Boekverslag Lieneke Dijkzeul

Info over dit verslag

Geschreven door:	Sifra [meer]
Niveau:	1VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1633
Opvragingen:	5

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (61 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Lieneke Dijkzeul

• Aan de bal (5)

  2004

• Bevroren tijd (8)

  1998

• Blikschade (2)

  2006

• De stille zonde (1)

  2006

• De tweede viool (12)

  1991

• Een bezem in het fietsenrek (2)

  1994

• Een muis met klauwen (7)

  1993

• Eiland in de wind (7)

  2001

• Hou je taai! (3)

  1990

• Kortsluiting (30)

  1996

• Koude Lente (1)

  2007

Inleiding:
Ik hou mijn boekverslag over het boek “Eiland in de wind.”van Lineke Dijkzeul. Het is uitgegeven door Lemniscaat.

Hoofdpersonen:
Andreas, een slimme, rustige jongen van negen en een half.
Hij is mager en heeft bruin haar en blauwe ogen. Zijn favoriete kleur is rood, hij heeft een rode tas, een rode broek, rode pennen, alles is rood. Hij kan niet duiken.
Emma, Andreas’ zus van 14, bijna 15,uit 3 atheneum. Het is een blond meisje met helderblauwe ogen die snel verbrandt. Ze is in het boek erg verliefd op Roy, als ze hem ziet. Als ze merkt dat hij meewerkt aan een smokkel(tegen zijn zin) is ze boos op hem, en niet meer verliefd op hem.
Roy, 15 jaar. Hij heeft een broer, Carlos en een zusje Gina. Roy wil later dokter worden, maar dat zal nooit lukken, want daar heeft zijn moeder niet genoeg geld voor. (hij ook niet trouwens)

Bijpersonen:
Tante Titia, Gina, de man in de rode auto, de ouders van Emma en Andreas en Roys’ moeder.

Het verhaal:
Het is een verhaal met twee kanten, de ene keer Emma of Andreas, de andere keer Roy.
Het verhaal speelt zich af op Schiphol, waar Emma en Andreas op het punt staan om in een vliegtuig te stappen naar Bonaire. Daar ziet Andreas een man die vriendelijk naar hem lacht. Hij zwaait met een roze beer, die hij bij zich heeft. Andreas vindt dat erg vreemd. Als de man de beer laat staan, neemt Andreas hem mee naar Bonaire.
Als Emma en Andreas daar een keer gaan zwemmen, komen ze Roy tegen.
Als Emma Roy nog vaker tegenkomt, is ze nieuwsgierig over hem, hoe hij heet, waar hij woont, enz…
Als Emma Roy beter kent, komt hij bij Emma en Andreas, als Titia niet thuis is, wat drinken. Een week later komt Roy de man tegen, die schijnt te weten waar Carlos is. Hij zegt dat Carlos naar Bonaire komt, maar dat is niet waar. Hij komt niet. De man in de rode auto heeft van Carlos gehoord dat een Nederlands jongetje van ongeveer 9, ‘de’ beer heeft meegenomen. De man dwingt daarom Roy, om contact te zoeken met Emma en Andreas, die de beer blijkt te hebben. Roy moet van de man de beer stelen, maar Roy wil dat eerst niet. Als hij protesteert komt hij met zijn hand tussen de deur van de rode auto. Maar Willem, een vriend van Roy helpt hem ook met de wraak in het park.

