Geschreven door:	Amal
Datum ingestuurd:	13 mei 2007
Niveau:	3 havo/vwo
Taal:
Woorden:	2990
Opvragingen:	978 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 1.00/5 1 2 3 4 5 1.0/5 (1 stem)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

3.1 Primaire gegevens

Auteur: Boudewijn Büch
Titel: de Kleine Blonde Dood
Verschenen in: 1995
Aantal bladzijdes: 196
Leestijd: 6 uur
Uitgelezen op: 2 maart 2006

3.2 verantwoording van de keuze

De reden waarom ik dit boek heb gekozen is niet zo heel bijzonder eigenlijk. Baudewijn Büch is een bekende schrijver maar ook bekend van t.v bijvoorbeeld.
Hij heeft een tijdje geleden, voor zijn dood, in reclames meegedaan voor rijstgerechten van Lassi. Ik vond zijn manier van spreken en gezichtsuitdrukkingen wel grappig en apart. Ik heb dit boek dus eigenlijk voor een deel gekozen omdat de schrijver mij wel aanspreekt, de manier waarop hij doet etc. Anderzijds heb ik dit boek gekozen vanwege zijn verhaal. Nadat ik de achterkant had gelezen was ik wel geïnteresseerd in het feit dat hij de hoofdpersoon in het verhaal naar zichzelf heeft vernoemd. Ik vind het knap dat hij dat durft want de lezers van het boek komen toch wel het een en ander over die persoon te weten en mensen denken al gauw dat het in het boek precies hetzelfde is als in het echte leven van Boudewijn. In dit boek word je van te voren ook gewaarschuwd dat iedere gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen moet worden beschouwd als een gelukkig of ongelukkig toeval.

3.3 verwachtingen vooraf

Mijn verwachtingen over dit boek vooraf waren als volgt:
Ik denk dat het een interessant boek zal zijn om te lezen. De hoofdpersoon (ik-vorm) heet Boudewijn. Doordat hij de hoofdpersoon naar zichzelf heeft vernoemd denk ik dat het wel verrassend is. Het is lijkt me eenserieus boek dus ik denk ook dat het een realistisch boek is. Ik heb eigenlijk nog nooit een boek gelezen waarin de ik-persoon de naam van de schrijver zelf is. Het lijkt me een nieuwe uitdaging, vooral omdat ik helemaal niet van boeken houd. Het aantal pagina’s schrikt mij meestal wel af, maar ik ben bereid om het te gaan lezen.

3.4 eerste reactie achteraf


Niet Een beetje Erg
Spannend x
Meeslepend x
Ontroerend x
Grappig x
Realistisch x
Fantasierijk x
Interessant x
Origineel x
Goed te begrijpen x
Dit werk heeft mij aan het denken gezet: nee
Ik heb iets aan dit werk gehad: nee

Dit werk spreekt me een beetje aan omdat het toch wel schokkende dingen zijn die er gebeuren in het verhaal. Het zijn geen dingen die zomaar vaak voorkomen in het normale leven. Ik kwam er tijdens het lezen en later ook achter dat het boek niet gebaseerd is op zijn eigen leven, maar gewoon verzonnen, vandaar ook zijn waarschuwing, die ik al eerder genoemd heb.

