Geschreven door:	Suzanne Korver [meer]
Datum ingestuurd:	23 februari 2001
Niveau:	3 havo
Taal:
Woorden:	2621
Opvragingen:	9386 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 2.81/5 1 2 3 4 5 2.8/5 (32 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

A.
UITGEVERIJ : DE BOEKERIJ, AMSTERDAM
JAARTAL 1E DRUK : 1995

TITELVERKLARING: Vroeger gingen de mensen als ze een wild of erg lastig paard hadden, naar een zogeheten ‘paardenfluisteraar’. Dat was iemand die het wilde paard mee nam naar een afgesloten plek en het paard genas van zijn wildheid door er tegen te praten en zijn handen op het edele dier te leggen. Dan kwam het paard na een uur of zo weer terug bij de eigenaar, volkomen rustig. Veel mensen vonden dat het tovenarij was.

B.
stip 1.
Het hoofdpersoon is Grace, een dertienjarige paardengek. Op het begin van het boek is het een vrolijke, spontane en gezonde meid. Ze rijdt heel vaak op haar paard Pilgrim. Als ze samen met Judith in het bos gaat rijden, is het altijd harstikke gezellig.

(citaat, blz.21 : “ Ze lieten het aan de paarden over hoe snel ze wilden lopen. Judith reed voorop en zat half omgedraaid, met een hand steunend op de opstaande rand van het zadel van Gulliver. Ze keer achterom en lachte. ‘Je moet met hem naar het circus,’ zei ze. ‘Als clown is hij een natuurtalend.’ Grace moest zo hard lachen dat ze niet in staat was iets uit te brengen. “)

Daarna krijgt ze een ongeluk samen met Judith, die dood gaat, en haar paard ook. Grace komt er op het nippertje vanaf, maar ze is wel een been tot aan haar knie kwijt.
Daarna raakt ze heel erg verzuurd, ze wil Pilgrim niet meer zien en is in niets meer geinteresseerd.

In dit stukje heeftAnnie (haar moeder) vlak in de buurt van Tom ( de paardenfluisteraar) een goedkoop huisje gehuurd, en Grace meegenomen.

(citaat, blz 127: “ Waarom zijn we hier?’ De stem klonk koud en vijandig en toen Annie zich omdraaide, stond Grace haar met de handen op haar heupen aan te staren.
‘ Hoe bedoel je?’
Grace wees met een minachtend gebaar om zich heen. ‘ Dit alles. Wat doen we hier in godsnaam?’
Annie zuchtte, maar voor ze iets had kunnen zeggen, zei Grace dat ze het maar moest laten zitten, dat het niet uitmaakte. Ze pakte met een ruw gebaar haar stok en toilettas en liep naar de deur. Annie zag hoe woedend het meisje was dat ze niet met meer vertoon de kamer uit kon stormen. ”)

Niet bepaald vrolijk dus. Hier is ze het deel van haar been dus ook al kwijt. Ze vond zichzelf niets meer waard en afstotelijk door haar kunstbeen.

(citaat, blz. 217 : “ Grace klampte zich aan haar vast. Annie had het gevoel dat ze samen zo heftig schokten door haar snikken dat het leek alsof ze een enkel lichaam waren.
‘ Wie zal mij nou ooit willen hebben?’
‘ Wat lieverd?’
‘ Wie wil mij nou? Niemand toch/!’
‘ Ach Gracie, dat is niet zo . . . .’
‘ Waarom zou iemand mij willen?” )

Heerlijk zelfvertrouwen maar niet heus.
Toen ze er achterkwam dat haar moeder vreemd ging met Tom, was ze zo kwaad dat ze met Pilgrim de bergen invluchtte. (Ze reed inmiddels weer)

(citaat blz. 316: “ Grace keek over het plateau over tot aan de bergkam, waar de eerste pas als een litteken over de berg liep. Daar boven, in de blokhut, waar ze allemaal zo’n pret hadden gehad toen ze de koeien naar boven brachten, daar hadden ze het gedaan! Bezoedeld hadden ze het hutje, voor eeuwig verpest. En dan te bedenken dat haar moeder zo tegen haar gelogen had en gedaan had alsof ze erheen ging om tot rust te komen, godverdomme!
Nou, ze zou hen eens wat laten zien. Ze had lucifers bij zich en ze zouden het weten. Het ging in de hend, als een oude krant. En dan zouden ze haar beroete skelet tussen de asresten vinden en dan zouden ze spijt hebben. O, wat zouden ze dan spijt hebben!”)

