Boekverslag Karlijn Stoffels

Geschreven door:	anoniem [meer]
Datum ingestuurd:	1 maart 2007
Niveau:	5 havo
Taal:
Woorden:	1626
Opvragingen:	1565 (6 deze maand)
Waardering:	Currently 4.78/5 1 2 3 4 5 4.8/5 (9 stemmen)

Titel:	Een-nul voor de autisten
Auteur:	Stoffels, Karlijn
Jaar van uitgave:	2003

Auteur:	Stoffels, Karlijn
Nationaliteit:	Nederlands
Geboren:	24 juni 1947
Populaire titels:	2000Rattenvanger (20) 1996Mosje en Reizele (11) 2003Een-nul voor de autisten (7) 1997Stiefland (4) 2002Marokko aan de plas (4) 1998Khalid (2)

1. Een-nul voor de autisten
2. Een-nul voor de autisten
3. Een-nul voor de autisten
4. Een-nul voor de autisten
5. Een-nul voor de autisten
6. Een-nul voor de autisten
7. Een-nul voor de autisten

Download dit verslag in PDF-formaat

Schrijver: Karlijn Stoffels
Uitgever: Em. Querido’s uitgeverij
Jaar van uitgaven: 2003

Samenvatting van het verhaal
Het boek gaat over Loes, een 15 jarig meisje. Ze is door vroeg opgelopen trauma's ernstig in de war en komt daardoor in de psychiatrische jeugdinrichting "Strandlust". Met een buik vol alcohol en slaappillen, is ze uit zee gevist door een hond van een voorbijganger.
Groepsgesprekken, een contract tekenen, met daarin een 'werkpunt' waar de patiënt zich op moet richten, dagopeningen, het lijkt allemaal zweverig gedoe van goedbedoelde psychiaters waar 'gestrande' jongeren amper iets aan hebben.
Daarna gaat ze naar de groep waar ze in geplaatst is. De meisjes en de jongen uit groep 1 van Strandlust dragen knuffelige kleren in pasteltinten. Daar komt Loes "gezellig" tussen zitten, als een heks in het zwart. Haar moeder zegt altijd dat ze eruit ziet 'als iets wat de kat heeft opgegraven. Ze probeert kennis te maken met mensen, en dat lukt haar! Ze raakt bevriend met Jezebel. Zebbie, zoals Loes haar altijd noemt, krijgt Loes' zwarte jurken en haar paarse make-up. Loes kan geen zwart meer zien, en snakt naar kleuren. Het blijkt dat die knuffelige pasteltint kleding toch het lekkerst zit, en naarmate Loes de smaak te pakken heeft koopt ze ook een zebraprint jogging pak, waar ze hele dagen in loopt. Jezebel is zover dat ze naar een afdeling van begeleid wonen kan verhuizen. Zebbie's ouders schrikken als ze Jezebel zien. Ze heeft een van Loes' spokerige gothic jurken aan, en is zwaar opgemaakt me Loes' make-up. Loes is niet verdrietig, ze zal Zebbie vast nog wel een keer zien. Bovendien heeft ze vrienden gemaakt met Daniel, een nieuwe bewoner, Loes is de enige waar hij tegen praat. Loes mag ook naar begeleid wonen verhuizen, en ze neemt afscheid van de groep. Ze is bang, en ze moet nog een heel eind.
Alleen… Ze kijkt nog een keer achter om en verdwijnt dan, in haar knuffelige zebraprint joggingpak.