3.5 korte samenvatting over de inhoud

In dit boek heet de ik-figuur: Boudewijn Büch. Er lopen eigenlijk twee verhalen door elkaar heen. Ik vat eerst het eerste verhaal kort samen en daarna het tweede. Het eerste verhaal gaat over een jongen Boudewijn die in wassenaar woont met zijn ouders. Hij gaat op een gegeven moment op schoolreisje naar een soort speeltuin in Nijmegen. Ze zouden daarna ook nog even naar de Duitse grens gaan. Alleen Boudewijn mocht van zijn vader absoluut niet in Duitsland komen. Ze zijn namelijk Joods en zijn in de tweede wereldoorlog uit Duitsland naar Nederland gevlucht. Zijn vader heeft toen een heldendaad begaan en heeft daarvoor een paar onderscheidingen gekregen. Wat hij precies gedaan heeft weet niemand eigenlijk precies. Als ze op schoolreisje zijn komt Baudewijn toch in Duitsland. Hij probeert een vlinder te vangen voor zijn vader en hij komt opeens in een verboden gebied terecht. Boudewijn wordt aangehouden door twee grenswachten en word terug naar de bus gebracht. Toen Boudewijn thuiskwam en zijn vader het hele verhaal had gehoord werd hij egt heel pissig. Hij heeft de vlinder doodgetrapt en schreeuwde: “ik wil geen Duitse vlinder!”. Boudewijns vader is zich heel anders gaan gedragen als gevolg van de oorlog. Hij is heel erg anti-Duits geworden maar hij houd nog steeds van militairen en de manier waarop hun optreden. Nog een raar verschijnsel: hij vereert Koningin Juliana maar dan opeens op prinsjesdag rent hij schreeuwend naar de gouden koets toe en valt hem aan. Hij werd een tijdje vastgehouden door de politie. De moeder van Boudewijn is van Italiaanse afkomst. Zijn heeft vaak last van woedeaanvallen van haar man. Hij gooit vaak het servies kapot etc. Hoewel Boudewijn’s vader wel eens gemeen tegen Boudewijn is, heeft hij toch wel bewondering voor hem. Alleen het enige wat hij niet snapt aan hem zijn zijn woedeaanvallen. Op een gegeven moment wil Boudewijn’s moeder zelfs geen T.V. kopen omdat ze bang is dat de programma’s op T.V. over de oorlog bijvoorbeeld haar man alleen nog maar agressiever maken. Soms gaat Boudewijn’s vader “op reis”, maar niemand weet waar naartoe. Hij heeft ook een of andere “geheime kast” waar niemand in mag komen. Als zijn vader weer op een van zijn reizen is en thuiskomt, merkt hij dat iemand in zijn “geheime kast” is geweest. Het blijkt Boudewijn’s jongere broertje te zijn. Zijn broertje heeft gruwelijke foto’s gezien waar mensen op zaten gesloten in concentratiekampen. Zijn vader trapt hem en vernield zowat alles in huis wat maar los en vast zit. Boudewijn krijgt door de problemen thuis zenuwaanvallen en moet naar een inrichting in Brabant. Na een jaar komt hij weer thuis maar hij is nog steeds erg ziek, hij heeft buikvliesontsteking waardoor hij in een coma raakt en weer naar het ziekenhuis moet. De coma duurt een paar weken. Als hij bijkomt krijgt hij wat cadeautjes van zijn vader. Omdat hij zelf niet kan lezen, leest zijn vader hem voor. Als hij terug naar huis mag zingt de hele basisschool een liedje voor hem. Als Boudewijn een wandeling maakt met zijn vader vertelt hij dat hij en zijn vrouw Katholiek zijn geworden omdat ze niet wilden dat ze ooit om hun Joodse geloof dat ze eerst hadden vervolgd worden. Op een dag als Boudewijn en zijn broertje kikkers op willen blazen word zijn vader egt woedend en leest hen voor uit een boek dat heet: “Wissenschaft ohne Menschlichkeit”. In dat boek staan verslagen over medische experimenten die de nazi’s op joden uitvoerden. Een week later komt oom Jakob langs, hij is een van die mensen waar die experimenten op werden uitgevoerd. Hij is gek in zijn hoofd.
Als de ouders van Boudewijn al een tijdje gescheiden zijn krijgt hij een brief van zijn moeder waarin staat dat zijn vader is gestorven. Hij krijgt twee weken na de dood van zijn vader een brief, helemaal handgeschreven van zijn vader. Later krijgt hij ook nog te horen dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Op het einde van dit verhaal wordt ook nog duidelijk dat hij homoseksueel is.
Het tweede verhaal gaat over Micky, het zoontje van Boudewijn en zijn vroegere lerares die Mieke heet en zijn vrouw is. Omdat Mieke aan de drank is, zorgt Boudewijn voor Micky. Hij woont met Fleurette de dochter van Mieke en Micky in één huis. Als zij eenmaal uit het huis zijn besluit Boudewijn voor een tijdje met vrienden naar Parijs te gaan. Micky logeert bij Gerda, de beste vriendin van Mieke. Boudewijn zegt Gerda heel duidelijk dat zij Micky niet aan Mieke mee mag geven. Als Boudewijn uit Parijs terugkomt, blijkt Micky in het ziekenhuis te liggen. Hij is in coma geraakt. Mieke heeft Micky toch meegenomen en is bij haar thuis van de portiektrap gevallen. Boudewijn gaat eerst naar Mieke en daarna naar het ziekenhuis. De dokter vertelt dat de val het gevolg is van een gezwel in de hersens, dat plotseling is 'geknapt'. Micky is “klinisch dood”. Boudewijn moet een moeilijke keuze maken maar geeft uiteindelijk toestemming om te stoppen met behandelen. Boudewijn blijft heel erg bedroefd achter in het verhaal en in het echt. Hij zegt: “het leed kreeg dimensies waarover ik nooit heb kunnen schrijven”. Micky wordt uiteindelijk gecremeerd.