Maar ze is ook heel erg vasthoudend. Op een gegeven moment toen ze uit haar dip was, ging het allemaal weer goed. Ze leerde weer rijden, en was weer vrolijk. Alleen haar kunstbeen zat niet goed, en dat vertelde ze aan niemand omdat ze zo graag op de ranch wilde blijven. (Ze had eigenlijk een nieuwe prothese nodig, maar dat kon alleen in New York, en ze wilde niet terug.)

(citaat blz 260: “ Haar kunstbeen zat nu zo strak dat ze er voortdurend last van had. Tijdens de laatste paar kilometer van de terugtocht uit de bergen was de pijn haast ondraaglijk geweest. Ze had er echter tegen niemand iets over gezegd. “)

En een paar regels verderop verklaart ze waarom.

(citaat blz 260 : “ Maar het probleem was dat hier in het Westen niemand dit soort protheses maken kon. Dat kon alleen in New York. Grace was vastbesloten het tot een goed einde te brengen. Meer dan een week of twee kon het niet duren. Ze moest maar hopen dat de pijn haar niet te veel zou afleiden en dat ze er niet door gehinderd zou worden als het eropaan kwam.”)
Dus ze is eigenlijk ook wel koppig.

stip 2
Ja, het hoofdpersoon (Grace) maakt een ontwikkeling door.
Op het begin is Grace een vrolijke meid. Dan krijgt ze het ongeluk, waardoor ze een deel van haar been kwijt raakt. Dan wil ze Pilgrim niet meer zien en zweert ze dat ze nooit meer zal gaan rijden.

(citaat blz 75 : “Gracie,’ begon Robert, ‘we hoeven nu op dit moment geen beslissingen te nemen. Misschien. . .’ Grace onderbrak hem. ‘ Ik weet wat je gaat zeggen…dat mensen met een handicap als ik heb best wel weer gaan paardrijden. Maar ik…’ Ze brak haar zin af om iets weg te slikken. ‘ Ik heb er geen zin in. Alsjeblieft.” )

Dan krijgt Annie Tom ze ver dat hij Pilgrim wil gaan behandelen, omdat ze hoopt dat als Pilgrim weer een beetje normaal is, Grace weer wil gaan rijden. En ze denkt dat Grace dan weer een beetje opfleurt.
Langzamerhand wordt Grace weer vrolijker en gaat ook weer langzaam aan paardrijden op Gonzo, het paard van Joe.

(citaat blz 223: “ Grace had perfect gereden. Ze had Gonzo langzaam voor hen tot stilstand gebracht en iedereen had geklapt en gejuicht. Het paardje had gekeken alsof het zojuist de Derby van Kentucky gewonnen had. Grace had breed en stralend als de ochtendhemel geglimlacht.”)

En ze wil ook wel weer op Pilgrim gaan rijden, als hij weer helemaal goed is. Dus in de loop van het boek wordt ze van een verbitterd meisje weer een leuke, spontane meid.

stip 3
Grace heeft maar twee belangrijke relaties in het verhaal. Haar moeder en Tom. Haar moeder Annie, een vrouw met een druk zakenleven die vaak wel een beetje kattig is. Het is een harde zakenvrouw. Hier belt ze haar assistent op.

(citaat blz 19 : “ Anthony? Heb jij de New York Post gelezen?’ Annie had haar jonge assistent duidelijk wakker gebeld, maar het kwam niet bij haar op zich daarvoor te verontschuldigen. ‘ Er staat een stukje in over mij en Fiske. Die kleine onderkruiper zegt dat ik hem heb ontslagen en dat ik de laatste oplagecijfers heb aangedikt.”)

Wel een pittige tante.
Maar ze geeft wel erg veel om Grace, want ze wou dat Grace haar eigenwaarde weer terug kreeg, door Pilgrim weer proberen op de been te krijgen. Ze is dus wel zorgzaam voor Grace.

De andere belangrijke relatie is met Tom Booker, de paardenfluisteraar. Tom zorgt er ook voor dat Grace weer vrolijk wordt, want het is een leuke vent die serieus is, maar toch grapjes maakt.

En hij helpt Pilgrim en zorgt ervoor dat Pilgrim en Grace hun zelfvertrouwen weer terug krijgen. Het is een man van weinig woorden, en hij houdt gigantisch veel van paarden. Elk paar dat hij weer rustig maakt, een behandeling geeft, doet hij voor het paard, niet voor de eigenaar. Het is een zorgzame en aardige man.

