Boekverslag Boudewijn Büch

Info over dit verslag

Geschreven door:	Arel
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	4387
Opvragingen:	7

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 1 uit 5 (2 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Boudewijn Büch

• Brieven aan Mick Jagger (5)

  1988

• De blauwe salon (1)

  1981

• De bocht van Berkhey (3)

  1996

• De hel (21)

  1994

• De kiezen van de keizer (0)

  2000

• De kleine blonde dood (72)

  1985

• De rekening (8)

  1989

• Geestgrond (5)

  1995

• Het bedrog (4)

  1993

• Het dolhuis (17)

  1987

• Het geheim van Eberwein (6)

  2003

• Links! (1)

  1986

• Weerzien (1)

  1984

1. Zakelijke gegevens

De schrijver: Boudewijn Büch
De titel: brieven aan Mick Jagger
De uitgeverij: de arbeiderspers
Plaats en jaar van uitgave: 1988
De druk: eerste druk

2. Beschrijving secundaire literatuur

Schrijver: Hans Warren
Bron: PZC: provinciale Zeeuwse courant
Datum: 08-09-2004
Plaats: word niet vermeld

‘In de eerste plaats schrijft hij sterk autobiografisch en dan heeft hij bovendien de neiging om in vraaggesprekken en in gewone gesprekken het te laten voorkomen of alles wat hij beweert over zijn leven op zuivere waarheid berust.’ Mensen zijn dit natuurlijk ook gaan onderzoeken. En stuiten op tegenstrijdigheden, ze geloven hem dus niet meer.
“Om literaire kritiek voor te zijn heb ik voor het eerst een boek in de hij -vorm geschreven. Opdat ze me niet kunnen verwijten dat ik wéér over mezelf schrijf. Terwijl het natuurlijk helemaal over mezelf gaat.”( Door Boudewijn Büch zelf gezegd).

‘Wanneer de mensen slecht zijn, zoals de psychiaters en de nonnen in het kindergekkenhuis, dan zijn ze ook ware duivels zonder één wat mildere trek. Als er Brabants of Vlaams geklapt moest worden, dan maakt Büch er opzettelijk een potje van.’
‘Incest is een van de zwaarste taboes in onze samenleving en literatuur. Büch schreef er een mogelijk wat zwaar aangezette maar levenswaardige roman over.’

Schrijfster: Koos Hageraats
Bron: De Tijd (tijdschrift)
Datum: word niet vermeld
Plaats: word niet vermeld

‘ Om de kritiek voor te zijn schreef hij zijn nieuwste boek, Het dolhuis, in de hij –vorm. Want, zo zegt Boudewijn Büch, “mij wordt altijd verweten dat ik over mezelf schrijf.” Het is echter niet erg dat hij over zichzelf schrijft maar dat het niet klopt wat hij over zichzelf schrijft.’

Waar of verzonnen.

‘Zijn voorafgaande romans liet Büch steeds voorafgaan door de romantische mededeling dat elke gelijkenis tussen de personages en gebeurtenissen in het boek met bestaande personen en gebeurtenissen op toeval berust, maar tegelijkertijd is hij als de hoofdpersoon Boudewijn Büch maar al te goed herkenbaar: de hoofdpersoon van De kleine blonde dood heet dan ook Boudewijn Büch. Daarmee roept hij voor de lezer de vraag op of het nu allemaal waar is of verzonnen. Wat mij betreft is die vraag niet van belang en zelfs onzinnig, omdat hij alleen maar afleidt van het boek, maar voor Büch is het klaarblijkelijk een structurerend onderdeel van de mythe die hij aan het opbouwen is.’

3. Bespreking van de volgende verhaalaspecten

Fictie en werkelijkheid:

Het boek lijkt erg op de werkelijkheid, maar de schrijver heeft het verhaal zelf verzonnen en is dus wel fictie. Ik denk dat de schrijver zichzelf als de hoofdpersoon ziet, maar hij heeft ook veel zelf verzonnen zoals het geval met Guido over homoseksualiteit en over de brieven die de hoofdpersoon aan Mick Jagger schreef. De schtijver was zelf hartstikke fan van Mick Jagger en The Rolling Stones.

