Boekverslag Boudewijn Büch

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1250
Opvragingen:	2

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Boudewijn Büch

• Brieven aan Mick Jagger (5)

  1988

• De blauwe salon (1)

  1981

• De bocht van Berkhey (3)

  1996

• De hel (21)

  1994

• De kiezen van de keizer (0)

  2000

• De kleine blonde dood (72)

  1985

• De rekening (8)

  1989

• Eerstejaars (1)

  1985

• Geestgrond (5)

  1995

• Het bedrog (4)

  1993

• Het dolhuis (17)

  1987

• Het geheim van Eberwein (6)

  2003

• Links! (1)

  1986

• Weerzien (1)

  1984

Büch, Boudewijn, Het Dolhuis. Amsterdam, 1987² [1987]. De Arbeiderspers, ISBN 90 295 0858 2

Inhoud: Samenvatting

Winkler Brockhaus is een jongetje van negen jaar en woont in Den Haag. Hij praat erg veel en is soms wat nerveus. Hij woont met zijn ouders, twee broers en mevrouw Sprong. Met zijn vader heeft hij een aparte band. Wie mevrouw Sprong is weet hij niet precies en hij komt daar in zijn jeugd ook niet achter, maar hij vindt haar wel heel aardig.
Op een gegeven moment moet hij van zijn ouders naar een gekkenhuis voor kinderen, “Huize Kindervrede” in Brabant. Hij wordt ontvangen door zuster Makela die hij niet aardig vindt. Zij noemt hem altijd “Patientje Brockhaus” en spreekt Winkler aan met “we”, wat hij al snel vervelend vindt.
Op een dag moet hij, voor straf, een jongetje, Tommie, helpen met aardappelen schillen. Als de aardappels geschild zijn moeten ze in een grote pan met kokend water gegooid worden. Tommie laat zijn mesje, om de aardappels mee te schillen, in de pan vallen. Hij moet het er met zijn blote handen uithalen. Hij leunt te ver voorover en valt in de pan. Winkler ziet nog één seconde Tommie’s hand boven de rand uitsteken. Mevrouw Makela geeft Winkler hier een schuldgevoel over wat hij nog lang met zich mee zal dragen. Na het ongeluk richt Winkler samen met andere jongens de Heilige Tommie-club op.
Hij krijgt in “Huize Kindervrede” ook gesprekken met psychiaters. Die zijn erg geïnteresseerd in Winklers relatie met zijn vader en vooral in het feit dat Winkler en zijn vader een keer samen naakt in het gras hebben gelegen. Winkler komt er al snel achter dat de psychiaters dat niet normaal vinden en zegt er vervolgens nog maar weinig over.
Op een dag wordt hij ineens naar huis gestuurd. Ze vinden hem niet normaal en verklaren hem niet beter, er zijn alleen mensen die de hulp van de psychiaters harder nodig hebben. Winkler is “niet gek genoeg” om te blijven.
Op de terugreis naar huis valt het Winkler op hoe aardig de mensen allemaal zijn, hij moet daar erg aan wennen. Thuis is de relatie tussen hem en zijn vader erg veranderd, zijn vader doet onverschillig tegen hem en ze doen geen dingen meer samen.
Als Winkler volwassen is, is hij een bekende geograaf geworden. Hij publiceert stukken in de krant en in tijdschriften. Hij kan alleen geen vrouw vinden. Hij heeft veel vriendinnen gehad, maar uiteindelijk verlaten ze hem allemaal omdat ze genoeg hebben van zijn gepraat over het gekkenhuis.
Hij heeft een zwaar trauma opgelopen door het gekkenhuis en loopt verschillende psychiaters af om het te verwerken en het kwijt te raken. Hij zit o.a. nog steeds met de dood van Tommie. Als zijn vader dood gaat ziet hij op de begrafenis mevrouw Sprong weer. Later bezoekt hij haar in het bejaardenhuis, daar hoort hij dat mevrouw Sprong en zijn vader en relatie gehad hebben en toen zijn vader met zijn moeder trouwde en verhuisde ze gewoon is meegegaan als huishoudster. Hij heeft in die tijd ook vel gesprekken met zijn moeder en zij vertelt hem dat ze vroeger een hoer is geweest. Zijn vader had een ziekelijke behoefte aan seks. Hij had haar moeder weggehaald uit “de business”, maar gebruikte haar daarna als privé-hoer. Nadat Winkler dit hoorde, ging hij naar zijn café, Drinkpaleis Tevredenheid, en dronk hij zich helemaal vol.



