Boekverslag Arthur Japin

Info over dit verslag

Geschreven door:	Cathelijn
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2623
Opvragingen:	27

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (69 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Arthur Japin

• De droom van de leeuw (2)

  2002

• De grote wereld (2)

  2006

• De klank van sneeuw (1)

  2006

• De Overgave (1)

  2007

• De zwarte met het witte hart (18)

  1997

• Een schitterend gebrek (35)

  2003

Boekverslag een schitterend gebrek van Arthur Japin.

2. Motivatie van je boekkeuze. Waarom heb je juist dit boek gekozen?

Ik vond het heel moeilijk om een boek te kiezen, want al die titels en schrijvers van het overzicht zeggen me eigenlijk heel weinig. En aangezien we het ook niet mee naar huis konden nemen zodat mijn ouders misschien hun eigen ervaring konden gebruiken ben ik maar om me heen gaan vragen. En ik weet niet waarom maar de inhoud van het boek “een schitterend gebrek” sprak me heel erg aan. Het was ook de tijd van Catarina in New - Orleans en wat me toen heel erg aangreep was de verminking van de mensen daar (door brand of andere dingen) en het verdriet van mensen die hun familie en/of vrienden hadden verloren.. Het leek me dat deze 2 dingen wel in het boek van pas zouden komen, wat ik hoorde uit verhalen. Een 2e reden was dat ik nog nooit zo een soort boek heb gelezen over dit onderwerp bedoel ik dan. Ik lees meer over ander soort onderwerpen, daarom was ik wel benieuwd of het zou bevallen. Eigenlijk heb ik deze redenen pas toen ik het boek aan het lezen was bedacht. Ik heb eigenlijk gewoon een boek met een onderwerp dat me leuk leek gepakt en ben gaan lezen.

3. Korte weergave van de inhoud:

Het boek gaat over Casanova, de ultieme vrouwenversierder, en zijn eerste jeugdliefde Lucia.
Het boek begint op het moment dat Lucia 15 is. Ze heeft een onbezorgde jeugd gehad op het platteland. Haar ouders zijn in dienst bij gravin van Montereale, die Lucia tante noemt. Ze wonen in haar 2e huis vlakbij Venetië in het plaatsje Pasino en hebben een heerlijk leven. Op een feest dat de gravin geeft ontmoet Lucia de oudere Giacomo Casanova. Ze worden verliefd. Casanova moet voor een paar maanden naar Venetië en belooft dat als hij terug is zij zullen huwen. Maar zover komt het niet. Lucia krijgt de pokken. “Het kost mij moeite de ravage te beschrijven die ik op mijn spiegelbeeld aantrof. Laat het genoeg zijn te weten dat ik mijzelf er niet in herkende. Rood en strakgespannen huid werd aangemaakt over wat een grote open wond moet zijn geweest. Deze verse aangroei zou mettertijd helen, zij het onregelmatig met diepe putten en dikke bobbels. Mijn linkeraanzien was echter door samentrekkende littekens onherstelbaar verwoest.” Ze besluit Giacomo op te geven omdat ze denkt zijn geluk in de weg te staan met haar gebrek. Ze vlucht. Na veel reizen komt ze aan in Bologna waar ze in dienst treedt bij een echtpaar dat wetenschappelijk onderzoek verricht. Via hen komt Lucia, die voortaan door het leven gaat als Galathée de Pompignac, in contact met de mooie Franse wetenschapper Zélide Montmorency. Met Zélide reist ze 4 jaar mee als secretaresse totdat Zélide in Venetië sterft. Galathée komt weer alleen te staan. Ze vertrekt naar Amsterdam waar zij hoer wordt. Ze besluit haar gebrek te sluimeren en dus een voile te gaan dragen. Dit heeft niet alleen tot gevolg dat mannen haar mysterieus vinden en ze haar vaste, behoorlijke klanten zelf kan uitkiezen maar ook dat ze zich eindelijk vrij en onbevooroordeeld voelt. Totaal onverwacht komt zij Casanova tegen. Allebei hebben ze een andere naam genomen, waardoor Giacomo de gesluierde Galathée niet herkent, andersom is dit wel het geval. Galathée wil voor beiden afrekenen met het verleden en zorgt ervoor dat Giacomo haar zonder sluier ziet als Lucia van vroeger. Giacomo schrikt van haar uiterlijk: “Arme Lucia, zij is niet ronduit lelijk geworden, maar iets wat nog veel erger is: weerzinwekkend! Hoe hartverscheurend is het wat wij hebben liefgehad, vertrapt te zien”. Na deze opheldering heeft ze het gevoel dat ze beiden niet meer verlangen naar wat er vroeger was en vertrekt ze (zwanger van Giacomo) naar Amerika met de enige klant die haar zonder sluier heeft gezien. Het verhaal eindigt op het moment dat de Amerikaanse kust in zicht is met de woorden: “Ik heb losgelaten. Ik ben niet onder gegaan”

