Geschreven door:	anoniem [meer]
Datum ingestuurd:	1 maart 2007
Taal:
Woorden:	1809
Opvragingen:	251 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 1.67/5 1 2 3 4 5 1.7/5 (3 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

Titel: De Guillotine
Auteur: Simone van der Vlugt
Uitgeverij: Lemniscaat
Druk: 2e, 2001
Omslagillustratie: Roelof van der Schans
Aantal bladzijdes: 216
Genre: Historische roman

Samenvatting:

Het boek begint midden in de Franse Revolutie. Een rijk meisje van adel, Sandrine de Billancourt, woont samen met haar zus en ouders in Parijs. Op een dag wordt Sandrine van school opgehaald door het kindermeisje, maar de mensen zijn in opstand en haar koets komt vast te zitten. Ze besluiten uit te stappen maar komen dan een jongetje tegen die gewond op de straat ligt, Sandrines kamermeisje kent het jongetje en ze besluiten het terug te brengen naar de ouders. Hoewel ze heeft geholpen wordt ze toch met haat aangestaard, dat is het moment waarop Sandrine merkt dat de haat tegen adel groeit en groeit. Op een dag trekt een plunderende stoet naar het kasteel van de Billancourts. Ze kunnen nog net op tijd wegvluchten in de koets. Maar na een korte tijd trekt er ook een stoet naar hun villa in Parijs. Ze hebben nu geen tijd meer om te vluchten. Het kamermeisje verbergt Sandrine onder een luik en zegt dat ze naar de familie Lambertin moet gaan, zodra iedereen weg is. Sandrines ouders en zus worden meegenomen maar Sandrine word niet gevonden. Als iedereen weg is pikt Sandrine wat kleren van de dienstmeisjes en gaat op zoek naar de familie Lambertin. Het blijkt de familie te zijn van het jongetje dat ze laatst gewond naar huis had teruggebracht. Ze duikt onder bij ze en Maurice Lambertin, de vader van het gezin, kijkt in het gevangenisregister waar hij te weten komt dat Sandrines ouders en zus en enkele dienstmeisjes en kameniers tot de guillotine veroordeeld zijn. Sandrine moet voor het eerst in haar leven werken bij de Lambertins. Na een tijdje leer Sandrine Nicolas kennen, een zoon van een boer rondom haar kasteel in Poissy, en ze wordt verliefd. Maar Phillipe Lambertin is ook verliefd op haar geworden en hij liegt tegen Nicolas dat hij gezocht wordt. Nicolas vlucht en Sandrine wil met hem mee. Helaas worden ze ontdekt en komen in de gevangenis terecht. Daar verraadt de beste vriendin van Sandrine, die daar ook zit, wie Sandrine eigenlijk is. Op weg naar de guillotine, weet Phillipe haar te redden en ze vertrekken met z'n tweeën naar Poissy. Nicolas ontsnapt ook en ontdekt de list van Phillipe. Hij wordt heel verdrietig maar vind in zijn zak een briefje met daarop een hint die naar Poissy wijst. Nicolas denkt dat Phillipe dat briefje in zijn “ontsnappingskostuum” heeft gedaan maar het kan ook Sandrine zijn, dat laat ze aan de lezer over om te beslissen…

Karakterbeschrijving:

De karakters die ik ga beschrijven zijn van Sandrine de Billancourt omdat zij de hoofdpersoon is in het boek, ten tweede heb ik gekozen voor Phillipe Lambertin omdat hij Sandrine helpt te ontsnappen en met haar naar Poissy gaat, en ten derde heb ik gekozen voor Nicolas Bailey omdat Sandrine op hem verliefd is en ik hun liefde wel mooi vind omdat ze elkaar zo leuk vinden maar eigenlijk kan het niet omdat Sandrine van adel is en Nicolas een eenvoudige boerenzoon.