2.DE VERDIEPING
Ik het de volgende opdrachten gekozen: 37 en 20
Opdracht 37:
Ik vind: “Familieproblemen” wel een passende ondertitel omdat er in dit verhaal 2 familieproblemen worden verteld. In de eerste de relatie van Boudewijn met zijn vader en de woedeaanvallen van hem. En in het tweede verhaal het drankprobleem van Mieke.
Opdracht 20:
Dit is een gedicht die de gevoelens weergeeft van Boudewijn in het verhaal als zijn vader weer een woedeaanval krijgt.
Lieve Pap
Waarom toch al die woede in jou
Soms ben je zo kwaad dat je gooit met glazen en zelfs pakken sap
Maar denk ook eens aan je kinderen en je vrouw

Ik vind het eng hoe je doet
Van binnen voel ik me niet goed
Ik kan wel huilen
En me in een hoekje verschuilen

Ik wou dat ik wist wat er met je was
Dan konden we lekker voetballen op het groene gras
Die oorlog heeft je niet goed gedaan
Neem dat maar van mij aan

Ik wou dat je normaal was
Zoals elke vader van kinderen bij mij uit de klas
Maar ondanks alles houd ik van jou
En blijf je altijd trouw.


3. DE BEOORDELING

Schrijver
Büch, Boudewijn

Titel
Kleine blonde dood, De : roman (2e herz., uitgebreide ed. ; oorspr. verschenen in een korte versie o.d.t.: Een kleine blonde dood, 1982)

Jaar van uitgave
1995

Bron
De Stem

Publicatiedatum
24-11-1995

Recensent
Johan Diepstraten

Recensietitel
Een puzzelrit zonder einddoel



De kleine blonde dood van Boudewijn Büch kreeg tien jaar geleden bedroevend slechte kritieken. Het tragische en ontroerende verhaal over de dood van het zoontje Micky was in de ogen van de toenmalige critici banaal en goedkoop. Er werd in de roman niets verbeeld en Büch kreeg het verwijt dat hij op effectbejag uit was.

Wie net als Büch, Leon de Winter of Anna Enquist realistisch proza schrijft, kan tot op de dag van vandaag rekenen op dit soort verwijten. En de lezer die onder de indruk raakt van het beschreven drama, krijgt van de beroepscritici te horen dat hij tot de simpele zielen behoort 'die het merendeel van de twintigste-eeuwse literatuur hebben overgeslagen'. De mate van populariteit bij het 'grote publiek' is omgekeerd evenredig aan de waardering in de culturele bijlages.

Het zal Büch een zorg zijn hoe hij in de officiële handboeken terechtkomt. Voor de jubileumuitgave van De kleine blonde dood is hij zijn critici geen millimeter tegemoet gekomen: het oorspronkelijke manuscript heeft hij gehandhaafd en met twee hoofdstukken uitgebreid. De eerste toevoeging is een herinnering aan Onkel Jakob, slachtoffer van de medische experimenten van de nazi's en 'in staat van totale ‘gekte’ ergens in Duitsland aangetroffen. De tweede uitbreiding gaat over de kantoorboekhandel Wisse waar de hoofdpersoon vaak met zijn vader was te vinden.

Gedrevenheid
Het is nog maar de vraag of deze extra pagina's meer evenwicht aan de roman geven en ook daadwerkelijk iets toevoegen. Het blijven schaven aan de roman, tien jaar na dato, zegt eerder iets over de obsessies van Boudewijn Büch en zijn gedrevenheid om het onmogelijke in boekvorm weer te geven.