Spanning en open plekken

De spanning in het boek is hoog, je wilt het boek graag uitlezen. Dit komt onder andere door de hoge betrokkenheid, maar ook door de stijl van schrijven van de auteur. Hij gebruikt namelijk bijna geen moeilijke woorden en ellenlange zinnen. Hierdoor lees je het boek makkelijk door en blijf je ook langer doorlezen, omdat het makkelijk te begrijpen is. Je wordt niet gehinderd door moeilijke woorden die je niet begrijpt. Daardoor kun je het verhaal ook beter volgen.
Het effect van de hoge spanning op mij is dus dat je het boek sneller uitleest, je blijft geboeid door de gebeurtenissen in het boek.

Personages

De hoofdpersoon is de ikfiguur in het boek en is waarschijnlijk de schrijver zelf. Hij is een round character, alles wordt vanuit hem verteld.
Over zijn uiterlijk kom je niet zoveel te weten. Ook wordt zijn naam in het boek niet genoemd. Als het boek begint is hij een jaar of 14, 15. Hij zit op de middelbare school, maar besteedt daar niet veel tijd aan. Hij heeft meer op met muziek. Hij leeft in de jaren van de flowerpower en heeft daarom vaak andere ideeën dan andere, vaak oudere mensen tegenover wie hij zich ook geen blad voor de mond neemt.
Ondanks dat hij het vooral in het begin ontkent, is hij homofiel. Daar heeft hij het (later) erg moeilijk mee, want hij doet het afwisselend met mannen en vrouwen en weet niet echt wat hij zich nou voelt.
Samen met Guido luistert hij altijd naar de Rolling Stones en die worden een echte obsessie voor hem. Als hij al ouder is, zit hij steeds meer in over de vraag waarom Guido nou precies zelfmoord heeft gepleegd en komt er later ook achter dat zij samen een keer seks hebben gehad wat hij zich niet meer kan herinneren. Hij gaat ook steeds meer harddrugs gebruiken en raakt erg verslaafd. Verder is hij het hele boek bezig met de Rolling Stones die zijn leven volkomen beheersen en waardoor ook allerlei problemen met zijn naaste omgeving ontstaan.

Guido Taliwang: Guido is een Indonesische jongen ook al is hij daar zelf nooit geweest. Hij heeft drie zussen, een moeder die voor hen zorgt en een vader die na een aantal jaren in een Jappenkamp te hebben gezeten krankzinnig is geworden en niet meer thuis woont, maar slechts af en toe een dagje met verlof mag. Guido heeft een beetje donkere huidskleur en donker haar. Voor hem zijn net als voor de hoofdpersoon de Rolling Stones en Mick Jagger erg belangrijk. Wat in het begin van het boek nog niet duidelijk is, maar later wel wordt, is dat Guido de hoofdpersoon steeds meer als Mick Jagger gaat zien. Toen de hoofdpersoon ook met meisjes begon, was voor Guido het gevoel van echte vriendschap tussen hen helemaal over en voelde hij zich verraden, omdat de Rolling Stones, Mick Jagger en de hoofdpersoon alles voor hem waren en dit nu voorgoed afgelopen was. Het gevolg was dat hij zich ophing in een bollenschuur.
In het eerste gedeelte van het boek kom je niet zoveel te weten over de gevoelens die Guido op die momenten had, maar later, als de hoofdpersoon nieuwe verhalen hoort en brieven leest die hij aan Mick Jagger heeft geschreven maar niet verstuurd komt er bij hem meer boven en dit is vooral het geval wanneer hij het verhaal van Guido in een of ander oud schoolkrantje leest over twee jongens die eigenlijk verliefd op elkaar zijn, maar dit door de rest van de omgeving niet wordt getolereerd.

Mick Jagger: Mick Jagger, zanger van de Rolling Stones is het grote idool van de hoofdpersoon, hij aanbidt hem en schrijft hem regelmatig brieven. Ondanks dat hij amper in levende lijve op het toneel verschijnt, speelt hij toch een hele grote rol in het boek, omdat het hele boek eigenlijk om hem gaat. Eigenlijk komt hij alleen aan het eind van het boek echt in beeld als de hoofdpersoon na jaren eindelijk een interview met hem mag houden.
Mick Jagger en de Rolling Stones waren voor hem iets nieuws, iets dat de hele wereld veranderde. Dit haalt de hoofdpersoon later ook vaak aan, als hij op een bepaald moment naar iets anders had geluisterd was hij zijn leven daar misschien aan gaan wijden, maar in dit geval was het Mick Jagger.

