Boekverslag Renate Dorrestein

Info over dit verslag

Geschreven door:	dUtchPiE
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2961
Opvragingen:	3

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 5 uit 5 (5 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Renate Dorrestein

• Buitenstaanders (33)

  1983

• Echt sexy (3)

  2007

• Een hart van steen (49)

  1998

• Een nacht om te vliegeren (6)

  1987

• Een sterke man (9)

  1994

• Heden ik (5)

  1993

• Het duister dat ons scheidt (22)

  2003

• Het geheim van de schrijver (0)

  2000

• Het hemelse gerecht (25)

  1990

• Het perpetuum mobile van de liefde (10)

  1988

• Korte metten (1)

  1988

• Laat me niet alleen (0)

  2008

• Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (6)

  2006

• Noorderzon (9)

  1986

• Ontaarde moeders (16)

  1992

• Verborgen gebreken (50)

  1996

• Voor alles een dame (0)

  1989

• Vreemde streken (1)

  1984

• Want dit is mijn lichaam (18)

  1997

• Zolang er leven is (8)

  2004

• Zonder genade (19)

  2001

Buitenstaanders:

1. Samenvatting:

Als Max en Larie met hun twee zoontjes op vakantie gaan, raakt de auto van de weg en rijden ze een rivier in. Als Larie zit te piekeren wat ze nu moeten doen, komt er een klein mongoloïde meisje aanlopen. Het gezin volgt het meisje en het huis waar Agrippina met wat voor haar familie doorging woonde. De familie wordt goed opgevangen door deze, enigszins vreemde familie.
Agrippina is een vrouw van een jaar of zeventig die in het verleden slachtoffer is geworden van geweld en seks. Ze lijdt aan waanvoorstellingen die waarschijnlijk door een hersentumor worden veroorzaakt. Haar zoon woont er ook en hij heet Lupo. Hij werd na zijn geboorte ondergebracht bij een andere vrouw en is dus niet door zijn moeder opgevoed. Vroeger is hij met een lelijke vrouw getrouwd uit medelijden, door toedoen van een dolle menigte is zijn vrouw verdronken en heeft Lupo de ribben van zijn kindje gebroken. Hij heeft zijn kind later uit medelijden vermoord. Hij schreef toen gedichten over onder andere zijn vrouw en kind. In de inrichting schrijft alweer hij liefdesbrieven in opdracht van lezers. Biba en Ebbe zijn deel van een eeneiige drieling en belanden via een lange weg het fasehuis. Ze komen uit een probleemgezin en waren eerst met z'n drieen maar hebben haar drielingzuster Sterre geholpen bij haar zelfmoord. Sterre dacht dat er een monster in haar huisde en wilde Biba en Ebbe niet besmetten. Marrie is de jongste in huis en is een mongooltje. Zij is door Wibbe uit een tehuis voor alleenstaande moeders gehaald en in het fasehuis belandt. Wibbe is de psychiater maar wordt door de anderen als klusjesman gezien. Hij houdt zich voor de domme en laat niet merken dat hij normaal is.
Lupo, de zoon van Agrippina, en Wibbe trekken de auto met een tractor uit het water. Laurie gaat met de twee mannen mee. De jongetjes brengen hun tijd door met het pesten van Mar. Intussen ontwaakt Max in de slaapkamer van de meisjes Ebbe en Biba, die half ontkleed zijn. Hij is gecharmeerd van Ebbe en begint haar te strelen. Op dat moment is Laurie terug en ziet wat er gebeurt. Ze rent naar haar auto en wil samen met haar jongetjes wegrijden. Ze komt niet ver, want de accu blijkt leeg te zijn. Laurie werd zogenaamd verliefd op Lupo, want ze wilde weer eens echte liefde voelen en tevens wilde ze Max jaloers maken.
Er wordt een feest gehouden voor Sterre, die een jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd omdat ze het volwassen worden niet aankon. Na de viering volgt de ceremonie waarbij Biba en Ebbe op het dak gaan staan waar Sterre zich naar beneden heeft gestort. Ze hebben contact met haar. Wibbe denkt dan dat ze ook zelfmoord willen plegen en komt ze achterna. Ze sluiten dan Wibbe op zolder op. Ook Max is opgesloten, in de kelder, waar hij tussen de muizen zit. Als hij vrij komt gaat hij samen met Ebbe en Biba op zoek naar zijn naamloze zoontjes. De twee zoontjes willen Mar een lesje leren en er ontbreekt een groot mes uit de keuken. Agrippina verdwijnt in het bos, Lupo, Biba en Ebbe gaan op zoek en vrezen het ergste. Laurie gaat achter Lupo aan en verdwaalt in het bos. Uiteindelijk komt ze terecht bij het hoofdgebouw van de inrichting. Zij vertelt daar aan de psychiater wat er in het fasehuis gebeurt. Deze vindt het niet verantwoord dat Agrippina 'los loopt' en neemt via een zender contact op met Wibbe die nog zit opgesloten. De jongetjes zijn ondertussen gevonden.
Ze ontwaakt versuft op een terras. Max vertelt haar dat ze last heeft van de verdoving en vandaar de nachtmerries heeft. Ze gaan niet meer terug naar het huis maar willen op vakantie. Laurie vraagt zich af of alles maar een nachtmerrie is geweest of dat haar herinneringen kloppen.