Andreas ontdekt dat er smaragden in de beer zitten. Hij koopt een armbandje met exact hetzelfde steentjes, en wisselt ze om met de steentjes uit de beer. (NEPPE!!)
De man merkt dat en ontvoert Andreas als ze naar een park op Bonaire gaan.
Andreas en Emma gaan dus naar een park op Bonaire. Daar komen ze Roy tegen met Willem, een vriend van hem. Roy heeft zijn hand verbonden, wat Emma erg vreemd vindt. Als Emma, Andreas en Titia in het park zijn, krijgen ze pech met hun auto. Andreas moet hulp gaan halen, maar hij kan geen Antilliaans, en al helemaal geen Engels. Hij weet niet wat hij moet zeggen, maar uiteindelijk komt hij bij twee Amerikanen terecht die hem wel een beetje begrijpen…
Als de man naar het terras komt waar Andreas is, bij die Amerikanen, gaat Andreas met hem mee in zijn auto. Hij wordt gedwongen in de auto geduwd. Als ze aan het einde van een doodlopende weg zijn, gooit de man andreas uit de auto, en gooit hem nog een briefje toe, geschreven door Roy:
Andreas en Emma,
Leg de smaragden vanafond nog bij jullie huis.
Om prezies te sijn, bij de groote plant in jullie tuin.
Doe voorzigtig, maar doe het tog wel..
Want anders pakt hij GINA!!!!!
Roy
Andreas is helemaal verbaasd, maar besluit om dit Emma niet te vertellen, omdat Emma Roy leuk vindt. Anders vindt ze hem niet aardig meer, en Andreas vindt Roy wel aardig. Dat moet ook zo blijven, besluit hij.
Maar Emma merkt dat hij iets voor haar verzwijgt, en die avond legt zij, voor hem, de smaragden buiten, bij de grote boom.
Ze worden opgehaald door Roy, die ze weer naar de man brengt…
De volgende ochtend zijn ze natuurlijk weg maar de man blijft niet ongestraft.
De vriend van Roy, Willem, een plan. Hij ziet de man bij een bokswedstrijd en zegt dat hij zijn portemonnee heeft gestolen. De man moet naar het politiebureau en moet z’n zakken legen. Daar zitten ook de smaragden in, en de man wordt gevangen genomen. Maar Andreas heeft niet alle stenen aan de man gegeven. Op het vliegveld, als hij en Emma weggaan, geeft hij Roy een envelop met daar in 3 stenen en hun adres. Nu kan Roy als hij wil voor dokter gaan studeren, en misschien zien ze hem dan nog wel eens in Nederland. Zo waren alle problemen opgelost. (Voor de duidelijkheid: de beer was van Carlos, hij zat niet in het vliegtuig omdat hij naar de gevangenis moest.)

De titel:
De titel slaat op het eiland Bonaire, omdat het daar altijd waait.

Perspectief:
Het perspectief is van twee kanten: Die van Roy, en die van Emma en Andreas.
Het wordt niet echt in een chronologische volgorde verteld, want in het begin wordt er apart verteld over Roy en apart over Emma en Andreas. (Later niet meer, want dan kennen ze elkaar en wordt er over hen samen verteld.) Er werd verteld dat Roy Emma zag en een paar bladzijdes later werd er verteld hoe Emma Roy zag. Dat zijn dus een soort flashbacks, ook is er een flashback dat Andreas terug denkt aan het afscheid met zijn ouders.

Thema:
Het thema van het boek is smokkel. Dat komt er veel in voor. Zoals die smaragden die vanuit Zuid-Amerika naar de Nederlandse Antillen gesmokkeld werden.

Plaats:
Het verhaal speelt zich grotendeels af op het eiland Bonaire, waar Andreas en Emma op vakantie zijn, en een beetje op Schiphol (daar vindt Andreas de beer) en in het vliegtuig.

Hier een paar zinnetjes…
‘Bon bini, dushi.’ Betekent: ‘Welkom, liefje’
‘Kon ta bai?’ Betekent: ‘Hoe gaat het?’
‘Mi ta bon.’ Betekent: ‘Met mij gaat het goed’
‘Ayo.’ Betekent: ‘Doei’ of ‘Dag’

Tijd:
Het speelt wel ongeveer in deze tijd, ze hebben namelijk vliegtuigen en computers en dat hebben we nu ook, in de Middeleeuwen hadden ze dat nog niet.
Het wordt niet echt in een chronologische volgorde verteld, want in het begin wordt er apart verteld over Roy en apart over Emma en Andreas. (later niet meer, want dan kennen ze elkaar en wordt er over hen samen verteld), er werd verteld dat Roy Emma zag en een paar bladzijdes later werd er verteld hoe Emma Roy zag. Dat zijn dus soort van flashbacks, ook is er een flashback dat Andreas terug denkt aan het afscheid met zijn ouders.
Verder gaat het wel in de goede volgorde van dagen, het gaat niet van dag 3 naar dag 1 dus dat klopt verder wel.
En is een tijdsprong, niet alle 10 dagen worden apart verteld, er zijn wel een paar dagen overgeslagen.

