Boekverslag Thea Beckman

Wij zijn wegwerpkinderen

1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ...

Info over dit verslag

Geschreven door:

MiSs My

Niveau:

3VMBO

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

1477

Opvragingen:

20

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (4 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Thea Beckman

Laatst gewijzigd op 19 december 2006

A. Zakelijke gegevens.
1. Titel van het boek: Wij zijn wegwerpkinderen
2. Naam van de auteur: Thea Beckman
3. Naam van de uitgever en jaar van verschijnen: Lemniscaat b.v. Rotterdam 1980
4. Aantal bladzijden: 152 bladzijden

B. Eerste persoonlijke reactie.
Ik heb het boek gekozen omdat ik van u gehoord had dat Thea Beckman een goede schrijfster is. Ik had het er nog over met mijn moeder wat zijn van haar vond als schrijverster en mijn moeder heeft ook een paar boeken van haar gelezen en ze was er tevreden mee. Daarom ben ik toen ook maar een boek gaan lezen van haar voor mijn boekverslag 1. ik vond het wel zielig voor die kinderen omdat ze eerst geloofde dat ze geen ouders hadden en daarom toch wel kwamen te weten op een vervelende manier dat hun ouders nog leefde. En dat ze te horen kregen dat ze geen echte wezenwaren.

C. samenvatting
Yvonne en haar twee broertjes zijn wezen. Ze wonen in een kindertehuis in Buren. Op een dag wordt er beslist dat van het tehuis een museum gemaakt wordt en dus moeten Yvonne, Benito en Marcus afscheid nemen van hun Juffrouw Caro.
Ze worden overgeplaatst naar een tehuis in Bronkpolder. Er wonen hier 15 kinderen.
Als Yvonne een keer samen met Benito bij haar oma logeert (Marcus logeert bij tante Alie) vraagt Yvonne aan haar oma hoe haar ouders zijn overleden. Oma heeft daar nooit over willen praten en Yvonne heeft daardoor ook nooit een foto van haar ouders gezien (die waren 'per ongeluk’ verbrand). Dan horen Yvonne en Benito het echte verhaal. Ze zijn geen echte wezen. Hun ouders leven nog.
Oma wilde niet meer iets met haar zoon te maken hebben en ook niet met Karen.
Yvonne was razend dat ze er nooit iets van geweten heeft. Zij waren nu ook wegwerpkinderen. Jaren geleden had ze vrouwen horen praten over wegwerpkinderen (dit waren de kinderen die weg werden gedaan door hun ouders) en nu waren zij dat ook.
Als Yvonne twaalf jaar is, wordt ze samen met haar broertjes weer overgeplaatst. Ze komen nu niet in een tehuis, maar in een pleeggezin. Samen met nog een meisje Patricia. De pleegouders hebben zelf nog een zoontje.
Na een tijdje begint de nieuwsgierigheid van Yvonne, Benito en Marcus naar hun echte moeder en ze sturen haar een brief. Ze krijgen dan een kil briefje terug gestuurd
Eindelijk is het zover, Karen wil haar kinderen ontmoeten, en dan blijkt het een hele teleurstelling. Yvonne krijgt later van haar moeder nog haar babyalbum.
Later wordt de pleegmoeder van Yvonne, Benito en Marcus ernstig ziek en kan ze niet meer voor hen zorgen. De kinderen moeten weer tijdelijk terug naar het tehuis. Een tijdje later gaan ze weer terug naar de Bolkerhoeve. Er zijn hier nu nieuwe pleegouders: Stella en Koos.
In deze tijd komt de moeder van Yvonne,, Benito en Marcus nog eens langs. Als Yvonne dan dingen vraagt over haar babyalbum blijkt dat Karen de woorden op het geboortekaartje (met grote blijdschap) niet serieus bedoeld heeft. Yvonne verbreekt het contact.
Wanneer Yvonne op een keer bij tante Alie logeert, vraagt ze naar haar vader. Ze krijgt van haar tante het adres, zodat ze hem kan schrijven. Maar in plaats daarvan gaat ze naar haar vader toe.
Deze viel ontzettend mee. Hij was zelfs van plan om in de vakantie naar Bolk te gaan om Benito en Marcus te ontmoeten.
De volgende dag liepen zij en haar vader naar het station toe en haar vader gaf haar ook geld om weer terug te gaan naar Bolk . zo gauw ze in Bolk was belde ze haar pleegmoeder op of ze haar op kon halen van het station. Haar pleegmoeder was boos op haar en vroeg wat er was ze zou het zeggen als ze in de auto zat . Binnen een halfuur stond ze op het station en wachtte haar stiefmoeder op. Toen ze in de auto zat vertelde ze haar verhaal en haar stiefmoeder zei :" en hoe was je vader voor iemand ?" waarop Yvonne zegt "een mens."