2 Thema:

A 1 Wat is het thema van het verhaal?
Het thema dat je in dit boek tegenkomt is: “Hoe klein is het verschil tussen krankzinnigen en gewone mensen.” Eigenlijk hangt er veel af van wat iemand daarmee verstaat; wat voor hem op dat moment de realiteit is.
De hoofdpersonen hebben allemaal een andere waarneming van de realiteit. Deze verschillende waarnemingen leiden ertoe dat ze elkaar aldoor verkeerd begrijpen. Omdat het niet duidelijk is wie er normaal is en wie er gek is moet je dat zelf bepalen. De buitenstaanders van de maatschappij komen onverwacht in aanraking met normale ogende mensen en dat zorgt ervoor dat het leven van beide behoorlijk in de war raakt. Dit heeft grote gevolgen voor beide groepen. Ze hebben een andere realiteit. De buitenstaanders hebben geen idee van de maatschappij en handelen ondanks hun problemen naar de belangen van de groep en ondanks dat ze niet goed overkomen, gedragen ze zich menselijker dan de meeste ‘gewone mensen’. Het gewoon ogende gezinnetje heeft een overvloed aan kennis van de maatschappij, waardoor ze zo goed mogelijk proberen over te komen, al zijn zij degenen die de psychische problemen hebben en daardoor niet meer naar behoren kunnen handelen.

A 2 Herken je opvallende motieven in het verhaal? Welke?
Ja, De hoofdpersonen hebben allemaal een andere interpretatie van realiteit. Deze verschillende interpretaties leiden ertoe dat ze geen rekening met elkaar houden, want ze begrijpen elkaars realiteit niet. En liefde voor de medemens.

3. Tijd:

A 1 Hoe is het tijdsverloop in het verhaal?
Het verhaal is niet-chronologisch opgebouwd. Het zit vol met flashbacks waarin je meer te weten komt over de bewoners van het fasehuis. Hij neemt ons mee naar een andere tijd en ruimte.
Het is ook niet chronologisch want voordat de auto in het water belandt zijn er al verschillende dingen gebeurd. Het verhaal begint met twee verhaallijnen die door elkaar heen lopen. Je leest hoe Max, Laurie en hun naamloze zoontjes in het water terechtkomen en het kleine mongooltje volgen naar het fasehuis. Daarnaast lees je hoe iedereen in het huis wakker wordt en zich voorbereid op het feest van Sterre.

A 2 Wanneer speelt het verhaal zich af? Welk effect heeft dit op het verhaal?

De tijd waarin het verhaal speelt is niet echt duidelijk, het kan nu, vijf jaar geleden of zelfs dertig jaar geleden zich afspelen. Ik vermoed dat het verhaal zich afspeelt in de tijd dat het geschreven is. Dit merk je aan de redelijk moderne middelen die de mensen hebben, zoals een auto en een tractor. Ook het idee van een fasehuis is iets van deze tijd.