Motivatie:
Ik had het boek al een keer gelezen, maar zo lang geleden. Het stond in de lijst en ik wist al niet meer helemaal waar het over ging, dus ik koos dit boek…

Probleem en afloop:
Het grootste probleem is de beer, die willen ze hebben waardoor Roy en Andreas in moeilijkheden komen.
Het boek heeft een goede afloop en een gesloten einde.
Het probleem is opgelost en Roy kan nu voor dokter gaan studeren.
Ik vind het verhaal niet zo heel erg realistisch, maar niet onmogelijk. Het zou niet snel voorkomen dat je een beer vind waar smaragden in zitten, maar het zou wel kunnen, al heb je er niet veel kans op.

Mijn mening:
Ik vond het boek leuk om te lezen, want het zou echt gebeurd kunnen zijn. En dat soort boeken vind ik altijd leuk om te lezen. Een voorbeeld van realisme is de diamantsmokkel. Die zou echt kunnen gebeuren vooral omdat Bonaire vlakbij Brazilië ligt. Daar komen de diamanten vandaan en die worden dan gesmokkeld naar Nederland. In het boek wordt ook de eilandtaal gesproken. En de namen van straten en gebieden zijn ook echt. Alleen vind ik het boek wel raar aflopen. In een hoofdstuk is alles opgelost. En je hoort niks meer van de personen. Als de smokkelaar is opgepakt is het verhaal ook meteen afgelopen.
De drie beoordelingswoorden:
Spannend, realistisch en leerzaam.
Spannend, omdat er hele spannende dingen in voor komen, die erg eng zijn, nou ja eng, meer gewoon spannend, dat je niet weet wat er gaat gebeuren. (dus eigenlijk ook verassend)
Realistisch, omdat er dingen in voorkomen die nu ook gebeuren.
Leerzaam, omdat je er veel van leert. (om niet met vreemde mensen mee te gaan enz..)

Over de schrijfster: Lieneke Dijkzeul werd in 1950 in Sneek geboren als Lieneke Damhuis. Ze was het vierde (en jongste) kind in het gezin. Als kind wilde Lieneke Dijkzeul paukeniste worden. In het gezin nam muziek een belangrijke plaats in. Eén van haar broers is violist bij het Concertgebouworkest geworden. Haar liefde voor muziek is ook in haar boeken terug te vinden. Lieneke Dijkzeul werkte als secretaresse en als psychologisch assistente. Ze studeerde een jaar Frans, maar hield hier wegens geldgebrek mee op. In 1973 kreeg ze een baan op Schiphol en ging ze in Amsterdam (op kamers) wonen. Lieneke Dijkzeul woont met haar man (Herman Dijkzeul, met wie ze in 1976 trouwde) en haar dochtertje (Inger, geboren in 1979) in Culemborg. Haar man werkt daar bij het Centraal Boekhuis. Toen ze haar dochter begon voor te lezen, kreeg ze het idee om zelf eens een kinderboek te schrijven. Het eerste jeugdboek (Hou je taai!) van Lieneke Dijkzeul verscheen in 1990. In datzelfde jaar begon ze voor de uitgeverij Zwijsen schoolboekjes te schrijven, voor de methode 'Veilig leren lezen' , (Maan-roos-vis), voor de methode 'Lezen doe je overal' en voor de Zoeklicht- en de Bolleboos-serie. Ze schreef ook voor Bobo, Taptoe en Donald Duck.

Bronnen:
http://www.leesplein.nl/6JBvolg.html
http://www.geocities.com /Athens/Ithaca/2249/dijkzeullieneke.html
http://www.scholieren.com/boekverslagen/12170