De moeder van de hoofdpersoon: In het begin van het boek komt zij vaak in beeld. Doordat zij nog echt van de oude garde is, hebben zei en de hoofdpersoon vaak ruzie over allerlei dingen zoals het hebben van seks op een gerechtvaardige leeftijd, respect tegenover andere mensen en vooral over muziek. Zijn moeder vindt de Rolling Stones maar helemaal niks en klaagt dan ook constant over die herrie. Hetzelfde ondervindt de hoofdpersoon met zijn broers die allebei Beatles fans zijn. De oorzaak van die ruzie ligt hem vooral in het feit dat de normen en waarden tussen de jongeren geboren in de jaren na de oorlog en de mensen die voor de oorlog geboren zijn vaak totaal verschillend is. Zijn moeder is erg streng en heeft nooit echt veel tijd voor hem. Altijd is ze bezig met een of ander klusje en een poging van de hoofdpersoon om een keer eens serieus met haar te praten wordt in de wind geslagen door haar.

Solange: Een tijd lang hebben ze samengewoond en een kind gekregen, Micky die later is overleden en waarvan zij hem en de hele Rolling Stones de schuld geeft. Later verlaat hij haar en gaat hij samenwonen met Ruth. Vooral na de dood van de kleine jongen gaat zij steeds meer drinken. Ze houden in het begin nog wel contact maar dit wordt steeds minder. Dertien jaar later ontmoet hij haar nog een keer als hij een afspraak heeft met de directeur van een bedrijf waar ze nog altijd werkt. Verward en dronken komt hij diep in de nacht thuis. Later ontmoeten ze elkaar niet meer.

Ruth: Als de hoofdpersoon Solange verlaat gaat hij samenwonen met Ruth. Ook zij kan zijn liefde voor de Rolling Stones niet helemaal begrijpen en de relatie verloopt moeizaam door de homo-uitspattingen van de hoofdpersoon. Als hij steeds meer drugs gaat gebruiken vanwege het feit dat hij Guido nog steeds moeilijk kan vergeten en later haar ook van de trap slaat is het voorgoed uit tussen hen.

Opbouw

Het boek is niet -chronologisch opgebouwd. De hoofdpersoon is in het boek in de tegenwoordige tijd ongeveer 45 maar blikt almaar terug naar zijn tienerjaren en ook naar de tijd tussen zijn tienerjaren en het heden. Als je het boek leest spring je als het ware door de tijd heen. Alles wordt wel in de tegenwoordige tijd verteld. Het is niet dat de hoofdpersoon terugdenkt aan zijn verleden, maar het verleden wordt als het ware ‘nu’.

Tijd

Het boek Brieven aan Mick Jagger heeft een niet -chronologisch volgorde. Er zijn eigenlijk twee verhaallijnen, een waarin de hoofdpersoon een puber is, de andere als de hoofdpersoon al tegen de 30, 40 is en hij Ruth pas heeft ontmoet. Deze verhaallijnen lopen door elkaar heen. Dit is tenminste het geval in het eerste deel van het boek. Het tweede deel gaat eigenlijk alleen nog maar over de hoofdpersoon wanneer hij een stuk ouder is.
Er zitten heel veel flashbacks in. Vooral in het tweede deel van het verhaal herinnert de hoofdpersoon zich plots weer dingen die vroeger zijn gebeurd. Verder zijn er het hele boek door steeds tijdsprongen, allemaal stukjes verhaal die in haar totaliteit een geheel vormen.
De vertelde tijd in het boek bedraagt iets van 30 jaar, vanaf dat hij een puber is totdat hij een jaar of 45 is. Toch worden hierin hele grote stukken overgeslagen.
De verteltijd bedraagt 159 bladzijden. Hoofdstukken heeft het boek niet, nieuwe stukjes tekst worden aangegeven door een sterretje tussen twee delen of een witregel.