4. Perspectief:

A 1 Bij wie/welke verhaalfiguur ligt het perspectief?
Het vertelperspectief ligt bij meerdere personen. De functie van de auctoriale verteller is dat die ons van alles over de personages en over het leven van de personages kan vertellen. Zo kom je veel meer over iedereen te weten en snap je beter waarom de personages iets wel of niet doen. Doordat de verteller een alleswetende verteller is, kan hij de verhalen afmaken die de personages niet helemaal afvertellen.

B Hoe noem je dat soort perspectief?
Dit boek is geschreven in de alwetende vertelsituatie. Je leest gedachtes van meerdere personen, dus er zijn als het ware meerdere vertellers.

5. Personages:
A 1 Wie zijn de belangrijkste figuren? Beschrijf ze kort - innerlijk en uiterlijk.

Laurie:
Laurie is de vrouw van Max en moeder van twee naamloze zonen. Laurie voelt zichzelf ongelukkig en heeft medelijden met zichzelf, dat ze het zo slecht heeft getroffen in haar huwelijk. Ze laat constant over zich heen lopen. Ook loopt ze te tobben over hoe het nou verder moet tussen haar en Max, nu ze erachter is gekomen dat hij is vreemdgegaan. Ze heeft een leeg bestaan, leeft alleen maar om haar man te plezieren, haar kinderen op te voeden en het huishouden te doen. Ze is heel onzeker over zichzelf en over haar relatie met Max.

Agrippina:
Ze is een vrouw van in de 70 en is de moeder van Lupo. Ze heeft er alles voor over om mooi en jong te blijven. Ze heeft de drang in het middelpunt van belangstelling te staan. Ze is in het verleden slachtoffer geworden van geweld en seks, waardoor ze lijdt aan waanvoorstellingen die waarschijnlijk door een hersentumor worden veroorzaakt, ze heeft de gedachte dat ze bloed nodig heeft jong te blijven.

Lupo:
Lupo is de zoon van Agrippina. Hij schrijft liefdesbrieven in opdracht van andere mensen. Hij is astmatisch en kalend. In zijn verleden is zijn vrouw verdronken door toedoen van een dolle menigte bestaande uit tegenstanders en liefhebbers van zijn werk. Daarna heeft hij uit medelijden zijn kind gedood, omdat hij er niet tegen kon dat zijn kind ondraagbare pijn leed.

Max:
Max is de man van Laurie. Hij vindt zijn vrouw niet meer aantrekkelijk en heeft allerlei affaires. Max vindt zijn carrière ook belangrijker dan zijn vrouw. Zijn kinderen zijn wel heel belangrijk voor hem, hij probeert ze keurig op te voeden. Hij vindt zichzelf beter dan andere mensen en dit laat hij ook blijken.

Wibbe:
Wibbe is een psychiater. Hij is de bedenker van het fasehuis. Hij vindt dat mensen niet opgesloten moeten zitten, omdat ze daar nog gekker van worden. Hij is bij de bewoners terechtgekomen door zich voor te doen als het gekke broertje. Zodat hij iedereen ongemerkt in de gaten kon houden.

Sterre:
Sterre is een van de drieling. Door een misverstandje dacht ze dat er een monster in haar huisde en ze voelde zich er vuil door. Omdat ze haar zusjes er niet mee wilde besmetten pleegde ze zelfmoord. In werkelijkheid was dit haar menstruatie.

2 Maken de personages een persoonlijke ontwikkeling door? Zo ja, beschrijf dit kort.
Nee.

B 1 Heeft het thema voor jezelf een betekenis?
Nee.

2 Is je visie op het thema door het lezen van het boek veranderd? Licht toe.
Nee, ik heb een aantal jaar geleden op tv de klassieker “One flew over the cuckoo’s nest” gezien en toen had ik al een oordeel geveld over hoe klein het verschil tussen krankzinnig en ‘normaal’ is. Bij het lezen van dit boek kwam ik daarom ook geen grote verassingen tegen.

B 1 Maakt het tijdsverloop het verhaal spannend of juist saai, verwarrend of duidelijk?
In het verhaal komen veel perspectiefwisselingen voor, dat bevordert de spanning. Het verhaal begint ergens midden in het verhaal en daardoor geeft dat een bepaalde spanning mee. Je weet als lezer helemaal niet wat er gaat gebeuren en wie wie is, dat bevordert de spanning. Maar mij geeft ook verwarring, omdat ik in een korte periode van alles lees over zoveel verschillende personages.