Want onmogelijk is het om het definitieve boek te schrijven over zo veel menselijk verdriet: de vader van Büch kwam getraumatiseerd uit de oorlog, het huwelijk van zijn ouders werd een ramp en de kleine Boudewijn werd op tienjarige leeftijd naar het gekkenhuis gestuurd. Op latere leeftijd ging het ook mis: Boudewijn bleek homoseksueel te zijn, maar werd toch verleid door zijn lerares Engels, Mieke. Het zoontje dat uit deze verhouding geboren werd, overleed op vijfjarige leeftijd aan een hersentumor. In De kleine blonde dood wisselt Büch het verhaal met herinneringen aan zijn vader af met de lotgevallen van zijn zoontje en de altijd dronken Mieke.

Vreemd is die obsessie, nu langzaam maar zeker het vermoeden bestaat dat Büchs vaderschap verzonnen is. In een interview (Elsevier, 1991) gaf Büch als commentaar: 'Je vraagt toch ook niet of Hamlet bestaan heeft? De vraag wat er van mijn boeken waar is en wat verzonnen, vind ik hoogst onliterair. Per definitie is er niets van waar. Daarom staat er ook roman boven.'

Variant

In al zijn boeken vertelt Boudewijn Büch hetzelfde verhaal maar telkens weer iets anders. Ook zijn nieuwe roman, Geestgrond, is de zoveelste variant van deze al dan niet verzonnen autobiografie. In het eerste hoofdstuk is Boudewijn Büch de hoofdpersoon, maar hij laat al snel weten dat het beter is om zijn eigen verhaal te verlaten en dat hij verder schrijft 'over de gedachten en handelingen van Winkler Brockhaus'. Honderd pagina's later is de lezer aangekomen op de dag dat het verhaal de derde persoon niet langer verdraagt. De schrijver neemt het weer over.

Het zal wel niet de laatste keer zijn dat Büch varieert op de bekende thema's, maar in Geestgrond begint het er toch op te lijken dat hij een definitieve balans opmaakt. Nog één keer schrijft hij over zijn vader die na 'een zelfgekozen dood' plotseling in de duisternis verdween. Daarmee begon voor Büch 'een reis die nu al vijfendertig jaar duurt en die meer op een puzzelrit zonder einddoel is gaan lijken '

Teder

In zijn vorige roman Het bedrog liet de vader zijn zoon beloven nooit iets kwaads te zullen schrijven of zeggen over die momenten dat ze samen waren. Voor die momenten werd Rainer Brockhaus uit de ouderlijke macht ontzet en nu in Geestgrond laat Büch zoon Winkler denken: 'Hij had behalve met zijn vader nog nooit met iemand de liefde bedreven.' Natuurlijk was zijn vader een ziek en gestoord beest, maar Winkler denkt louter terug aan dat ene half uur 'waarin ik ben liefgehad, gestreeld en warm ben geworden.' Dat gebeurde op de geestgronden achter de duinen vandaar de titel - en alles wat teder aan Winkler is, ligt in dat landschap besloten.

Het leven, zo weet de veertigjarige Winkler, wordt steeds nuttelozer, maar de dood lacht hem ook niet toe. 'Toen hij dat stadium van uitzichtloze tweeslachtigheid bereikt had, realiseerde hij zich ten volle dat hij de volmaaktheid van de melancholie aan het naderen was.' Dat is een groot, maar niet zichtbaar verdriet. En geen psychiater kan hem helpen.

Zelfbeklag

De herinneringen aan zijn vader en aan Mieke wisselt Büch af met gesprekken met de psychiater die Winkler Brockhaus probeert 'te genezen' van zijn zwaarmoedigheid en van zijn zelfbeklag. Dat laatste is nieuw in het werk van Büch: niet eerder schreef hij over de mogelijkheid om de tragische gebeurtenissen te gebruiken als een gemakkelijke uitweg voor zijn eigen treurigheid. Ook nieuw in Geestgrond is dat Büch de twee verhaallijnen uit De kleine blonde dood koppelt: nu blijkt dat de vader en de moeder van het gestorven zoontje een geheimzinnig verbond hadden gesloten. Op haar sterfbed onthult Mieke dat de vader hoopte dat Winkler van dat jongensgedoe af zou komen als zij hem zou versieren. Het zijn ontwikkelingen die toch wel erg neigen naar een Goede Tijden Slechte Tijden-niveau, maar misschien, zo lijkt Büch te betogen, is het leven wel zoals het in soap-series wordt voorgesteld.

