Boekverslag Annika Thor

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1786
Opvragingen:	0

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (8 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Annika Thor

• En ö i havet / Een eiland in zee (7)

  1996

• Havets djup / De donkere diepte (1)

  1998

• Näckrosdammen / De lelievijver (7)

  1997

• Öppet hav / Op open water (1)

  1999

• Sanning eller konsekvens / Waarheid, durven of doen (6)

  1997

Inleiding

Dit is mijn derde boekverslag en het is wel opvallend dat ik mijn drie boekverslagen heb gehouden over geschiedenisboeken. Het is zeker niet zo dat ik alleen maar geschiedenisboeken lees, maar ik vind het wel altijd erg mooi en leuk om ze te lezen.
Een eiland in zee vond ik een heel mooi boek. Het gaat over de Tweede Wereldoorlog en toch ook weer niet. De twee joodse zusjes worden naar het buitenland gestuurd vanwege het gevaar in hun land, maar het leven gaat daar ook gewoon verder.
Ik wilde eerst de eerste twee boeken van de serie doen, maar toen ik in de boeken keek zag ik dat het dan toch wel een heel groot verhaal zou worden.

Veel plezier met het lezen van mijn boekverslag!

Over de schrijfster

Annika Thor is geboren in 1950 in Göteborg (Zweden). De Zweedse schrijfster groeide op in een joods gezin. Op een dag las ze een artikel over joodse vluchtelingetjes die in de Tweede Wereldoorlog in Zweden werden opgevangen in pleeggezinnen. Ze besloot over hen te schrijven, zodat ook kinderen van nu iets over hun geschiedenis konden lezen. In Zweden verscheen in 1996 het eerste deel over de zusjes Steffi en Nelli, twee joodse meisjes uit Oostenrijk die door hun ouders naar het veilige Zweden worden. Dit betekende haar begin als kinderboekenschrijfster. Voor haar serie over de oorlogsvluchtelingen deed de schrijfster veel onderzoek. Ze heeft ook gesproken met joodse emigrantenkinderen en hun verhalen verwerkt in haar boeken. In 1997, 1998 en 1999 verschenen de drie vervolgdelen, waarin de verdere belevenissen van Steffi in Zweden tijdens de oorlog worden beschreven. Die zijn ook in Nederland uitgekomen.
Het eerste boek dat van Annika Thor in het Nederlands verscheen, Waarheid, durven of doen (1998) staat los van deze serie.
Nu woont Annika Thor in Stockholm, de hoofdstad van Zweden.

Het verhaal

Het verhaal begint in 1939. Steffi en Nelli, twee joodse zusjes, wonen met hun ouders in Wenen, de hoofdstad van Oostenrijk. Als de Tweede Oorlog uitbreekt wordt het leven voor de joodse familie veel moeilijker gemaakt. Ze mochten niet meer met de tram, naar de film, niet meer na acht uur over straat enz. De familie besluit te vluchten naar Amerika, maar omdat ze nog geen vergunning hebben en voorlopig ook niet krijgen, denken de ouders van de twee meisjes dat het beter is als ze hun dochters meegeven aan een hulporganisatie en ze bij pleegouders te laten onderbrengen.
Steffi en Nelli vertrekken naar Zweden, waar ze na een lange bootreis worden opgehaald door een jonge moeder. De twee zusjes hopen bij elkaar te blijven wonen, maar dat is niet het geval. Zodra ze bij de vrouw: Tante Alma, thuis zijn wordt Steffi meegenomen door een wat oudere, strengere vrouw. Vanaf dan zal er in Steffi’s leven veel veranderen.

Nelli past zich al snel aan aan het land en de taal. Op school krijgt ze al snel vriendjes en het Zweeds krijgt ze snel onder de knie. Steffi heeft het veel moeilijker. Tante Märtha, haar pleegmoeder, is erg stug en niet erg gezellig. Op school heeft ze geen vrienden, de taal vindt ze moeilijk en ze heeft erg veel heimwee naar haar ouders en Oostenrijk. Gelukkig ontmoet ze dan oom Evert, de man van oom Märtha die visser is. Hij is het grootste deel van het jaar op zee, maar om de zoveel tijd komt hij naar huis. Steffi vindt oom Evert erg aardig, soms gaat ze met hem de boot op en oom Evert geeft Steffi soms een cadeautje, in tegenstelling tot tante Märtha.
Na een tijdje krijgt Steffi toch een vriendin: Vera. Ze heeft rode krullen en Steffi en Vera hebben veel lol samen.

