Boekverslag Christiane F.

Info over dit verslag

Geschreven door:	valerie
Niveau:	4VMBO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1981
Opvragingen:	4

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (6 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Christiane F.

• Wir Kinder vom Bahnhof Zoo / Verslag van een junkie (31)

  1978

deel 1:

Titel: Christiane F.
Oorspronkelijke titel: Wir Kinder vom Bahnhof Zoo
Schrijvers: Kai Hermann & Horst Rieck (twee journalisten)
Vertaling: Hans van Stralen
uitgever: Becht
Vierendertigste druk, 2006
Motivatie: We hebben vorig jaar bij duits een groot deel van de film gezien, dus toen was ik wel benieuwd hoe het boek zou zijn. Ook heeft mijn RT lerares gezegd dat dit een heel mooi boek is, en het voldoet aan de eisen.

Mening over het boek:

Ik heb wel meerdere boeken gelezen over drugsverslaafden
alleen die gingen vaak meer over wat de mensen om hen heen van ze denken, in dit boek worden heel erg goed de gevoelens van de hoofdpersoon vertaald. Ook is het boek heel open en eerlijk geschreven er wordt niks achtergehouden. Er zat ook genoeg spanning in: bijvoorbeeld toen Christiane haar eerste shot zetten, of toen ze haar ‘gouden shot’ wilde zetten en ze later nog met de spuit in haar arm wakker werd, op de wc.

Mening van: **
Niveau: 5 havo

Ik vond dit een waanzinnig mooi boek. Het geeft goed de realiteit van de drugs-scene in Berlijn weer, waarbij ook de gevoelens van een (ex) junk goed naar voren komen. Je kunt je goed in de gevoelens van de hoofdpersoon inleven, vooral omdat ze zo goed beschreven worden. Daarbij ligt het perspectief over het algemeen bij de ik-persoon, waardoor je deze persoon beter leert te begrijpen. De foto’s in het midden waren fantastisch. Normaal gesproken heb ik een hekel aan illustraties, maar hierdoor merkte ik dat ik nog meer ontroerd werd doordat ik nu hun gezichten voor me had. Het is wel schokkend, je beseft door de foto’s des te meer dat het echt waar is. De tekening die Babsi maakte voordat ze stierf maakte heel veel indruk op me. Ze tekende haar leven van een gelukkig meisje tot haar doodskop. Het was een echte kindertekening, maar o zo mooi, zoveel zeggend.
Het boek bevatte vrijwel geen spanning. Toch sleept het boek je mee, je wilt weten wat er verder met Christiane gebeurt, en hoe het haar is gelukt om af te kicken, terwijl ze op het randje van de dood balanceerde.

Wat me een beetje tegenviel was het einde. Ik weet dat het een goed einde is, omdat Christiane is afgekickt, maar toch laat het einde je onbevredigd achter. Persoonlijk had ik een mooier einde gemaakt, niet dat Christiane achterblijft in een droom dat ze in een kalkgroeve zit, wat een paradijs is waar je niet meer weg wilt.


Het idee van het einde is natuurlijk prachtig, maar dat het een droom is, is niet mooi. Ze heeft heel haar verslavingsperiode al gedroomd over het normale leven en nu ze daarin ‘leeft’ droomt ze over een nog mooier leven. Het lijkt zo dat ze nu nog niet gelukkig is. Ik vind het een vreemd einde, ook al was dit de bedoeling van de schrijver.

Dit boek is vergelijkbaar met andere boeken waarvan het thema drugs is, bijv. Het onkruid en de bloem. Het wereldje van drugs is toch overal hetzelfde. Iedereen probeert maar voor één keertje heroïne en als ze dan verslaafd zijn willen ze afkicken, terwijl ze iedere keer weer verzeild raken in de ellende van de drugs.


De auteur van dit boek wilde denk ik een boek creëren, waarin de realiteit van drugs duidelijk werd. Het is voorlichting en een waarschuwing en ik denk een bevrijding voor Christiane. Ze heeft realistisch onder ogen gezien dat je ook wel kunt leven zonder drugs.

