Geschreven door:	Joyce [meer]
Datum ingestuurd:	23 februari 2001
Taal:
Woorden:	1724
Opvragingen:	3294 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 2.75/5 1 2 3 4 5 2.8/5 (8 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

Isabelle

Zakelijke gegevens: auteur: Tessa de Loo
Isabelle, De Arbeiderspers A´dam, 1966, 122 blz. (eerste druk 1989)
genre: roman.

Eerste reactie: Ik heb dit boek gekozen omdat het mij wel leuk leek, omdat er iemand in verdween. Ik vind het leuk om te lezen hoe men probeert diegene weer terug te vinden. Het is een leuk boek, ik had het wel anders verwacht, het is ook een prettig boek om te lezen.

Samenvatting: De belangrijkste personen zijn Isabelle, Jeanne en Bernard. Op een dag verdween in Auvergne, een streek in Frankrijk, de beroemde filmster Isabelle Amable. De hele streek was in rep en roer en met de hulp van de bewoners kamde de politie het hele gebied uit maar ze konden haar niet vinden. Ze was het laatst gezien door Gaspard Peyrol.
Ze ging de bergen in, wat hij nogal vreemd vond omdat ze op hoge naaldhakken liep. De politie ondervroeg iedereen in het dorp. Ook Jeanne Bitor, die in het gezelschap was van 2 pitbullterriërs en 2 km. van het dorp woonde. Zij wist van niets, zei ze, want ze had het veel te druk om de hele dag maar voor het raam te staan. Overdag maakte zij schilderijen en ’s avonds werkte ze in het dorpscafé tot middernacht. De politie liet haar maar snel gaan omdat het ontmoedigend en onaangenaam was om met haar te spreken. De politie kon Isabelle nergens vinden en stopte met het onderzoek. Iedereen in het dorp dacht dat Isabelle overleden was. Alleen Bernard Buffon, de dorpsonderwijzer, bleef doorzoeken. Hij koesterde een liefde voor haar en gedeeltelijk daarom wilde hij niet toegeven dat ze overleden was. Na het gesprek met de politie was Jeanne naar huis gegaan. Ze gaf haar honden te eten en at haar eigen maaltijd terwijl ze naar buiten naar een rots staarde. Ooit had op die rots een burcht van de burggraven van Bonnevie gestaan, waarvan Jeanne en haar broers in vrouwlijke lijn zouden afstammen. Op oude prenten van de burcht waren 3 torens te zien die Le rat blanc, Le rat gris en Le rat noir genoemd werden. Jeanne geloofde dat de 3 torens haar en haar broers voorstelde. Le rat blanc was haar oudste broer, Le rat gris haar tweede broer en Le rat noir was zijzelf. Nadat haar moeder was overleden en haar had achtergelaten met een huishouden vol mannen, werd zij geobsedeerd door verval en de dood. Zij schildert daarom ook in series de fasen van de dood. Nadat ze gegeten had maakte ze een aftreksel van linzen en deed dit in een kommetje.