2 Om welke redenen geeft het verhaal volgens jou een (on)betrouwbare indruk van deze periode? Geef voorbeelden.
De auteur van het boek, Renate Dorrestein, is een feministische schrijfster. De positie van de vrouw komt in dit boek duidelijk naar voren in de beschrijving van Laurie, haar boeken gaan vooral over de verdrukking van de vrouw, het ouder worden etc.. Dit werk is typerend voor de tijd waarin het ontstaan is.

B 1 Hoe is de verteller bij de handeling betrokken?
Niet, de schrijver vertegenwoordigt geen personage uit het boek.

2 Hoe heeft het perspectief invloed op jouw manier van kijken naar de handeling?
Omdat het verhaal niet in de eerste persoon is geschreven, is het of ik radeloos naar een actie van één van de personages sta te kijken, de lezer wordt niet betrokken bij het verhaal.

3 Hoe werkt het perspectief uit op jouw betrokkenheid bij het verhaal?
Doordat het verhaal niet vanuit de eerste persoon verteld wordt, lijkt het alsof de lezer geen inbreng heeft in het verdere verloop van het verhaal heeft, alsof ik bij een voetbalwedstrijd aan de zijlijn me probeer in te denken hoe het voelt om op het veld te staan.

B 1 Neemt de hoofdfiguur belangrijke beslissingen? Zo ja Welke?
Nee.

2 Voel je je verwant met één of meer verhaalfiguren? Met wie en waarom?
Zelf kan ik mij niet verplaatsen in een van de hoofdpersonen. Dit komt doordat de hoofdpersonen allemaal afwijkende typetjes zijn. De enige die nog een beetje in de buurt komt is Laurie, maar aangezien dat een vrouw is voel ik me met geen enkel karakter verwant.

6. Ruimte:
A 1 Lijkt de auteur bewust te kiezen voor een bepaalde ruimte in het verhaal? Welke elementen gebruikt hij voor de beschrijving en met welk effect?
De gebeurtenissen gebeuren grotendeels in en rondom het fasehuis, het huis waar Agrippina en haar ‘familie’ wonen. Enkele scènes spelen bij het boothuis van rottend hout. Het huis waar het afspeelt is een typisch spookhuis, en dan ook nog een open inrichting.

7. Spanning:
A 1 Waaraan ontleent het verhaal zijn spanning? Geef voorbeelden.
Ik vond de gebeurtenissen niet spannend. Ook waren ze onherkenbaar, maar op één of andere manier waren het wel boeiende gebeurtenissen, het deed me wel wat. De gebeurtenis die de meeste indruk op mij maakte heb ik niet. Voor mij waren alle gebeurtenissen gelijkwaardig. Het meest verrassend vond ik, maar dat is eigenlijk geen gebeurtenis, dat Wibbe een psychiater was en iedereen in het huis ‘gek’ was.

8. Stijl:
A 1 Wat typeert deze stijl?
De schrijver vertelt in op een levendige manier wat er gebeurt en de schrijver verlengt het verhaal door overbodige woorden in de belangrijke zinnen te stoppen en ze stopt er een overvloed aan overbodige zinnen tussen.

9. Genre:

A 1 Tot welk genre reken je dit boek?
Dit boek behoort tot het genre psychologische roman, het draait om de weergave van het gevoelsleven en de psychologie van de personages.

B 1 Vind je de ruimte bepalend in het verhaal? Verklaar je antwoord.
Het huis is anders dan gewone huizen omdat het huis geblindeerde ramen heeft en het ziet er spookachtig en eng uit. Het huis ligt erg verscholen achter bomen en zonder Marrie zouden Max en Laurie er zo voorbijgelopen zijn. Het huis ligt ook ver van de bewoonde wereld af. Max, Laurie en de kinderen krijgen hierdoor al de indruk dat ze ergens beland zijn waar het niet normaal is.
Het verhaal speelt zich grotendeels in en rondom het huis af. Het ziet er niet uit als een normaal huis met een normale tuin. Het is verwaarloosd. Daar kun je uit opmaken dat de mensen die in het huis wonen ook niet echt normaal zullen zijn. Want als het gewone, normale mensen zouden zijn, zou het huis er vast niet zo verwaarloosd uitzien en dan zou de tuin er ook beter uitzien.