Sandrine de Billancourt:
Uiterlijk:
In het boek wordt Sandrines uiterlijk niet beschreven maar je ziet wel op de omslag dat ze blonde haren heeft. Zelf stel ik me Sandrine zo voor: mooie heldere blauwe ogen en een gave huid(dus geen sproetjes of moedervlekken enzovoort). Sandrine heeft wel wat (gezond) vet maar is absoluut niet dik, ze is ook niet dun want haar ouders hadden meer dan genoeg geld voor eten. Ook ziet Sandrine er goed verzorgt uit want ze kreeg elke week massages en had genoeg geld om goed voor zichzelf te zorgen.
Innerlijk:
Sandrine is de hoofdpersoon. Ze is een Frans meisje van adel en in tegenstelling tot haar ouders heeft ze wel begrip voor het arme Franse volk en de revolutie. Ze heeft een duidelijke eigen mening over de revolutie, die ze ook vaak laat merken. Maar door het leven als aristocraat is ze ook verwend geraakt. Toch hecht Sandrine niet al te veel waarde aan bezit. Ze verscheurt haar kleren om er niet als een iemand van adel uit te zien en gooit haar sieraden in het water, omdat ze anders gevonden zouden worden door een burgerwacht. Sandrine maakt in het verhaal een grote ontwikkeling door. Van een rijke, verwende aristocraat verandert ze tijdens haar verblijf bij de Lambertins in een arm, handig en burgerlijk meisje.Na de “ontwikkeling”kan ze zelfs wassen en schoonmaken, terwijl dat vroeger altijd gedaan werd door haar dienstmeisjes. Ook werd ze niet meer behandeld als meerdere, maar als gelijke van het volk. Ze laat ook zien dat ze toch wel dapper is omdat ze op een nacht naar haar kasteel gaat om verstopte zakken meel mee te nemen die haar moeder op haar gezicht smeerde als schoonheidsproduct maar die ze nu uit gaat delen aan de allerarmsten van het volk.

Phillipe Lambertin:
Uiterlijk:
Ik stel me Phillipe voor als zo’n sterke brede jonge “gozer”. Met sterkte, ruwe handen en een beetje blauw/grijze ogen. Hij heeft een beetje kapot gelopen schoenen en van die warme geitenwollen sokken erin. Hij heeft ook veel eelt en is gewend hard te werken. Je ziet wel dat hij een beetje mager is en hij heeft ingevallen wangen en wallen onder zijn ogen. Hij is een gezonde jongeman maar je kunt zien dat de Revolutie wel “zijn tol heeft geëist”.

Innerlijk:
Phillipe Lambertin is de oudste zoon van Margot en Maurice Lambertin. Hij gelooft heel erg in de revolutie en is dan ook helemaal niet blij als Sandrine bij hen in huis komt wonen. Maar langzamerhand begint hij Sandrine steeds aardiger te vinden en hij wordt later zelfs verliefd op haar.Ook Phillipe maakt een ontwikkeling door. In het begin van het verhaal is hij heel erg tegen de adel en voor de revolutie en alles wat daarbij hoort dus je kunt wel begrijpen dat hij er helemaal tegen is dat er een meisje van adel bij hen in huis komt wonen. Hij is er in het begin heel boos over maar als Sandrine begint te veranderen verandert Phillipe ook en hij begint haar wel aardig te vinden, uiteindelijk wordt hij zelfs verliefd op haar! Zó verliefd dat hij haar zelfs uit de gevangenis laat ontsnappen, terwijl hij daarvoor onthoofd kan worden. Daarna smokkelt hij haar ook nog de stad uit en brengt haar naar Poissy.

Nicolas Bailey:
Uiterlijk:
Nicolas is een Franse boerenzoon met bruin haar en bruine ogen. Je kunt zien dat het een lange tijd geleden was dat hij een goede maaltijd heeft gegeten, hij heeft bleke, ingevallen wangen en hij heeft een doffe glans in zijn ogen en ook zijn haar is niet meer glanzend zoals vroeger maar dof en dun. Hij heeft harde boerenhanden maar toch ook een soort zachtheid, je ziet dat hij veel geeft om mensen en veel verdriet heeft door alle mensen die zijn overleden(waaronder zijn vader).