Ze ging naar de kelder en gaf het aftreksel aan de blonde vrouw die op een geïmproviseerd bed van strobalen lag.
Ondertussen was Bernard druk bezig met het zoeken naar Isabelle. Hij ging vaak naar het dorpscafé want hij was er van overtuigd dat de mannen daar zich een keer zouden verspreken. Hij kwam aan de praat met Gaspard en die vertelde hem dat hij Isabelle een paar maal was gevolgd de bergen in naar een klein bassin bij een waterval. Ze zwom naakt en als ze er genoeg van had droogde ze zich in de zon ’en dan deed ze het met zichzelf’. Bernard geloofde weinig van de woorden van Gaspard.
Jeanne observeerde Isabelle terwijl die gretig zat te drinken. Ze zag sinds gisteren geen enkel spoor van verval. Jeanne nam Isabelle mee naar een kamer waar ze zich moest uitkleden en een pose moest aannemen zodat Jeanne kon beginnen met schilderen. Jeanne had Isabelle gekidnapt toen ze haar had gevolgd naar het bassin. Isabelle symboliseerde alles wat Jeanne niet was. Daarom wilde Jeanne een serie portretten maken van het verval van Isabelle. Isabelle begreep er echter niets van en zeker niet toen ze werd opgesloten in de kelder.
Na de ontvoering duurde het een week voordat Isabelle haar verzet had opgegeven. Ze verlangde enkel nog naar voedsel.
Op een dag toen Jeanne aan het schilderen was, zakte Isabelle in elkaar. Ze vroeg om eten en ze kreeg het, hierdoor sterkte ze weer aan en nam haar pose weer in. Isabelle ging vragen stellen waarom ze nou haar als model wilde hebben. Toen kwam het verhaal over Jeanne’s
verlangen om aan te tonen dat de schoonheid niet meer dan een schijn is, dat de natuur de schoonheid alleen maar creëert om haar weer te vernietigen. Dit luchtte Jeanne heel erg op.
Isabelle was er echter niet mee eens. Zij vond het gedeeltelijk helemaal niet fijn om mooi te zijn, want mannen maken dan juist misbruik van je.
Bernard had zijn zoektocht nog steeds niet opgegeven. Op een middag vroeg hij Odile
Sévérac , de hartsvriendin van Isabelle, of hij iets vertrouwelijks met haar kon bespreken. Hij vroeg haar over het verleden van Isabelle. Odile antwoordde dat Isabelle een heerlijke jeugd had gehad en dat ze helemaal geen vier vaders heeft gehad zoals dat werd beweerd. En dat Isabelle verloofd was met Jean-Pierre.
De dag dat het zou gaan onweren wist Jeanne al dat het niets zou worden met het schilderen die dag. Ze ging met Isabelle in de tuin onder de appelboom zitten. Ze hervatte het verhaal over de schoonheid. Isabelle vertelde dat haar stiefvader een begin had gemaakt met seksuele voorlichting voordat andere misbruik van haar konden maken, de ’voorlichting’ duurde tot haar zestiende. en ze vertelde dat ze twee keer getrouwd was en dat ze haast niks mocht doen van haar mannen.
In het dorpscafé kwam Bernard aan de praat met Jeanne. Hij vroeg of zij nog wel eens aan
Isabelle dacht. Hij vertelde haar dat ze waarschijnlijk niet meer in leven was. Jeanne vond dat voorbarig, ze was waarschijnlijk gewoon weggelopen. Bernard vond dat daar geen enkele reden voor was. Jeanne zei dat ze wist dat Isabelle was verkracht door haar stiefvader en dat ze verschrikkelijke huwelijken achter de rug had. Bernard ontkende dat en zei dat hij dat wist van de hartsvriendin van Isabelle.
Jeanne was zo teleur gesteld over de leugens van Isabelle dat de woede weer naar boven kwam en dat ze Isabelle weer als vanouds ging behandelen. Isabelle begreep hier echter niets van, maar ze kreeg geen uitleg van Jeanne.
De volgende dag bracht Jeanne Isabelle weer een kom linzenaftreksel maar ze zag Isabelle helemaal niet liggen op het strobed. De honden snuffelde rond en begonnen te blaffen, Toen zag Jeanne Isabelle hangen aan een zelfgemaakte strop. De honden speelde met de stapel strobalen waar kennelijk Isabelle vanaf was gestapt.
Jeanne was zo van streek dat ze haast geen lucht meer kreeg. Ze rende naar buiten en haalde diep adem daarna ging ze weer naar binnen, haalde de schilderijen van Isabelle naar buiten
en stak ze in brand.
Toen ging ze weer naar binnen, pakte wat te eten en vertrok, ze wilde nooit meer terug komen.
Bernard was opweg naar Jeanne’s huis want hij vond het een rare reactie van haar in de kroeg. Toen hij bij het huis aankwam zag hij bij een luchtrooster een paar naaldhakken staan en dacht meteen dar die van Isabelle konden zijn. Hij ging het huis binnen en zocht alles door, toen kwam hij in de kelder waar hij Isabelle zag hangen en schrok hevig. Hij zag toen opeens de hand bewegen en hij pakte de strobalen en maakte Isabelle los. Ze renden naar buiten en gingen langs een bospad zitten. Daar vertelde Isabelle hoe ze op het idee kwam om zich op te hangen. En dat ze allerlei verhalen bij elkaar verzon om Jeanne te strikken. Ze vertelde ook wat Jeanne haar allemaal had aangedaan. Bernard wilde dat ze daar voor gestraft werd, maar Isabelle wilde dat niet.
Sinds Bernard Isabelle had leren kennen was hij helemaal over zijn verliefdheid heen. De familie Amable vereerde hem als een held omdat hij Isabelle had gered.
De politie heeft overal gezocht naar Jeanne, maar er was geen spoor van haar te bekennen.
Het thema van het boek is de onrechtvaardigheid van het lot. De tegenstelling van mooi -lelijk. De machtstrijd tussen twee vrouwen.