Verdieping:
Onderwerp:
Het onderwerp vind ik heel speciaal want je weet niet hoe die mensen zich waarschijnlijk zullen voelen die in een psychiatrische jeugdinrichting zitten. Ik heb er eerlijk gezegd nooit over het onderwerp nagedacht want je zou denken dat die mensen “gek” zijn, maar ze zijn ook gewoon mensen maar dan niet normaal zeg maar. Het boek heeft mij totaal nieuwe kanten van het onderwerp laten zien. Ik ben ook anders over het onderwerp gaan nadenken. Ik vond het onderwerp niet verrassend ik dacht alleen dat de hoofdpersoon allemaal dingen zag die niet bestonden maar Loes, de hoofdpersoon is ook wel weer niet knettergek. Loes denkt dat ze niet echt “gek” is maar ik vind het van wel dus ik ben niet echt met haar mening eens maar ze is wel normaler dan de andere mensen in de psychiatrie. Ik vind dat alles wel vrij goed is uitgewerkt, alleen mocht er misschien meer over haar verleden verteld worden.

Gebeurtenissen:
Het boek vond ik heel boeiend dus er zitten dan denk ik ook wel genoeg gebeurtenissen in. De gebeurtenissen lopen soms een beetje onlogisch door elkaar maar het is wel net genoeg om het te kunnen volgen. Ze komen op een of andere manier toch wel logisch op elkaar voort. De gebeurtenissen zijn wel geloofwaardig want je merkt heel goed de reacties van de mensen zo kun je dus de echt mensen erin herkennen. Ik denk toch wel dat geloofwaardig mijn persoonlijke reactie is want zo komt het over en verder heb ik niet echt een mening over het boek. De gebeurtenissen hebben me wel een beetje aan het denken gezet want ik wist niet hoe mensen zijn die in een psychiatrie zitten zich zelf voelen. In het boek vind Loes ook dat de mensen ook “gek” zijn maar ze accepteert dit gewoon en ik vind gewoon dat meer mensen dit zouden moeten doen want we zijn gewoon allemaal mensen. Dit heeft me toch wel aan het denken gezet dat er niet allemaal aardige mensen op de wereld lopen en je ziet ook dat in het boek de hoofdpersoon wordt uitgescholden voor mongool enz. De gebeurtenis die het meeste indruk op me heeft gemaakt is dus ook waarin de hoofdpersoon wordt uitgescholden en niet door alle mensen wordt geaccepteerd.

Personages:
Ik zou niet op Loes willen lijken omdat ik dan ook “gek” ben en dat wil ik niet zijn maar verder is ze wel oké. Ik bewonder wel haar doorzettingsvermogen omdat ze weg wil uit de psychiatrie doet ze heel erg haar best en ziet ze nu ook weer gewone dingen. Iedereen lijkt op echte mensen in het boek, ik denk dat de schrijfster van het boek dit zelf heeft meegemaakt of in haar naaste familie omdat de mensen zo echt overkomen. Omdat de mensen in het verhaal in een psychiatrie zitten zijn ze niet echt voorspelbaar maar dat is juist zo leuk aan het verhaal want dan blijft het lekker spannend. Van Loes, de hoofdpersoon, krijg je het meeste te weten dat is genoeg om haar gedrag te begrijpen, ik vind haar gedrag wel heel erg begrijpend want ze is ook een tiener en die dingen moet ze ook allemaal meemaken. Ik ben wel met alle ideeën zeg maar mee eens want ze komt wel heel erg menselijk over dus het zouden min of meer ook mijn beslissingen zijn.

Bouw:
Het verhaal hangt niet echt goed samen want soms zijn er terug blikken in het boek en dit is meestal niet echt goed aangegeven. Het verhaal is eigenlijk wel spannend maar vooral is het een mooi boek want er zijn niet veel boeken over dit onderwerp dus het is wel spannend wat die mensen meemaken. Door dit onderwerp maakt het boek ook heel boeiend. Zo blijft het ook een mooi boek. De bouw past wel goed bij het verhaal maar het mag wel wat logischer in elkaar overlopen omdat het soms moeilijk te volgen is maar als je dan verder leest snap je het boek wel weer. Zoals ik al zei zitten er veel terugblikken en herinneringen in het boek en dit is soms moeilijk te volgen om de tijd van nu en de tijd van vroeger uit elkaar te houden. Ik zou best nog wel willen weten hoe het met Loes afloopt nadat ze uit de psychiatrie komt en hoe het daarna gaat. Maar verder is het wel een mooi eind heel vredig eigenlijk.