Interpretatie: Opdracht 3 en 5 uit het boek

Opdracht 3: De bespreking van drie belangrijke open plekken.

Open plek 1. Waar gaat Winkler heen?

Er wordt in het begin van het boek verteld dat hij naar Brabant gaat maar je vraagt je af wat hij daar gaat doen en waar hij in Brabant precies heen gaat. Uiteindelijk blijkt dat hij naar het gekkenhuis “Huize Kindervrede” gaat. Op het moment dat je dat weet kom je bij de volgende open plek.

Open plek 2. Waarom moet Winkler naar het gekkenhuis?

Dit wordt nooit helemaal duidelijk. Winkler is namelijk een normaal kind, hij is wat nerveus en praat veel, maar verder is hij een gewoon kind. Zijn moeder zegt later dat hij werd weggestuurd omdat hij altijd zo nerveus was. Winkler gelooft dat niet en er wordt verder niet meer over gesproken. Dit wordt dus niet helemaal duidelijk.

Open plek 3. Wie is mevrouw Sprong precies en waarom woont ze bij Winkler thuis?

Dit wordt aan het eind van het boek pas duidelijk. Mevrouw Sprong is de ex-vriendin van Winklers vader en is, toen de Winklers vader met Winklers moeder trouwde, meeverhuisd als huishoudster.

Opdracht 5: Bespreking van de personages: hoofdpersoon, doel, tegenstander(s), helper(s) en normen en waarden.

De hoofdpersoon is Winkler Brockhaus, iemand die als jonge jongen in een gekkenhuis heeft gezeten.
Hij heeft niet echt tegenstanders, maar er zijn personen die hij niet mag, zoals de leiding van “Huize Kindervrede”. Ook de vriendinnen en vrienden die hij heeft (gehad) zijn geen echt tegenstanders maar hij kan ook niet altijd met ze opschieten. Hij is psychisch zo erg “beschadigd”, dat hij geen normale relaties kan hebben.
Zijn “helper” is mevrouw Sprong. Hoewel hij in het eind pas ontdekt wie zij echt is, is zij een grote steun voor hem. Vooral door het feit dat zij altijd aardig en begripvol tegen hem is. Zij is één van de weinige mensen die aardig tegen hem deden toen hij nog klein was. Een andere “helper” is Göttge. Zij is serveerster in het café waar hij altijd komt, en met haar kan hij wel redelijk opschieten. Hoe onaardig hij ook is, zij blijft altijd aardig doen en zij probeert hem te begrijpen en met hem mee te voelen.
Dan kom je bij de normen en waarden. Hij vond het als kind normaal hoe zijn vader deed. Hij vond het normaal dat hij en zijn vader daar naakt in het gras lagen. Als hij terug komt uit het gekkenhuis vindt hij heel andere dingen normaal, namelijk de regels uit het gekkenhuis. Hij moet er bijvoorbeeld aan wennen dat veel mensen om straat schreeuwen en fluiten, dat mocht in het gekkenhuis namelijk niet.

Receptie: eigen mening

Ik heb dit boek zelf uitgekozen om meerdere redenen. Zo sprak de titel mij wel aan, mijn vader zei dat het wel een leuk boek was en het stond bij mij thuis in de kast. Ik dacht eerst dat het saai zou zijn, omdat Boudewijn Büch een bekende naam is. Ik denk vaak dat literaire boeken saai zijn, maar eigenlijk is dat niet zo. Dat bleek wel weer uit dit boek.
Ik vond het goed te lezen, hoewel de tijden wel door elkaar stonden. Soms ging het over het kleine jongetje Winkler, terwijl het soms ook over de volwassen man ging.
Het onderwerp sprak mij wel aan, omdat ik er van houd om over andermans leven te lezen. Alles is goed beschreven, dat het duidelijk wordt, maar het wordt niet teveel uitgelegd zodat je bijvoorbeeld een bladzijdelange beschrijving krijgt over hoe Winklers huis eruitziet.
Het boek is erg realistisch, Winkler krijgt door het gekkenhuis een trauma. Zoiets overkomt mensen echt. Als je in een gekkenhuis hebt gezeten, houd je daar waarschijnlijk wel een trauma aan over.
Dit boek kijkt ook op een heel andere manier naar incest. Het is niet normaal, maar Winkler denkt dat het normaal is, omdat hij het gewend is. Als jonge kinderen iets thuis gewend zijn, gaan ze er redelijk automatisch van uit dat het bij andere kinderen thuis ook zo is. Winkler vond, zoals al eerder gezegd, dat wat zijn vader deed heel normaal. In het gekkenhuis werd hem aangeleerd dat dat niet normaal is.