Verhaaltechniek: Het verhaal is geschreven in de verleden tijd, maar wel op chronologische volgorde. Er komen vaak flashbacks voor. Het speelt zich af in Auvergne, een streek in Frankrijk. De verhaalfiguren zijn: Isabelle, Jeanne, Bernard, Gespard en Odile. De hoofdpersonen zijn: Isabelle, Jeannne en Bernard.

Thematiek: Het verhaal gaat over lelijk en mooi en wat voor gevolgen dat met zich meebrengt. Dit gaat door het hele verhaal heen. De titel Isabelle verwijst naar de hoofdpersoon en naar haar uiterlijk: mooi (belle).

Literatuurgeschiedenis: Tessa de Loo is een pseudoniem voor Johanna Martina (Tineke) Duyvené- de Wit. Tessa is afgeleid van Texel en de Loo van de achternaam van haar overgrootmoeder. Ze is geboren op 15-10-1946 in Bussem. Toen ze vijf jaar was verhuisde ze naar Oss. Daar heeft ze op de middelbare school gezeten en ze atheïstisch opgevoed. Na de middelbare school heeft ze de opleiding Nederlands gevolgd in Utrecht, ze wilde eigenlijk altijd al naar de kunstacademie, maar dat vonden haar ouders niet goed. Haar hobbies waren: lezen, schrijven, tekenen en schilderen. Tessa de Loo is op 20 jarige leeftijd getrouwd en in 1971 kreeg ze een zoon, Joris. Daarna is ze eerst verhuisd naar de Achterhoek en daarna naar Texel. Daar heeft ze les gegeven. In 1980 is ze gescheiden en weer verhuisd. Dit keer naar Pieterburen. Nu woont ze sinds 1994 in Coimbra in Portugal.

In 1983 kwam het eerste werk van Tessa de Loo uit. Ze schreef twee verhalen die het literaire tijdschrift maatstaf: De muziekles en De meisjes van de suikerwerkfabriek.
Nog hetzelfde jaar kwam een verhalenbundel met zes verhalen uit die De meisjes van de suikerwerkfabriek heette, met het terugkerende thema: machtsverhoudingen. Voor deze bundel kreeg Tessa de Loo twee prijzen: de Anton Wachterprijs en de Gouden Ezelsoor. In 1986 bracht ze haar eerste roman uit die Meander heette. Deze werd niet zo goed ontvangen, maar toch mocht ze het boekenweekgeschenk van 1987 schrijven. Dat werd Het rookoffer. Het mirakel van de hond werd in 1988 uitgebracht en in 1989 kwam Isabelle. In 1993 bracht ze het boek De tweeling uit. Daarvoor ontving ze weer twee prijzen: de publieksprijs voor het Nederlandse boek (1994) en de Otto van der Gablentz prijs.

Beoordeling: Ik vond het een heel goed boek. Ik zelf geloofde Isabelle ook ondanks wat Odile gezegd had. Het was alleen niet leuk toen Isabelle zichzelf had opgehangen, want ik hou er niet van als de hoofdpersonen dood gaan. Maar ergens wist ik wel dat het niet echt was, want ik kon me niet voorstellen hoe het dan moest eindigen.