Commentaar:
Ik ben het wel eens met de bovenstaande mening, alleen in mijn boek staan geen illustraties weergeven ik denk dat dat komt omdat ik de zoveelste herdruk heb.
Ik heb de oudere versie van het boek bij mijn RT lerares gezien en daar stonden ze inderdaad wel in. Ik had het fijner gevonden als het bij mijn boek er wel bij zat, want dan kon je je nog beter inleven in het verhaal. De mening over hoe het verhaal afliep vind ik ook zeker kloppen, het is niet logisch. Ik had liever gehad dat ze weer terug ging naar Berlijn, naar haar vader of moeder en dat ze weer probeerde haar ‘normale leven’ op te pakken. Ik ben ook wel benieuwd of ze na het afkicken in Hamburg, Detlef(haar vriend)
nog wel eens heeft gezien.


Mening van: **
niveau: 4 vwo
Mijn eerste persoonlijke reactie was dat ik het boek zeer indrukwekkend vond. Je leest vaak berichten in de krant over heroïne-slachtoffers, maar er was een veel grotere belevingsafstand dan als je het verhaal leest. Het is ook echt gebeurd, dat maakt het boek zo bijzonder, je krijgt geen fictie voorgeschoteld, maar een waar verhaal met een hoog realiteitsgehalte.
Het onderwerp drugsverslaving spreekt mij aan, omdat het van deze tijd is en dat iedereen er ooit eens mee te maken krijgt. De manier van het onderwerp te presenteren is uitstekend. Je krijgt geen betere kijk op de problemen van drugsverslaving dan dat je het zelf vertelde verleden van een verslaafde leest. Zo leef je veel meer met die persoon mee, zo vat je hun motieven beter dan je die informatie van bijvoorbeeld een hulpverlener hoort.
De personages komen zeer realistisch over. Hoewel je alleen door de ogen van Christiane kijkt, kan je ook een goed beeld van bijvoorbeeld Detlef en Christiane’s moeder maken. Naast Christianes verhaal komen ook volwassen aan het woord.

De stichter van het Haus der Mitte, een politieman, maar vooral Christiane’s moeder. Door het hele boek heen komt zij aan het woord. Ik vind dit een goede methode, omdat je eens een andere kijk op de gebeurtenissen van Christianes leven krijgt.


Ik zou niet graag op Christiane of Detlef willen lijken, omdat hun verslaafdheid hun leven zo geruïneerd heeft, dat ze later niet meer vertrouwd worden, meestal werkloos blijven en dat ze heel hun leven hun dossier bijdragen, waarin alles over hun tijd in Berlijn vermeld wordt. Ik vind het schandelijk dat ze door een vroege periode zich toch niet fatsoenlijk in maatschappij kunnen plaatsen. Christiane wordt bijvoorbeeld van haar school geschopt, zonder verdere reden.
Ik weet eigenlijk niet wat ik van Christiane moet denken. Enerzijds vind ik haar een verstandig, aardig meisje, anderzijds vind ik haar het tuig van de samenleving die door te tippelen aan geld moet komen voor drugs. Ik ben in ieder geval wel blij dat ze uiteindelijk van heroïne weg wist te geraken. Ook bewonder ik haar vanwege haar vechtlust om door te zetten, het telkens opnieuw proberen te stoppen. Voor Detlef geldt ongeveer hetzelfde als voor Christiane. Ik geloof best dat het een hele aardige gozer is, maar door drugsgebruik is hij afgetakeld in een zielige drugsverslaafde, zonder toekomst. Christianes moeder daarentegen vind ik sympathiek. Ze doet haar best om ervoor te zorgen dat Christiane een gelukkige tiener wordt, helaas pakt dat verkeerd uit. Ik kan haar niets verwijten dat zij voor een vrije opvoeding gekozen heeft, omdat haar vader haar uitermate streng had behandeld. Het gegeven dat ze op een moment nauwelijks nog met Christiane praat vind ik begrijpelijk. Christianes moeder had zoveel teleurstellingen van valse hopen met betrekking tot het afkicken.
De gebeurtenissen volgen elkaar op een logische manier op. Het verhaal is gewoon in chronologische volgorde ab ovo geschreven. Je raakt de draad wat minder snel kwijt dan dat je door het verhaal heen springt. Sommige gebeurtenissen zijn zeer aangrijpend, bijvoorbeeld Christianes moeilijke jeugd of haar eerste spuit. Het wordt nog aangrijpender als je bedenkt dat het niet gewoon een verhaaltje is, maar dat het een echt verleden is dat op veel meer drugsverlaafden slaat.
Het taalgebruik past bij Christiane. Er waren veel korte zinnen die gemakkelijk te lezen waren, hoewel er soms nogal wat spreektaal in gebruikt werd die je niet in woordenboeken terug kon vinden. Als een zo’n woord gebruikt werd, kon je de betekenis vaak contextueel afleiden, zeker als het meerdere keren gebruikt werd. Je ziet duidelijk het verschil in taalgebruik tussen Christiane en bijvoorbeeld haar moeder als zij het woord had. Die zinnen waren veel uitgebreider en vaak met moeilijkere woorden.
Tot slot denk ik dat dit boek me heeft geholpen drugs- verslaafden met hun problemen te begrijpen.