Taalgebruik:
Het verhaal is vrij simpel geschreven zodat je het ook nog eens goed snapt. De verhouding tussen de gesprekken en weergave van gedachten of gevoelens is goed want je snapt goed als het om 1 van die 2 gaat. Het verhaal zit goed in elkaar zodat je het taalgebruik bij het onderwerp en de personages past.

Perspectief:
Het verhaal wordt verteld vanuit de alwetende verteller want je komt over alle gevoelens van Loes te weten. En je komt ook te weten hoe ze dingen ziet.

Ruimte:
Het verhaal speelt zich af in Nederland. In het psychiatrische centrum Strandlust.

Tijd:
De tijd is niet-chronologisch. Er komen flashbacks in voor en er is ook een tijdsprong. En het speelt zich in deze tijd af.

De schrijfster:
Karlijn Stoffels (Amsterdam, 24 juni 1947) studeerde Frans en Nederlands in Leiden en werd daarna lerares Frans voor havo en vwo. Al op het gymnasium werd er van haar gezegd dat ze schrijftalent had, maar zelf zag ze het schrijverschap toen nog niet zo zitten. Een aantal jaren later veranderde dat. Ze volgde aan de schrijversvakschool het Colofon in Amsterdam een aantal cursussen op de afdeling Drama en leerde scenarioschrijven bij Videcom in Hilversum.
Haar eerste schrijfwerk bestond uit het vertalen van een boek van Ismail Kadare uit het Frans. Nog een vertaling volgde en ook schreef ze hoorspelen en toneelstukken voor volwassenen. In 1996 maakte ze met Mosje en Reizele haar debuut als jeugdboekenschrijfster. Het boek was direct een succes: het werd bekroond met de Gouden Zoen en vertaald in het Deens, Frans, Duits, Spaans en Japans. Er kwam zelfs een toneelopvoering. Haar tweede jeugdboek, Stiefland (1997), werd door de Katholieke Universiteit Brabant en de gemeente Tilburg bekroond met de E. du Perronprijs, een prijs voor een persoon of instelling die zich inzet voor de bevordering van wederzijds begrip tussen in Nederland wonende bevolkingsgroepen. Voor Rattenvanger ontving ze in 2001 een Zilveren Zoen.

Sinds 1983 is Karlijn Stoffels fulltime schrijfster en vertaalster. Ze woont in Amsterdam en heeft een dochter.

Evaluatie:
Het boek heeft me heel veel kanten laten zien. Als je in een psychiatrie zit ben je nog niet altijd gek zeg maar die mensen die daar zitten zijn zeg maar ook gewoon mensen. Ik denk dat als je een beetje gek bent en geen waandingen ziet er wel gek zou worden want er zijn veel mensen die dingen zien en die er niet zijn en dan lijkt het me moeilijk maar toch ook wel een beetje eng om bij die mensen zeg maar te zitten. Het boek sleurt je ook mee naar het verleden van de hoofdpersoon hoe ze vroeger is behandeld.
De schrijfster gebruikt handig te lezen zinnen zodat je het boek handig door kunt lezen.
Ik denk dat uiteindelijk het toch goed komt met Loes en hopelijk hoeft ze nooit meer terug naar Strandlust. Ik vond het boek ook leuk omdat je ook heel veel nieuwe kanten van dit onderwerp ziet want er zijn vaak geen boeken geschreven denk ik van mensen die in een psychiatrie zitten.
Ook is het soms een beetje moeilijk te lezen want ze springen vaak van het heden naar het verleden en dat kan soms een beetje moeilijk te begrijpen zijn.
Concluderend vind ik het toch wel een mooi boek.