2 Spreekt de sfeer die door de omgeving staat je aan? Waardoor (niet)?
Nee, ik vind dat het geen betrekking heeft op het verhaal. De eerste keer dat ik het boek las had ik over een aantal dingen heen gelezen, maar toen ik de tweede keer de details aan het verhaal wilde ontdekken en ik beschrijvingen over bepaalde locaties van het verhaal las, was de leeservaring precies hetzelfde. Dat wil zeggen dat de sfeer van de locaties en de omgeving niks bijdragen aan de sfeer van het verhaal.

B1 In hoeverre vind jij de schrijver erin geslaagd om het boek spannend te maken?
Ik vond de gebeurtenissen niet spannend. Ondanks dat er informatie werd achtergehouden bij ieder hoofdstuk van het verhaal over de personages, wist ik al hoe ze zouden handelen, konden alleen de gebeurtenissen die Ook waren ze onherkenbaar, maar op één of andere manier waren het wel boeiende gebeurtenissen, het deed me wel wat. De gebeurtenis die de meeste indruk op mij maakte heb ik niet. Voor mij waren alle gebeurtenissen gelijkwaardig. Het meest verrassend vond ik, maar dat is eigenlijk geen gebeurtenis, dat Wibbe een psychiater was en iedereen in het huis ‘gek’ was.

B 1 Heb je van de stijl kunnen genieten? Waardoor (niet)?
Het taalgebruik was gewoon modern en niet te moeilijk. De gebeurtenissen werden heel helder beschreven, ik kon het boek als een soort film voor me zien. Ik vond het een leuk boek. Enkele stukken van het boek waren voor mij te afstotelijk. Het verhaal zat wel wat ingewikkeld in elkaar door de vele flashbacks en perspectiefwisselingen. Dit was wel zo gedaan dat je steeds van mening verandert over wat de werkelijkheid is. Het was een zeer origineel verhaal, omdat het op een originele manier geschreven was. Het onderwerp kom je niet zo vaak tegen in boeken.

2 Ligt deze stijl dicht bij je eigen taalgebruik of wijkt hij duidelijk af? Licht je antwoord toe.
Onder gewone omstandigheden zou ik nooit zulke woorden en zinnen gebruiken. Maar als ik een boek lees let ik niet zo veel op hoe de schrijver zijn/haar verhaal verteld, maar dan let ik meer op of het verhaal duidelijk wordt verteld. In dit geval vond ik dat de schrijver te lang heen draaide om wat belangrijk was, terwijl het ook in drie zinnen had kunnen passen.

B1 Welke kenmerken heeft dit genre volgens jou?
In dit genre draait het om de weergave van het gevoelsleven en de psychologie van de personages.

10. Je eindwaardering:
Het is verhaal is één zoals je die niet vaak zal tegenkomen, het is een interessant verhaal. Het hele verhaal komt over als pure fictie, feminisme geschreven zoals die kom je vandaag de dag ook niet meer zo vaak tegen. In het begin is het niet echt een geloofwaardig verhaal, maar aan het eind van het boek een klein beetje meer. Dit boek heeft me aan het denken gezet over hoe de levens van mensen met psychische problemen er uit zien en hoe die mensen zelf erover denken.
Emotioneel heeft het boek me niet geraakt, aangezien ik me met geen van de personages kon identificeren. En ook de dingen zijn die Agrippina zijn overkomen, het lijkt wel alsof de schrijfster in een hoog tempo met veel plezier de gebeurtenissen van Agrippina neerpende, want het klonk luchtiger dan de andere gebeurtenissen uit het boek.
De schrijver wil de lezer overbrengen dat vrouwen ook rechten hebben en dat je psychiatrische patiënten ook een kans moet geven op een normaal leven. Ik vind het goed dat de schrijfster via het boek haar mening wil over brengen.
De opvatting van dit boek is dat je soms beter gek kan zijn, dan normaal. En dat is best wel zo, tenminste in dit boek. Max en zijn ‘keurig’ opgevoede zoons ogen dan nog gewoon, maar ze zijn in wezen nog gekker van alle gekken in het fasehuis.