Thema en motieven

Het thema van het boek is: als je een idool hebt wordt je leven vaak door die persoon beheerst.
In zijn hele leven denkt de hoofdpersoon voortdurend aan zijn idool, Mick Jagger. Bij bijna alles wat hij doet denkt hij aan Mick Jagger en hij praat er heel vaak over.
Bij bijna alles wat hij in het boek zegt of denkt noemt hij een liedje (of een zin uit een liedje) van de Rolling Stones.
De hoofdpersoon noemt zijn zoontje Mickey, naar Mick Jagger.
In het verhaal plegen twee van zijn vrienden zelfmoord. In beide gevallen wordt door de omgeving gezegd dat het door de Rolling Stones komt, dat die de jeugd agressief maken en daardoor zelfmoord gaan plegen. Ook de moeder van Mickey geeft de Rolling Stones de schuld van Mickey’s dood.
In zijn leven schrijft de hoofdpersoon vele brieven aan Mick Jagger, omdat hij alleen aan hem zijn gevoelens kan vertellen.
De hoofdpersoon heeft bijna alleen maar vrienden die ook fan zijn van de Rolling Stones.
Het boek heet “Brieven aan Mick Jagger”, wat een verwijzing is naar de brieven die hij naar zijn idool schreef en de invloed die zijn idool op zijn leven had.

Homofilie: De hoofdpersoon is homo ook al wil hij dat zelf niet toegeven en heeft hij dat vooral in het begin niet helemaal door, ook Guido is homo. De hoofdpersoon geilt enorm op Mick Jagger, heeft in zijn leven heel veel minnaars gehad, maar woont wel samen met een vrouw, eerst met Solange, daarna met Ruth. Al die tijd springt hij heen en weer tussen homo en hetero. Biseksueel is hij ook niet: ‘ik voel mij geen biseksueel en ik ben geen biseksueel. Ik ben iets tussen alles in.’ (P. 97).

Vriendschap: De vriendschap met Guido heeft iets heel aparts, als zij samen op Guido’s kamer naar de muziek van de Rolling Stones luisteren. Ze hebben een hele speciale band samen, maar als de hoofdpersoon op een gegeven moment steeds meer met Olineska, de zus van Guido omgaat en tenslotte ook aan het zoenen slaat met een meisje die hij op een feest ontmoet hangt Guido zichzelf op: Tussen Guido en mij was de ijstijd aangebroken. Zes weken later werd hij met een touw om zijn nek op de zolder van een bollenschuur gevonden. (p. 80).

Dood: In het boek komt drie keer een soort van zelfmoord voor, de ene keer als Guido zich ophangt zoals hierboven beschreven, de tweede keer wanneer Edje, een oude kennis van de hoofdpersoon sterft door een overdosis morfine. Buch meldt recht toe recht aan: Een zelfmoord. (p. 65). Hij luisterde alleen nog maar het nummer Sister Morphine en op een gegeven moment heeft hij een overdosis genomen en is daaraan gestorven. Bij beide gevallen wordt de schuld eigenlijk bij Mick Jagger en de Rolling Stones gelegd: Ik rijd door de jaren van Hongarije, Suez, Berlijn en Kennedy. Het portret van Guido is er tussendoor gemonteerd. Zijn zus heeft gezegd: ‘De Stones zijn Guido’s doodvonnis geweest.’ (p. 136) en ‘Zonder Sticky Fingers en dat Sister Morphine leefde hij misschien nog.’ (p. 68).
De derde keer als iemand overlijdt is dat Micky, het zoontje van de hoofdpersoon. Ook hier worden de Rolling Stones als schuldige aangewezen: ‘Ja. Die vijf vieze jongens die onze verhouding verpest en verziekt hebben. Ik heb wel eens gedacht: als de Rolling Stones niet waren uitgevonden, hadden wij hier nu gezellig met zijn drietjes gezeten. Jouw dweepziekte heeft alles stukgemaakt.’ (p. 105).
De derde dood, die ook als zelfmoord beschouwd kan worden is die van Mona, een oude vriendin van de hoofdpersoon die ook zwaar verslaafd was en door een overdosis is gestorven: ‘Als je het mij vraagt is ze half van de ellende, half van een bewust genomen overdosis gestorven. Noem het maar zelfmoord. Edje achterna.’ (p. 146-147).

