Boekverslag Al Galidi

Geschreven door:	Remcc [meer]
Datum ingestuurd:	30 oktober 2007
Niveau:	6 vwo
Taal:
Woorden:	1638
Opvragingen:	793 (11 deze maand)
Waardering:	Currently 4.00/5 1 2 3 4 5 4.0/5 (2 stemmen)

Titel:	Maanlichtmoerassen
Auteur:	Galidi, Al
Jaar van uitgave:	2006

Auteur:	Galidi, Al
Nationaliteit:	Nederlands
Populaire titels:	2002De fiets, de vrouw en de liefde (1) 2006Maanlichtmoerassen (1)

Download dit verslag in PDF-formaat

Primaire gegevens:
Auteur: Al Galidi
Titel: Maanlichtmoerassen
Verschenen in: 2006
Uitgever: Meulenhoff
Aantal bladzijden: 196


Samenvatting. Door mijzelf
Maanlichtmoerassen handelt over het wel en wee van Mevrouw WC. Mevrouw WC is een WC die geen WC wil zijn, wat haar vaak in problemen brengt. Het is eigenlijk vrijwel onmogelijk het boek samen te vatten gezien het opeenvolgende situaties van enkele pagina’s zijn, die slechts in grote lijnen een verband hebben.
In het begin lijkt Mevrouw WC een dood normaal kind, ze gaat naar school, heeft wisselende stemmingen en woont gewoon bij haar ouders, en heeft zo haar betere en slechtere gemoederen. Maar een ding blijft haar dwars zitten: Ze wordt altijd op haar buitenkant, een WC, en niet op haar innerlijk beoordeeld. Op haar basisschool komt ze altijd maar moeilijk met de rest mee omdat iedereen haar als WC ziet. Hier leert ze kraan Sino kennen. Jawel, een kraan. Via kraan Sino komt ze terecht in zijn familie van kranen en douches. Hiermee krijgt ze een sterke band en dit worden haar beste vrienden.
Mevrouw WC heeft van alles geprobeerd om van haar imago als WC af te komen: Ze heeft leren houtsnijden, bloemen bestudeert en kunstgeschiedenis gestudeerd aan de universiteit maar niets hielp. Steeds als zij zich beter ging voelen over zichzelf werd ze gebruikt door iemand. Daarna voelde ze zich zo vies en misbruikt dat ze weer in een diepe depressie stortte en het leven niet meer zag zitten. Dit is een van de belangrijkste motieven van het boek.


Samenvatting http://www.boekgrrls.nl>

Mevrouw WC wil niet zoals haar ouders en broers en zussen een WC zijn. Ze wil iets anders, bloemen verkopen of een parfumwinkeltje. Op school wil niemand naast haar zitten. Ze wordt nooit uitgenodigd voor feestjes. Ze vinden haar vies. Pas toen ze een familie Kraan leerde kennen, kreeg ze daar vrienden: Kraan Holaan, die constant moppen tapt, Kraan Sofion die prachtige verhalen vertelt vol wijsheid.

Ze gaat naar het noorden om kunstgeschiedenis te studeren, maar wordt niet geaccepteerd door haar medestudenten. Terwijl ze op een dag in een museum lang naar een schilderij staat te kijken, plast een kind, dat nodig moest, in haar. Ze wordt weggestuurd en keert terug naar huis. Ze voelt zich vies, misbruikt en heeft het gevoel dat iedereen dat aan haar kan zien. Ze durft niet meer naar buiten te gaan en als ze soms toch even gaat, wordt ze weer als WC gebruikt. Haar vrienden proberen haar te helpen. Ze probeert zich schoon te wassen in de zee. Ze wil terug in de tijd om het opnieuw te proberen, maar wat gebeurd is, is gebeurd en niet meer te veranderen.

Uiteindelijk besluit ze om toch te gaan werken als WC. Het is zwaar werk en langzaam raakt ze versleten.

Al Galidi wilde een boek schrijven over de binnenkant en de buitenkant van de mens. Ik denk dat hem dat prachtig gelukt is. Mevrouw WC ziet eruit als een WC, wordt gebruikt als WC, maar wie ziet haar gevoelens, kent haar dromen?

Raam Gama, een vriend van Mevrouw WC, om hem te zien moet je door hem heen naar iets anders kijken.

Het boek gaat ook over het niet willen voldoen aan de verwachtingen. Opgevoed worden in een keurslijf en je daarvan los willen maken. Maar dan ook merken dat je een buitenstaander bent, dat de anderen je niet accepteren, dat je gebruikt en misbruikt wordt.


Eigen mening.
Ik vond Maanlichtmoerassen een erg mooi boek. De manier waarop Al Galidi satire en cynisme combineert met de harde waarheid vind ik erg mooi. Dit alles is op een manier geschreven die stijf staat van de symboliek maar toen ik dat eenmaal door had, wat vrij snel was, deed het me wel nadenken over dit onderwerp. Het is misschien ook echt wel zo dat mensen die hun ´buitenkant´ en afkomst niet mee hebben het iets te moeilijk wordt gemaakt. Eigenlijk is het gehele boek op een prachtige indirecte manier geschreven waardoor je over bijna elke zin na moet denken, dit zorgde er voor dat ik geboeid bleef door het boek en zorgde er voor dat ik er beter over na dacht. Ik heb wel een fout gemaakt door het in iets te veel ´sessies´ te lezen, al had ik dit op de helft van het boek door en heb de rest toen in twee keer uit gelezen.