E. lees en kijkervaring beschrijven
Onderwerp: Ben je door dit boek anders over het onderwerp gaan denken?
Ja een beetje wel want ik had niet verwacht dat je als je in een weeshuis terecht zou komen dat je dan zo vaak van tehuis naar het andere zou gaan. En ik wist niet dat er zoveel verschillende redenen zijn waarom sommige kinderen in een tehuis komen te zitten. Ik vind nu dat de kinderen die in een tehuis opgevangen worden wel beter opgevangen moeten worden en niet zo vaak van tehuis naar tehuis moet verhuizen.
Gebeurtenissen: Hebben de gebeurtenissen aan het denken gezet? Waarover?
Ja over waarom sommige ouders afstand doen van hun kinderen. En waarom ze dan later ook niks meer met hun kinderen te maken willen hebben. En ook dat sommige ouders hun kinderen zo verwaarlozen dat ze naar een tehuis moeten dat snap ik niet.
Personages: Hebben de personages eigenschappen die je bewondert, gewoon vind of verafschuwt?
Ik bewonder Yvonne heel erg omdat e zich er steeds heel goed door heen slaat als ze naar een ander tehuis moet en allemaal nieuwe mensen moet leren kennen. En ook maakt ze heel makkelijk nieuwe vrienden dat vind ik heel erg knap want dat kan ik zelf dus niet. Ook kan ze het altijd heel goed vinden met de personen die ze krijgt in de verschillende tehuizen en ook met de pleegouders op de Bolkerhoeve. Heel knap vind ik ook dat ze contact wil leggen met haar moeder en dat dan van de eerste keer niet lukt dan blijft ze het wel gewoon proberen.
Bouw: Wat vind je van het einde blijft er veel onduidelijk?
Ik vind bij het einde best jammer dat er niet nog meer verteld wordt over haar vader. En hoe haar broertjes daar op reageren dat hun vader op bezoek komt. En ook zou ik graag willen weten hoe hun vader maar ook haar broertjes zouden reageren als ze elkaar zien. Ik vind het heel jammer dat deze vragen niet beantwoord zijn.
Taalgebruik: Vind je het verhaal lastig om te lezen? Hoe komt dat?
Ik vind het niet zo heel moeilijk om te lezen. Maar soms is het wel eens moeilijk omdat er dan een letter weg is gevallen of er staat een woord waarvan ik denk van hu dit kan toch niet. Maar verder is het best makkelijk om te lezen en ook niet al te moeilijk. En het is vooral heel erg mooi.

F. informatie over auteur
Thea Beckman is geboren op 23 juli 1923 in Rotterdam. Ze was enig kind. Ze groeide op in de crisistijd. Haar vader kwam zonder werk te zitten, daardoor kon ze niet gaan studeren. Vroeger was het trouwens ongewoon dat meisjes gingen studeren en ook haar ouders wilden dat ze een ‘nuttig’ vak ging leren. Ze werd na de lagere school op de industrieschool opgeleid tot naaister. Dit was niets voor haar en ze werd van school gestuurd. Ze ging naar de MULO en werkte tot ze ging trouwen op een kantoor. Ze trouwde in 1945 met Dirk Hendrik Beckman en kreeg 3 kinderen: Rien, Jerry en Marianne. Nu (1997) heeft ze ook vijf kleinkinderen. In 1993 overleed haar man. Nadat ze haar kinderen had opgevoed besloot ze alsnog te gaan studeren. En in 1981 behaalde ze haar doctoraal in de psychologie. Haar doctoraalscriptie ging over de invloed van jeugdboeken op kinderen. Met schrijven begon ze in 1947. Eerst verhalen in jeugdtijdschriften (korte (kinder)verhalen in 'Kris Kras' en 'Taptoe')en journalistieke stukjes in kranten (de Haagse Post) daarna begon ze met boeken schrijven. Ze debuteerde in 1957 met een roman voor volwassenen: 'Anjers voor Adele'. In de jaren 70 begon ze met het schrijven van jeugdboeken. Thea Beckman schrijft vooral historische boeken. Voor haar historische kinderboeken documenteert Thea Beckman zich uitvoerig. Ze wil alles weten van de kleding en de gebruiksvoorwerpen van die tijd. Ze leest veel en reist naar de plaatsen waar het verhaal gaat spelen. Soms duurt zo'n voorbereiding wel anderhalf jaar, voordat ze echt gaat schrijven. In de boeken van Thea Beckman komt altijd wel een kind voor dat kritisch, onafhankelijk en zelfs koppig is. Omdat ze graag wil laten zien dat meisjesnet zoveel waard zijn als jongens, gaan haar vrouwelijke figuren vaak de strijd aan tegen een door mannen beheerste wereld. Zelf zegt ze dat ze twee belangrijke redenenheeft om Jeugdliteratuur te schrijven namelijk dat ze dol is op kinderen en dat ze boeken schrijft die ze vroeger als kind zelf had willen lezen. De boeken die ze geschreven heeft zijn: Mijn vader woont in Brazilië (1974); Geef me de ruimte! (1976); Triomf van de verschroeide aarde (1977); Het rad van fortuin (1978); Wij zijn wegwerpkinderen (1980); Hasse Simonsdochter (1983); Wonderkinderen (1984); Kinderen van moeder aarde (1985); Het helse paradijs (1987); De val van de Vredeborch (1988); De gouden dolk (1988); Het wonder van Frieswijck (1991; kinderboekenweekgeschenk); Het gulden vlies van thule (1991); De stomme van Kampen (1992); De doge-ring van Venetie (1994); Saartje Tadema (1996).

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven