerika. Onwetend wie de vader is van het kind zal ze Jamieson als vader beschouwen van haar kind. Maar diep vanbinnen is het kind voor haar het bewijs van de liefde tussen Lucia en Giacomo. Haar levensles die ze het kind zal meegeven is dan ook verlang niet naar de liefde, maar leer liefhebben.