( citaat blz 92 : “ Het was een soort ritueel geworden om hem ’s morgens een geet6je te plagen. Tom mocht hem graag. Hij had het zwarte garen niet uitgevonden, maar met paarden was hij heel geschikt. Als hij een beetje zijn best deed, zou hij later een vakman worden. Tom stak zijn had uit en streek hem door zijn haar. ‘Je bent een best jongen, Smokey,’ zei hij. )

stip 4
Ik vind de personages erg goed. Grace is eigenlijk gewoon een standaard paardenfreak, die helemaal verbitterd raak als ze haar been kwijt raakt. Nou, ik zou ook zo reageren! Ik rijd zelf ook paard, en het is verschrikkelijk om ten 1e ; je bent je been kwijt en je kunt moeilijk lopen, maar als je helemaal niet meer kunt paardrijden een hele tijd, dat zou ik echt minder vinden. En de kans dat je weer helemaal goed komt te lopen met een kunstbeen is ook vrij klein. Ik zou ook een hekel aan mezelf en aan alles en iedereen hebben.

Alleen op het laatst in het boek vind ik het een beetje raar dat ze zo ontzettend kwaad werd toen ze ontdekte dat haar moeder een verhouding had met Tom, dat ze zichzelf in de fik wou steken, samen met de blokhut waar ze dacht dat Annie en Tom het gedaan hadden. Ik kan best begrijpen dat ze boos is, maar zo boos? Nou ja, ik kan het natuurlijk niet weten, want mijn ouders zijn nog altijd gelukkig getrouwd.

Tom vind ik wel een beetje vaag. Hij is vrij gesloten en kan zo ontzettend goed met paarden omgaan. Maar ja, dat is gewoon een gave. Tom is wel een goed personage. Ik kan wel met hem meeleven.
Eerst was hij getrouwd en dan gaat zijn vrouw met hun kind terug vanwaar ze vandaan kwam, omdat ze het harde plattelandsleven niet aankon. Tom blijft een hele tijd alleen, en dan wordt hij eindelijk weer verliefd, is de vrouw al getrouwd en kan het dus niet. Dan vond ik wel lullig, maar gelukkig voor hem was de liefde wederzijds en hebben ze na veel moeite en nadenken er toch maar aan toegegeven.

Ik vind Diane, (de vrouw van Frank, Tom’s broer) maar een chagarijn. Blijft erg koel tegen Annie, maar ondertussen haat ze haar. En ze laat ook de hele tijd met hints merken dat ze wil dat Annie weggaat. Terwijl ze merkte dat Tom verliefd was op Annie, reageerde ze toch zo. Dat is toch raar? Ze kon toch wel blij voor hem zijn nu hij eindelijk weer verliefd was?
Dat vond ik wel een beetje hard.

C.

stip 1
De verteller in het boek is een hij/zij verteller.

(citaat blz 94: “ Hij glimlachte even naar haar en zei toen: ‘ Waarom zadelt u hem niet even op om het te proberen?’ De vrouw was bijna in tranen. Ze klom over het hek en liep naar het paard toe. De kleine volbloed bleef naar haar kijken. Hij stond toe dat zij vlak bij hem kwam en zijn hals aaide. Tom keek toe.”

Ik denk dat de schrijver er voor gekozen heeft om het op deze manier te doen omdat hij dan elk persoon goed kon beschrijven.
Als hij het verhaal bijvoorbeeld vanuit Grace haar ogen had verteld, was de wereld een beetje grauw en verrot beschreven. En dan hadden ook de gevoelens die haar moeder voor Tom had, in een heel ander licht gezet. Dan had het er smerig, achterbaks en oneerlijk uitgezien.
Op deze manier kan hij tenminste elk persoon goed beschrijven, en de karakters van de personen ook.

stip 2
Het perspectief ligt bij Tom Booker. Het boek heet ook ‘De paardenfluisteraar’ en dat is Tom. Het boek gaat natuurlijk wel over Grace, maar dankzij Tom komt haar leuke leventje langzamerhand weer terug. Ze gaat weer paardrijden, ze lacht weer, volet zich weer goed en op een gegeven moment wil ze zelfs weer op Pilgrim rijden.
En Tom temt Pilgrim. Toen Pilgrim daar aankwam, wat het een ramp. Helemaal verwilderd en je kon je vingers nog niet naar hem uitsteken of hij beet ze er bijna af. Tom heeft Pilgrim weer normaal gekregen, Pilgrim zijn zelfvertrouwen weer teruggegeven, en het vertrouwen in andere paarden en in mensen.