Krankzinnigheid: De vader van Guido is krankzinnig geworden nadat hij een aantal jaren in een Jappenkamp heeft gezeten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Af en toe mag hij uit het ziekenhuis om bij zijn familie op bezoek te gaan en daar te eten. Dan doen ze alsof ze nog in het oude Indie leven. Dit ontdekt de hoofdpersoon als hij een keer is uitgenodigd om te komen eten. Aan het eind van het boek als de hoofdpersoon weer een keer met zijn moeder praat, hoort hij dat de moeder van Guido vroeger naar haar toegekomen is omdat ze als de dood was dat haar zoon eveneens als zijn vader krankzinnig werd, omdat hij de hoofdpersoon als Mick Jagger ging beschouwen en helemaal ging geloven dat de hoofdpersoon hem ook daadwerkelijk was waardoor de moeder zo van streek raakte omdat ze dacht dat Guido ook krankzinnig werd: ‘Ze was als de dood dat die krankzinnigheid erfelijk was.’ (p. 145). Na de ruzie tussen Guido en de hoofdpersoon wordt Guido ook werkelijk krankzinnig en verhangt hij zichzelf een aantal weken daarna. Ook hier ligt de schuld bij de Stones.

Haat en woede: haat en woede spelen ook een grote rol in dit boek. De hoofdpersoon maakt veel ruzie met zijn moeder over de Rolling Stones; zij vindt dat het ongelooflijke herrie is: ‘Dat geknetter en dat getier tasten mijn zenuwen aan. Hoe lang had je nog gedacht door te gaan met het spelen van die junglemuziek?’ (p. 18) en ook met zijn broer die Beatles fan is. Alle vrienden van de hoofdpersoon zijn ook tegen de Beatles.

Leidmotieven:

Drugs: In het hele boek komen drugs en drugsgebruik aan de orde. Van onschuldig blowen tot aan het spuiten van morfine en horse. Het hoort allemaal bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, de jaren ’60 ten tijde van de seksistische revolutie. Uit het boek blijkt dat ook veel vrienden van de hoofdpersonen (hard)drugs gebruiken en hier aan overlijden zoals in het geval van Edje en Mona. Ook de hoofdpersoon is erg verslaafd aan morfine en andere verdovende middelen. Dit komt vooral aan het eind van het boek steeds meer in beeld, hij is dan dusdanig verslaafd dat hij om de zoveel tijd weer een shot moet hebben om zich opgewekt te voelen: ik verlang naar een shot. (P. 128). Dit zinnetje wordt vaker in het boek aangehaald. Of: ‘Natuurlijk ben ik wel eens getroost door een liedje, maar de enige, werkelijke troost die ik ken, komt uit de fles. Of uit de spuit of uit de medicijnfles.’ (P. 123).

Muziek van de Rolling Stones: dit is een van de belangrijkste motieven voor het hele boek. Door het hele boek worden nummers aangehaald, het nummer Sister Morphine en de cd Sticky Fingers van de Stones zijn de schuld van de dood van Edje als het ware, op de begrafenis van het zoontje van de hoofdpersoon wordt het nummer Out of Time gedraaid met daarin zinnetjes als ‘You’re out of time my baby, my poor discarded baby’ wat iets wil zeggen zoals: je bent uit de mode mijn, mijn arme afgedankt liefje.
Verder staan er het hele boek door van deze verwijzingen naar nummers van de Rolling Stones, om bepaalde gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen en om bepaalde situaties aan te duiden: Love in vain - denk ik en ga vragen stellen. (p. 159). Hier gaat het om een heerlijk gevoel wat hij voelt als hij Mick Jagger voor het eerst mag interviewen.

Brieven: De hoofdpersoon schrijft, vooral in zijn jeugd heel veel brieven aan zijn idool. Hierin vertelt hij hem over zijn (homo)gevoelens en zijn onzekerheid. Mick Jagger is de enige die hij echt vertrouwt. Hij wordt zo geobsedeerd door hem dat hij maar blijft schrijven. Later vindt hij brieven terug die eerder in het boek nooit eerder behandeld zijn en worden hem meerdere dingen duidelijk, zoals over de zelfmoord van Guido. In de brief die hij hem ooit geschreven heeft, maar die nooit verzonden is, leest hij dat hij en Guido op een bepaalde seks met elkaar hebben gehad. Toen de hoofdpersoon naderhand ook oog kreeg voor meisjes voelde Guido zich verraden en pleegde daarom zelfmoord.

Zijn zoontje Micky: Hij staat eigenlijk symbool voor Mick Jagger, de hoofdpersoon heeft hem zo genoemd vanwege het feit dat hij Mick Jagger adoreert. Het zoontje overlijdt op 5-jarige leeftijd wat volgens Solange het gevolg is van de Rolling Stones.