Een paar dagen na aankomst moeten Steffi en Nelli naar de kerk, ze moeten worden gedoopt. Steffi voelt zich erg schuldig, ze is immers joods. Maar ze moet van tante Märtha en Nelli van tante Alma.
Steffi mist haar ouders heel erg, ze denkt veel aan ze en probeert ze zoveel mogelijk te schrijven. Maar dan breekt de oorlog uit in Oostenrijk, de brieven worden minder die Steffi van haar ouders krijgt en ze krijgt slecht nieuws te horen: de kans dat de familie naar Amerika kan vertrekken wordt steeds kleiner. Daarom vraagt Steffi aan haar pleegouders en andere mensen op het eiland of haar ouders naar Zweden kunnen komen. Er wordt niet veel aandacht besteedt aan haar vraag, Steffi besluit zelf actie te ondernemen.
Op een dag besluit Steffi te lopen naar de dames van het hulpcomité. Daarvoor moet ze eigenlijk helemaal omlopen, maar omdat het zo erg aan het vriezen is kon ze over het meer. Steffi vertrekt op zaterdag in de middag. Het weer is niet goed, er hangt een dikke mist en Steffi kan nauwelijks iets zien. Ze begint te lopen, uren en uren is ze onderweg. De tocht blijkt uiteindelijk voor niets te zijn geweest; door het slechte weer kon Steffi niets zien en was ze weer uitgekomen waar ze was begonnen. Het lijkt onmogelijk dat Steffi’s ouders naar Zweden kunnen komen, daarom wacht en hoopt Steffi maar op een vergunning naar Amerika.

Steffi wil graag naar de middelbare school, ze wil verder leren en studeren voor dokter. Tante Märtha vindt dat ze dat niet mag, zij en oom Evert hebben niet veel geld en zeker niet genoeg om voor Steffi boeken te kopen en haar te laten onderbrengen in de stad.
De zomergasten, mensen uit de stad die in de zomer meer in de natuur willen zijn, komen en Steffi raakt al snel bevriend met Sven, een wat oudere jongen dan Steffi. Ze lopen vaak samen en Sven vindt ook dat Steffi naar de middelbare school moet. Hij zegt het tegen zijn ouders, die Steffi ook een slim kind vinden en ze gaan praten met tante Märtha en oom Evert. Steffi zou naar de stad kunnen en bij de zomergasten kunnen wonen. Tante Märtha vraagt of ze er over na kunnen denken, maar de kans wordt al groter! Steffi doet de hele tijd erg lief en behulpzaam tegen tante Märtha, en of het daar nu door kwam of niet, Steffi mocht naar de middelbare school!
Het verhaal is nu zeker nog niet afgelopen. Steffi mag dan wel naar de middelbare school, maar hoe gaat het verder met haar ouders? En met de oorlog in Oostenrijk? Kan de joodse familie ooit nog met elkaar naar Amerika vertrekken?
Na dit boek komen er nog drie boeken:
De lelievijver, De donkere diepte en Op open water. In deze boeken wordt verteld over hoe de bevrijding wordt gevierd en of Steffi’s ouders nog wel leven na de oorlog. Deze boeken heb ik ook gelezen, ze zijn echt heel erg mooi!

Een stukje uit het boek

Lieve pappa en mamma,

Ik mis jullie zo. We zijn nu op onze bestemming aangekomen. Het is een eiland in zee. We zijn hier met de boot heen gebracht. Ik weet niet hoe lang dat geduurd heeft want ik was moe en ben in slaap gevallen. Nelli en ik zijn niet bij dezelfde familie. Ik weet niet waarom. Nelli’s mevrouw heet tante Alma en ze is lief. Ik ben bij tante Marta. Zij is tamelijk streng, ze spreekt geen Duits. Tante Alma ook niet. Ik weet niet of hier wel iemand is waarmee we wel kunnen praten. Mamma! Lieve mamma kom ons halen. Hier is alleen maar steen. Hier kan ik niet leven. Haal me op, anders ga ik dood.