Titelverklaring.
De titel van het boek heeft eigenlijk slechts een zeer klein verband met het boek. Er worden slechts enkele woorden gerept over de Maanlichtmoerassen, de Maanlichtmoerassen is een plaats waar Mevrouw WC eens terecht komt in een van haar dromen. Wanneer ze daar dan is aangekomen begint een nieuw hoofdstuk en wordt er later niet meer op teruggekomen.

Opdracht of motto.
Maanlichtmoerassen bevat geen motto, maar is wel opgedragen aan ‘PEN Vlaanderen’ en het ‘Zuiderpershuis’. Een reden of verklaring van deze opdracht wordt niet gegeven.

Opbouw.
Het boek bestaat voor ongeveer de helft uit flashbacks, wat het nog wel eens verwarrend maakt om de exacte verhaallijn te blijven begrijpen. Maar het mooie van dit boek is dat de verhaallijn ondergeschikt is aan de boodschap, waardoor het niet precies volgen van de verhaallijn niet zo’n probleem is.
Het boek heeft een erg grappige inleiding, het is een soort verhaaltje van de auteur over zijn jeugd in Irak en hoe hij op het idee kwam om een boek over het leven van een WC te schrijven. Dit is overigens omdat hij toen hij met een meisje naar huis fietste om haar gebruik te laten maken van zijn toilet het meisje ineens riep ‘maar ik ben zelf al een WC!’ en toen hard wegfietste.


Vertelsituatie.
Het verhaal wordt verteld door een alwetende verteller die het verhaal verteld zoals het verloopt en door middel van citaten van gesprekken tussen de verschillende sanitaire voorzieningen.

Tijd.
De vertelde tijd is ongeveer vijf jaar, dit is te concluderen uit het feit dat de jaarlijkse ‘strandontmoeting’ van Mevrouw WC en de kranen en douches vijf maal plaats vindt. De verteltijd van het boek is wanneer je normaal leest ongeveer tussen de 4 en 6 uur, wat voor de boodschap van het boek naar mijn idee eigenlijk nét iets te lang was.

Ruimte.
Waar het verhaal zich geografisch af speelt is niet helemaal duidelijk, een klein deel van het verhaal speelt zich in ieder geval af in een museum en universiteit in Groningen. De rest van het verhaal speelt zich af op het strand, het ouderlijk huis van mevrouw WC, in haar school, op de kunstacademie, in het museum en buiten op straat en ik parken.

Personages.
Mevrouw WC is de hoofdpersoon uit dit boek, ze is een toilet van ongeveer 20-30 jaar oud, maar eigenlijk wil zei helemaal geen WC zijn. Ze doet er alles aan om door mensen gezien te worden om wie zei eigenlijk van binnen is, en niet alleen maar aangezien worden als gebruiksvoorwerp door haar buitenkant.
Mevrouw WC staat in dit boek symbool voor de mens die door bijvoorbeeld etnische achtergrond of afkomst bevooroordeeld wordt.


Kraan Solino is een van Mevrouw WC’s naaste vrienden en, jawel, hij is een kraan. Solino staat altijd voor Mevrouw WC klaar en helpt haar met zijn wijsheid. Hij woont in een woonwagen die hij steeds illegaal ergens neer zet maar steeds als hij wordt weggestuurd laat hij pijlen achter die Mevrouw WC kan volgen om hem weer terug te vinden.


Kraan Holaan is een kraan die eigenlijk constant moppen tapt, hij doet bijna niet anders. Er wordt wel geprobeerd een normaal gesprek te voeren maar dit komt meestal toch uit op een mop. Vaak gaan de andere sanitaire voorzieningen zich hier na een tijdje aan irriteren en draait men hem dicht.

Deur Razendaar is een van de vertrouwelingen van Mevrouw WC, ze ging naar hem toe als ze zich niet goed voelde. Deur Razendaar begreep haar problemen, hij had hier zelf ook moeite mee. Hij komt niet zo veel voor in het boek, maar hij heeft vaak wel veel invloed op Mevrouw WC.

De moeder van Mevrouw WC is een WC van de ‘oude garde’, zei vond dat haar kinderen later goede WC’s moesten worden en bereidde ze hier ook al op voor door ze bijvoorbeeld lange tijd stil te laten staan in een hoekje of gewichten op de ‘schouders’ van haar kinderen te zetten.

Motieven.
De belangrijkste motieven uit Maanlichtmoerassen zijn:
- Pijlen. Ten eerste moet Mevrouw WC pijlen volgen om in de diepere velden van haar slaap te komen, om echte rust te vinden. Daarnaast zijn er ook nog de pijlen die zei moet volgen om de woonwagen van Kraan Solino te vinden.
- Het feit dat je je uiterlijk niet achter je kunt laten. Het gehele boek is er op terug te brengen dat je afkomst en buitenkant voor een groot deel bepaald hoe mensen naar je kijken, en dat dit je, wat je ook probeert, zal blijven achtervolgen.

Open plekken.
Maanlichtmoerassen bevat geen open plekken die er toe doen.

Thema.
Het thema in dit boek is dat hoe zeer je ook je best doet om je afkomst en uiterlijk achter je te laten, mensen je alsnog blijven beoordelen op je uiterlijk of afkomst.


Auteur.
Al Galidi is naast schrijver ook dichter en columnist en is oorspronkelijk afkomstig uit Irak. Hij is omstreeks 1971 geboren, maar de exacte datum is onbekend gezien ze in de woestijn geen data bij houden. Sinds 1998 woont hij in Nederland, maar hij zal nu als uitgeprocedeerde asielzoeker het land moeten verlaten.
Hij weet de Nederlandse maatschappij vaak op een kritische en cynische manier te bekijken, juist omdat hij er als ´buitenstaander´ goed naar kan kijken.