Vertelsituatie (perspectief)

Er is hier sprake van het ik -perspectief. Het hele verhaal wordt verteld door de hoofdpersoon waarvan de naam in het boek niet genoemd wordt. Een groot deel van zijn leven, vanaf het moment dat hij een jaar of 14, 15 is tot aan een jaar of 40, 45 wordt beschreven. Vanuit zijn oogpunt wordt alles geanalyseerd en bekritiseerd.
Het boek is geschreven vanuit een subjectief perspectief. Er is een ik -verteller en je komt alleen de gevoelens en gedachten van deze persoon te weten. Van de andere personen kom je niets te weten qua gevoelens en gedachten, behalve dan wat ze zeggen tegen de hoofdpersoon. Door het subjectief perspectief is de betrokkenheid van het boek hoog, je kan je goed inleven. Je weet precies wat de hoofdpersoon denkt en je kan daardoor ook beter begrijpen waarom de hoofdpersoon bepaalde dingen doet. Dit heeft als gevolg dat de spanning in het boek meer wordt, want je wordt meer geïnteresseerd in het verhaal. Je wilt weten hoe het afloopt met de hoofdpersoon en daarom blijf je lezen.
De betrouwbaarheid is laag, je komt het verhaal maar van een kant te weten. Je weet bijvoorbeeld wel wat de hoofdpersoon van zijn vriend Guido denkt en waarom hij zich op deze manier tegenover hem gedraagt, maar je weet niet wat Guido nou precies denkt. Je weet niet precies waarom hij zelfmoord pleegde, je kent alleen de verhalen van de andere personages.
Ik denk dat de auteur voor een subjectief perspectief heeft gekozen om het thema beter over te kunnen brengen. Door de hoge betrokkenheid begrijp je de hoofdpersoon beter en begrijp je dus ook beter waarom hij Mick Jagger zo goed vindt en waarom Mick Jagger zijn leven zo beheerst

Ruimte

In het verleden vind het verhaal plaats in de geboorteplaats van de hoofdpersoon, namelijk Wassenaar. Het eerste concert van de Rolling Stones die de hoofdpersoon meemaakt is in Scheveningen.
Bij het vertellen in het heden komen er verschillende plaatsen voor, waarbij hij ook langsgaat bij plekken uit zijn jeugd. Later in het boek vind het veel plaats in Amsterdam waar hij gaat wonen. De ruimte speelt geen belangrijke rol in het boek.

4. Informatie over de auteur

Boudewijn Buch werd geboren in 1948 in Den Haag. Hij heeft enkel broers en zijn vader en moeder hebben een slecht huwelijk. Zijn vader is Duitser van oorsprong en was een held in de Tweede Wereldoorlog. Later blijft hij echter zo in de ban van de Tweede Wereldoorlog dat hij een ramp wordt voor het gezin. Zijn ouders scheiden op een gegeven moment en zijn vader hertrouwt nog enkele keren.
Boudewijn Buch is zelf nooit getrouwd, maar heeft wel een relatie gehad met een oudere vrouw, waaruit een kind voorkomt: Zijn zoontje Mickey. Als Mickey 5 jaar oud is overlijdt deze aan een hersentumor. Al deze gebeurtenissen spelen een grote rol in zijn boeken.
Hedendaags is Boudewijn Buch niet alleen schrijver, maar ook dichter, journalist, criticus en tv-presentator. Hij is bovendien, sinds zijn jeugd, een groot fan van Mick Jagger.

Boudewijn Buch heeft verschillende soorten boeken geschreven, ten eerste romans en bovendien nog essays, reisverhalen en gedichtenbundels. Zijn romans lijken autobiografisch te zijn, maar in bijvoorbeeld “De kleine blonde dood” vermeld hij: “Iedere gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen moet worden beschouwd als een gelukkig of ongelukkig toeval.” In een interview vertelde hij dat zijn boeken inderdaad autobiografisch zijn, maar dat hij er enkele dingen erbij heeft verzonnen.
Zijn meest bekende boek is “De kleine blonde dood” uit 1982. Over dit boek is ook een film gemaakt. Andere boeken die hij schreef zijn, o.a., “De blauwe salon” (1981), “Eilanden” (1981), “Weerzien” (1984), “Het dolhuis” (1987) en “Brieven aan Mick Jagger”(1988).
Veel voorkomende onderwerpen in zijn werk zijn vooral zijn eigen herinneringen, aan zijn jeugd en welke invloed die herinneringen op hem hebben als hij volwassen is. Enkele voorbeelden hiervan zijn : De omgang met zijn vader (in “De kleine blonde dood”), zijn zoontje Mickey (ook in “De kleine blonde dood”), het gekkenhuis waar hij in heeft gezeten (in “Het dolhuis”) en zijn liefde voor Mick Jagger (in “Brieven aan Mick Jagger”).
Het taalgebruik van Boudewijn Buch is altijd vrij makkelijk. Hij gebruikt geen moeilijke woorden of hele lange, onbegrijpelijke, zinnen. Zijn boeken zijn makkelijk te lezen.