Deze brief stuurt Steffi niet op, hier zouden papa en mama veel te verdrietig van worden. Ze maakt een prop van het papier en maakt een nieuwe brief.
Ik vond deze brief heel indrukwekkend, omdat Steffi het op het begin in deze brief vreselijk vond in Zweden. Je ziet dat ze haar ouders heel erg mist.

Hier is het oudejaarsavond van 1939 tot 1940. Ik heb dit stukje gekozen omdat Steffi hier op een hele leuke en vrolijke manier terugdenkt aan haar tijd in Wenen. Daarna hoopt ze dat het jaar 1940 een goed jaar wordt, voor haar en haar familie.

Thuis hadden ze altijd gasten op oudejaarsavond; altijd dezelfde familie met twee kinderen die even oud waren als Steffi en Nelli. De tafel was dan mooi gedekt met een wit kleed en servetten in een contrasterende kleur, serviesgoed met een gouden randje en zilveren bestek. De brandende kaarsen toverden de wijn in de glazen van de volwassenen om in fonkelende edelstenen. De dienstbode in haar zwarte jurk en witte schort droeg de schalen op, terwijl de kokkin in de keuken druk bezig was.
Na het eten moesten de vier kinderen gaan slapen in de kinderkamer. Daar lagen ze dan te fluisteren, te opgewonden om te kunnen slapen. Om kwart voor twaalf kwam mamma hen halen. Met z’n allen gingen ze op het balkon staan om naar het gebeier van de kerkklokken in de stad te luisteren.
‘Mag ik tot twaalf uur opblijven?’ vraagt Steffi.
‘Geen sprake van,’ antwoordt tante Märtha.
‘Ach, waarom niet?’ zegt oom Evert vriendelijk. ‘Het is maar eenmaal per jaar oudejaarsavond. En eenmaal per tien jaar een nieuw decennium.
‘Vooruit dan,’ zegt tante Märtha. ‘Trek je nachtjapon aan en maak je helemaal klaar. Dan mag ’t deze ene keer.’
Vlak voor twaalf uur zeg tante Märtha de radio aan. Een zware mannenstem leest een gedicht.
‘Luid, klok, luid…’
Oom Evert opent het raam. Het klokgelui op de radio vermengt zich met dat van de kerk op het eiland en de iele slagen van tante Märtha’s klok aan de muur.
1939 is ten einde. Het nieuwe jaar 1940 is begonnen.
‘Laat dat beter worden,’ fluistert Steffi voor zichzelf. ‘Toe, alsjeblieft, laat dat beter worden. Ik beloof dat ik zal proberen om lief te zijn.’

Nawoord

Omdat mijn boekverslagen altijd erg uitgebreid zijn (ik weet ook niet hoe dat komt!) heb ik geprobeerd om het dit keer wat minder te doen.
Ik heb dit boek in de afgelopen zomer gelezen, hierdoor moest ik sommige stukjes nog een keer lezen om de samenvatting te maken. Zo kwam ik echt weer in het verhaal en kon ik dit boekverslag beter maken.

De hoofdpersonen uit dit boek zijn Steffi, Nelli, tante Märtha en oom Evert, Vera en Sven.
Steffi is een stil meisje, die het in het begin van haar verblijf in Zweden helemaal niet fijn heeft. Nelli daarentegen is een heel vrolijk meisje en maakt al snel vriendjes en vriendinnetjes. Tante Märtha en oom Evert verschillen ook van elkaar: tante Märtha is streng en nuchter, terwijl oom Evert juist erg vrolijk en spraakzaam is. Vera is een meisje dat bij de wat populairdere meisjes uit de klas hoorde, maar later veel met Steffi is opgetrokken. Sven is achttien en een stille jongen. Hij houdt van lezen en gedichten en hij woont in de stad.

Ik hoop dat de lezer mijn boekverslag met plezier heeft gelezen!