stip 3
Het verhaal is chronologisch verteld. Alle gebeurtenissen die plaatsvinden staan in de goede volgerde in het boek en gebeuren op dat moment.
Als Grace weer een tijd uit het ziekenhuis is, gaan ze naar Tom Bookers ranch, ( die hij samen met zij broer Frank heeft)
Als ze daar een tijdje zitten gaat Annie met Tom naar bed, omdat ze allebei zo ontezettend verliefd op elkaar zijn. En als Grace erachterkomt, vlucht ze de bergen in, en als Tom en nog wat mensen haar gaan zoeken, gesplitst, vind Tom haar en gaat hij een gevecht aan met de hengst van de kudde wilde mustangs die daar leven in de bergen, en Tom sterft. Dat wordt precies opgeschreven op dat moment.

(citaat blz 321: “ Het leek alsof hij hem iets offreerde. Misschien was het wel wat hij altijd aangeboden had, rust en nabijheid. Maar hoewel ze daarna nooit tegen iemand die gedachte zou uiten, had Grace plotseling de overtuigende indruk dat het iets anders, was, en dat Tom, volstrekt vrij van angst of wanhoop, deze keer op een of andere manier zichzelf offerde.”

stip 4
Nee, er zijn geen flash-backs. Geen enkele.

stip 5
Er is vrij veel romantiek, maar ik vind het boek verder een beetje dramatisch. Bijna het hele boek gaat eigenlijk over het vallen en opstaan van Grace, en het is een beetje dramatisch allemaal voor Grace, met dat ongeluk en zo, en op het eind van het boek krijgen Annie en Tom pas wat. De rest van het boek gaat over de onderdrukte liefde van die twee. Allebei zijn ze hopeloos verliefd, maar weten dat het niet kan. Uiteindelijk geven ze er allebei aan toe.
Op het laatst is er dus een erg lang hartstochtelijk stuk. En dat stuk is echt super-roamantisch.

Ik vind dat de schrijver het goed heeft aangepakt. het boek is erg mooi geschreven en het is een erg goed verhaal.
Ik lees eigenlijk altijd, maar dan ook altijd thrillers van Stephen King omdat ik spanning wil hebben, omdat er niks aan het boek is. Maar dit boek was zo goed geschreven en een boeiend
verhaal, dat ik het echt een supergoed boek vond. Terwijl er totaal geen spanning in zat. Dus kun je nagaan hoe goed boek het is.

stip 6
Het is een realistisch verhaal. Alles wat gebeurd kan ook in het echte teven gebeuren.
Grace die het ongeluk krijgt, ongelukken gebeuren overal.
Annie die een druk zakenleven heeft. Tom die in het westen woont en eigenlijk een soort cowboy is. ( dat kan dus niet in Nederland, maar wel in Amerika) Dat hij beschouwd wordt als een paardenfluisteraar. Dat kan ook heel goed.
Het is niet iets van alleen vroeger, maar er zijn nog steeds mensen die paarden door alleen maar tegen ze te praten, af door ze aan te raken rustig worden.
Er gebeuren dus geen buitengewone dingen. Niets dat niet kan.

stip 7
Nee, er zijn geen bijzonderheden wat betreft het taalgebruik. Ik vind het allemaal erg goed geschreven. Gevoelens worden ook goed uitgelegd/beschreven,
Zelf vind ik het erg makkelijk geschreven, maar dat komt ook omdat ik vanaf mijn 10e al Stephen King boeken lees, die zijn vrij ingewikkeld. Nu kan ik eigenlijk alles wel lezen.

D.
Het boek draait volgens mij om Pilgrim en liefde. Het hele boek heeft heel veel met paarden te maken. Grace heeft een paard. Ze zat op het paard toen ze dat ongeluk gebeurde. Door Pilgrim gaan Annie en Grace naar de ranch van Tom en Frank. En door Pilgrim te genezen werden ze alle drie dichter bij elkaar gebracht.
Ik denk dat de schrijver er mee bedoeld dat als je een verboden liefde hebt (zoals bij Annie en Tom) dat je de uitdrukking moet onthouden : ‘nooit geschoten is altijd mis’.
Dat het geen zin heeft om je gevoelens te proberen te onderdrukken, omdat je misschien dan je hele leven ongelukkig bent en er spijt van hebt gehad dat je je niet hebt laten gaan.