De boeken van Boudewijn Buch gaan eigenlijk allemaal over hetzelfde: Hoe zijn ervaringen in zijn jeugd invloed hebben op zijn denken en zijn gedrag als hij volwassen is. Je zou dus kunnen zeggen dat Buch’s hoofdthema is: Het verleden werkt door in het heden. Hij werkt dit thema uit aan de hand van verschillende jeugdervaringen en beschrijft dan vervolgens zijn gedrag als hij volwassen is.
In dit boek (Brieven aan Mick Jagger) vertelt hij over het fan zijn van Mick Jagger in zijn jeugd en alle dingen die hij daardoor meegemaakt heeft. Doordat hij ook af en toe vertelt over zijn latere leven kom je er achter welke invloed dit heeft op dit latere leven.

5. Korte inhoud

Het boek gaat over een fan van de Rolling Stones en dan vooral van Mick Jagger. De naam van de hoofdpersoon wordt niet genoemd. Het boek vertelt over gebeurtenissen in het leven van de hoofdpersoon, waarbij Mick Jagger een belangrijke rol speelde.
Het boek begint bij het moment dat de ik-figuur fan wordt van Mick Jagger en gaat verder met de vrienden die hij heeft. Al deze vrienden zijn Rolling Stones-fans. Zijn beste vriend is Guido, een Indonesische jongen. Samen zitten ze vaak op zijn kamer om naar de Rolling Stones te luisteren. Ze beloven elkaar nooit een meisje te versieren, maar als de ik-persoon dat toch doet pleegt Guido zelfmoord.
Bovendien vertelt het boek over de moeilijkheden die de hoofdpersoon heeft met zijn omgeving, zoals zijn familie, omdat hij Stones-fan is. Volgens bijvoorbeeld zijn moeder is het alleen maar herrie en hij heeft vaak ruzie met haar omdat hij de muziek weer veel te hard zet.
Het laatste deel van het boek gaat over hoe de hoofdpersoon probeert het gat in zijn geheugen op te vullen. Dit gat is wat hij met Guido heeft gedaan op Guido’s kamer. Hij komt erachter dat hij sex heeft gehad met Guido en dat de verbroken belofte de oorzaak van Guido’s zelfmoord was.
Het boek eindigt als de hoofdpersoon volwassen is en een interview mag doen met Mick Jagger, iets waar hij al heel lang naar uitkeek.

6. Persoonlijke reactie

Ik vind dit een van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. Het boek geeft een prachtig beeld van de jaren ’60. Er is een hele mooie sfeer van de beschrijvingen over de confrontaties met zijn moeder, de opkomst van de Rolling Stones, de afkeer tegen al het orde en gezag, de flowerpowergeneratie, het gebruik van soft -en harddrugs in combinatie met rock n’ roll. De schrijver beschrijft op een hele speciale manier de liefde van de hoofdpersoon voor de Rolling Stones met Mick Jagger in het speciaal. Ook de relatie tussen hem en Guido is erg speciaal en in het begin nog niet zo uitvoerig beschreven wat het voor later in het verhaal des te spannender maakt.
Het boek was ook soms spannend door het gebruik van de drugs.
Sommige stukjes uit het verhaal waren wel een beetje grappig, de zelfmoord van Edje, het typetje Mona en de ‘spuiten achter toiletdeurtjes’ humor.
Wat het boek ook goed maakt, is dat alles, hoe raar het soms ook is, toch op een hele goede manier met elkaar samenhangt. Het hele verhaal speelt zich af van de ellende en misère die de Stones veroorzaken, de dood van Edje, de dood van Guido, de dood van Micky, de verbroken relaties enzovoort. Allemaal de schuld van de Stones. Ik vond het echt een Geweldig boek, een echte aanrader en ik denk dat ik het later nog wel een keertje zou lezen.