Wie niet gecharmeerd is van het vroegere werk van Büch kan Geestgrond ook maar beter ongelezen laten. Net als in De kleine blonde dood gaat Büch de grote gevoelens, de pathetiek en het effectbejag niet uit de weg. Het enige verschil met vroeger is dat Büch in gesprekken met zijn psychiater daarover uiterst sarcastisch en cynisch doet. Dat maakt Geestgrond, toch bepaald een aardige roman, extra sympathiek.

Het oordeel van de recensent
Hij vindt dat al zijn boeken allemaal een beetje op hetzelfde thema zijn gebaseerd en dus niet vernieuwend zijn, net zoals bij dit boek “de Kleine Blonde dood”. Hij vind het wel goed dat Boudewijn zijn gevoelens uit etc. Sommige elementen, zoals de 2 extra toegevoegde hoofdstukken zijn niet egt van belang en voegen niks toe aan het verhaal.

Argument Soort argument


Mijn eigen beoordeling

Het onderwerp van dit boek was best interessant. Er kwamen veel en best ernstige familieproblemen en andere problemen in voor die niet allerdaags zijn maar toch in het echt ook gebeuren en daarom heel realistisch is. Het is een goed verhaal als het 100 pagina’s lang zou zijn, maar 196 bladzijdes zijn er toch echt te veel. Op een gegeven moment is het niet leuk meer vind ik. Je krijgt de hele tijd hetzelfde verhaal: de vader krijgt woedeaanvallen etc. Dit boek is verfilmd, dus ik denk dat het best een goed onderwerp is alleen niet de manier zoals in het boek. De gebeurtenissen in dit verhaal zijn totaal nieuw voor mij, ik heb het zelf nog nooit meegemaakt om me heen of iets dergelijks.
De gebeurtenissen in dit verhaal zijn best schokkend. Ik bedoel: een vader die zelfmoord pleegt, een zoon die in een gesticht terecht komt etc. zijn niet bepaald normaal maar gebeuren in het echt ook. Er zitten wel een aantal trieste gebeurtenissen in. Het ging er in dit verhaal heel erg om de gevoelens en de reacties van de hoofdpersoon. De gebeurtenissen waren ook heel erg triest zoals de vader die zelfmoord pleegt. Boudewijn vond het echt heel erg dat de vader woedeaanvallen had en zelfmoord heeft gepleegd. Alle gebeurtenissen kwamen wel heel geloofwaardig over en levensecht.
De personen in dit verhaal kwamen ook zeer levensecht over. Ook omdat Boudewijn Buch, de hoofdpersoon, naar zichzelf heeft genoemd. Doordat de gevoelens van hem goed zijn beschreven kon ik me wel goed in de persoon inleven. Het komt allemaal zo echt over. De hoofdpersoon is verder ook niet zo heel erg bijzonder, hij is gewoon een normale knul die een beetje een vervelend leven lijd.
De opbouw van dit verhaal was wel goed en redelijk te volgen. Ik kon er goed doorheen lezen. Het verhaal bestaat uit twee aparte delen (de twee verhalen) wat de opbouw wel apart maakt. Het is aaneengeschakeld, maar toch ook weer niet want het gaat over dezelfde hoofdpersoon alleen dan jaren verder als Boudewijn zelf een zoontje heeft. Dat de vader op het einde zelfmoord heeft gepleegd heeft mij wel verrast. Het verhaal heeft wel een goede opbouw waardoor dat wel te begrijpen is achteraf.
Het taalgebruik in dit boek is niet echt bijzonder. Het is niet moeilijk, ook niet makkelijk. De gebeurtenissen waren wel op een duidelijke manier verteld en makkelijk te snappen. Het is af en toe wel serieus taalgebruik omdat het ook over een serieus onderwerp gaat zoals de tumor en crematie etc. Verder valt er niet zo veel over te vertellen.