Innerlijk:
Nicolas Bailey is de zoon van een pachtboer van de vader van Sandrine. Sandrine ontmoet hem voor het eerst als ze in Poissy paardrijdt door het bos. Later in het verhaal, toen Sandrine bij de Lambertins woonde, ontmoette ze hem weer. Ze vond hem toen steeds leuker en werd uiteindelijk ook verliefd op hem. Later wordt Nicolas ook een beetje haat steun en toeverlaat want ze kan alles tegen hem vertellen. Als Nicolas besluit te vluchten wil Sandrine dan ook mee om bij hem te zijn, ze worden helaas gepakt en moeten allebei naar de gevangenis. Later ontsnapt Sandrine en Nicolas ook uit de gevangenis. Hij weet dan nog niet dat Sandrine ontsnapt is maar hij leest een bericht waarin staat: er zijn een paar gevangenen ontsnapt tijdens het transport naar de Congiergerie. Verder hoeft Nicolas niet te lezen, hij denkt :Zal Sandrine daarbij zitten? En dan vind hij het briefje in zijn zak en gaat naar Poissy, zijn grote liefde achterna….

Mening:

Ik vind het een spannend boek, omdat je weet dat het elk moment fout kan gaan en dat Sandrine dan ook naar de guillotine moet. Het is ook een makkelijk te lezen boek, je leest het zo uit omdat het heel interessant is en de schrijver weet het ook spannend te maken, zodat ik steeds denk: nog één hoofdstuk, en dan heb ik het zó uit. Ik vond het wel een beetje vreemd toen Sandrines ouders en zus onthoofd waren dat je niks leest over haar reactie, dat ze verdrietig was of juist opgelucht ofzo. Ik vind het ook een zielig boek, omdat alle familie van Sandrine is vermoord en ook veel mensen gaan dood door de honger. En als laatste vind ik het ook een heel mooi boek, vooral door de liefde tussen Nicolas en Sandrine, omdat ze zoveel voor elkaar over hebben en hun liefde eigenlijk onmogelijk is doordat Sandrine van adel is en Nicolas een gewonde boerenzoon is. En ook dat Nicolas haar achterna reist om tóch nog bij haar te kunnen zijn vind ik mooi.

Een paar recensies over het boek De Guillotine:

“Bolswards Nieuwsblad”:
“Uiterst sober, maar zeer indringend schetst Simone van der Vlugt een beeld van een volk dat op zoek is naar idealen. Het interessante gegeven, Sandrine die zich moet aanpassen aan ‘de nieuwe orde’, zal kinderen vanaf een jaar of twaalf zeker weten te boeien. Ook volwassenen zullen genieten van dit boek, dat een tijdperk weergeeft waarover in onze tijd weinig verhalende boeken zijn geschreven.”

“Reformatorisch Dagblad”:
“… en dan culmineert het verhaal via knap bedachte, verrassende wendingen naar een al even verrassend eind. Dat toch eigenlijk geen einde is.”



“Boeken voor de bieb”:
De plot steekt nogal ingewikkeld in elkaar. Immers de wetten van dit genre schrijven een happy end voor, maar Simone van der Vlugt moet veel romantechnische toeren uithalen om aan die wetten te voldoen. De guillotine geeft de Franse Revolutie een gezicht. Dat door het aardige verhaal ingrediënten als cliché en voorspelbaarheid (maar niet de plot) een rol spelen, vind ik geen reden om het niet aan te bevelen. Er staat zoveel ‘inleefbaarheid’ tegenover.”

“De vrijzinnige lezer”:
“Dit is een zéér goed uitgewerkt verhaal. Het Parijs van eind 18de eeuw, de Franse Revolutie. Op dat toneel bewegen Sandrine, uit een steenrijk geslacht, en Philippe, uit een arme schoenmakersfamilie, zich. Op een toneel dat de schrijfster alle kansen geeft om inzicht te geven… En, driemaal hoera, de schrijfster doet dit ook. Wij lazen in sneltreinvaart dit boek: ademloos, net als vroeger. Dit is dus een voltreffer. (…) Prachtig boek. Schitterend scenario. Historisch geconcipieerd. Kritisch benadert. Iets dat in géén bibliotheek mag ontbreken.”

“Juryrapport eervolle vermelding gouden zoen”:
“De guillotine van Simone van der Vlugt is een heerlijk ouderwets leesboek in de beste zin van het woord. De keuze voor de tijd van de Franse Revolutie is uniek voor de jeugdliteratuur; de trauma dat deze periode heeft betekend wordt voelbaar gemaakt door de geschiedenis te laten beleven door gewone mensen die dichtbij de lezers staan. Deze historische jeugdroman – dramatisch, romantisch, authentiek – zal een grote groep lezers weten te boeien.”