Commentaar:
In deze mening kan ik me heel goed vinden! Ik houd ook van dit genre boeken.
Het klopt dat de moeder van Christiane ander taalgebruik gebruikt dan Christiane zelf.


deel 2:

Persoonsbeschrijving Christiane F.:
Het verhaal speelt zich af in Berlijn waar Christiane Vera F. woont met vader moeder en jonger zusje, het verhaal begint als ze zes jaar is, ze woont op dat moment nog bij haar beide ouders. Maar dat is niet voor lang, haar vader slaat haar, en haar ouders gaan scheiden op haar 12de. Ze gaat samen met haar zusje bij haar moeder wonen. Door haar moeilijke verleden maakt ze haar school niet af. Waardoor ze met verkeerde mensen omgaat en eerst veel gaat drinken en roken en later ook blowen, allerlei trips neemt en uiteindelijk wordt ze lichamelijk afhankelijk van drugs(heroïne). Door de drugs slaat haar hele karakter om. Christiane is een knap meisje met bruin haar en bruine ogen. Ze draagt meestal strakke spijkerbroeken en loopt op hoge hakken. Ze heeft vanaf haar 12e al veel make-up op zodat ze er ouder uitziet als ze gaat tippelen. Christiane heeft een hele rustige persoonlijkheid, en ze wil graag populair zijn ook wil sterk overkomen op anderen. Ze is kap en lief maar door de drugs wordt ze steeds magerder en krijgt ze een ingevallen gezicht. Ze is een enorme dierenliefhebber en heeft ook een hond Ajax. Ze kickt vaak zonder hulp af en ze ziet overal het positieve van in. Ze is ook heel erg bezorgd om anderen, bijvoorbeeld wanneer haar vriendinnen Stella en Babsi heroïne willen gaan gebruiken, vindt ze dat niet goed. En doet ze er echt alles aan om dit te voorkomen.

deel 3:

hoe bouwt de schrijver de spanning op?
Het verhaal begint dat ze nog in Gropiusstadt woont een dorp. Dus daar gebeurd eigenlijk nog vrij weinig ze is op dat moment ook nog maar 6 jaar. Na een paar jaar verhuizen ze naar berlijn, waar alle ellende begint daar begint ook de spanning. Ze komt met de verkeerde vrienden in aanraking en gaat roken, spijbelen, drinken enz.
Naar mate je verder komt in het boek komen er bijvoorbeeld vragen als:
- Blijft ze voor altijd verslaafd?
- Hoelang houd ze het nog vol?
- Krijgt ze een toekomst met Detlef?
- Is het haar daadwerkelijke gouden shot?
- Komt ze nog ooit op het goede pad?
Je krijgt op 2 van de 5 krijg je een concreet antwoord. Je krijgt echter nooit te weten of ze nou definitief is afgekickt, en of ze met Detlef verder gaat. Wel krijg je antwoord op de vraag is het haar daadwerkelijke gouden shot, want op het moment dat ze die zet….verstrekt er een paar uur en wordt ze gewoon weer wakker in een wc. De schrijver misleid je nooit. Het wordt heel open en eerlijk verteld, er wordt als je leest volgens mij ook niks achtergehouden. Ik denk dat het ook komt doordat je het verhaal van meerdere kanten bekijkt, het grootste deel van het boek vertelt Chrisiane over haar gebeurtenissen, ergernissen en belevenissen. En het andere deel is de moeder van Christiane, een politie of de officier van justitie aan het woord. Het boek heeft mij zeker geboeid, van het begin tot het eind. En als er een vervolg van zou zijn zou ik dat ook zeker gaan lezen! Ik ben ook wel heel nieuwsgierig hoe ze uiteindelijk is geworden, of ze haar school weer heeft opgepakt, en wat ze later voor beroep is gaan doen.