4. De hoofdpersoon. Beschrijf haar:
* karakter en haar uiterlijk
* Verandert zij in de loop van het verhaal?

De hoofdpersoon is Lucia, later doet zij zich voor als Galathée de Pompignac, de eerste jeugdliefde van Giacomo de Pompignac. Lucia is aan het begin van het boek een mooi, jong meisje (meer kan ik qua uiterlijk niet over haar vinden). Ze is heel onbezorgd en zoals ze zelf zegt had ze geen idee van grenzen, Pasiano was zo groot dat overal waar ze keek ze het nog kende, ze kon uren lopen zonder het vertrouwde te verlaten en ook bestonden er op Pasiano geen gevaren. Ze heeft geen reden om te denken dat het op de rest van de wereld anders was. Dit maakt haar heel naïef. En ze heeft een vertekend beeld van de wereld buiten de hare. Ze noemt de gravin tante en heeft geen idee van de verschillen in de wereld. Beetje bij beetje wordt dit haar duidelijk gemaakt en de grootste les en daarbij de grootste verandering in haar leven is natuurlijk het weglopen van Giacomo door de pokken en met een ‘lelijk’ uiterlijk zomaar pats boem de echte wereld in geslingerd worden. Ze slikt alle afwijzingen en gaat moedig door: ‘Een van de moeilijkheden van haar uiterlijk was het vinden van werk. “Bij een overdaad aan mooie meisjes heeft niemand voorkeur voor een lelijke. Ik moest dus andere kwaliteiten tonen. Door me harder in te zetten dan de rest, minder geld te vragen en meer te slikken, lukte het me keer op keer ergens te worden aangenomen. Daarbij liet ik vernederingen en handtastelijkheden over mijn kant gaan. Wat een ander te ver zou gaan leerde ik aanvaarden, een les die mij later goed van pas zou komen. Desalniettemin duurden mijn betrekkingen nooit lang. [...] Als ik er nu aan terugdenk begrijp ik eigenlijk niet hoe het mogelijk was dat ik moed hield, maar zo ging het. Ik was jong en dan kunnen zelfs de droevigste mislukkingen je verder brengen.”
Als zij bij Zélide intrekt leert zij beetje bij beetje van zichzelf te gaan houden. Zélide luistert naar haar en hecht waarde aan haar mening. Als Zélide doodgaat wordt ze weer in het diepe gegooid en om aan geld te komen wordt ze hoer. Hierbij is haar minderwaardigheidscomplex groot maar aan de andere kant zijn er nog wel mannen die haar willen, ze kijkt over hun uiterlijk heen. Als ze de voile gaat dragen wordt ze een stuk zekerder van zichzelf: de mensen beoordelen haar niet meer op haar uiterlijk maar kijken naar haar innerlijk iets was nooit eerder het geval was sinds ze de pokken heeft gekregen. Dit vindt ze heerlijk, eindelijk hoeft ze niet meer over haar grenzen heen te gaan om gewaardeerd te worden. Aan het eind van het boek sluit ze haar verleden af en kan doorgaan met haar toekomst.

Ik vind niet dat Lucia (Galathée de Pompignac) heel erg verandert in het verhaal, qua uiterlijk natuurlijk wel maar qua innerlijk vind ik het opvallend meevallen. Ze blijft, vind ik, met dezelfde idealen als toen en met dezelfde nieuwsgierigheid als in haar jeugd verkent ze de wereld. Dit vind ik heel knap ik kan mij goed voorstellen dat je verbitterd wordt met zoveel afwijzingen enz. maar dit wordt ze niet vind ik. Wat wel veranderd is haar vertrouwen in mensen en vooral ook in jongens, in haar jeugd vertrouwde ze iedereen blind en is spontaan tegen nieuwe mensen maar later in het boek durft ze dat niet meer en kijkt ze eerst de kat uit de boom.

5. De ruimte. Waar speelt het verhaal zich af? Wat is de functie van die ruimte? (spanning opwekkend, karakter bepalend/ondersteunend)

Het verhaal speelt zich in veel verschillende ruimtes af. Het speelt zich af in Amsterdam en in verschillende plaatsen in Italië. Dit is belangrijk voor het verhaal want in de verschillende steden waar Lucia komt gelden verschillende gewoontes, culturen en normen en waarden die haar gedrag bepalen De ruimtes zijn belangrijk voor het verhaal. De ruimtes geven de sfeer aan en dit heeft vaak ook betrekking op de stemming van de (hoofd)persoon.
Een voorbeeld is als ze als model (levend lijk) voor studenten staat (een van haar kortdurende baantjes). In de ruimte wordt alles heel vies beschreven met lijken enz. Daardoor is de sfeer ook erg naar en viezig. Lucia voelt zich op dat moment ook heel minderwaardig en naar.
Als Giacomo en Lucia elkaar voor het eerst ontmoeten is het in een rustige omgeving op het landgoed van de gravin. Mooi uitzicht, het is vakantie kortom een goede plek en moment om verliefd te worden, Lucia is op dat moment nog onbezorgd en vrolijk.
Ook de plaats in het bordeel bij het vuur waar ze Giacomo weer ontmoet als de echte Lucia, inclusief gebrek, wordt erg beeldend beschreven, je kan haar bijna zien zitten in haar oude lappen jurk in een donker hoekje. De sfeer van dit hoofdstuk voelt dan ook een beetje schemerig en duister, echt met de ruimte mee.

6. Wat is het perspectief? Geef een citaat waarbij je dit aantoont.

Het verhaal is geschreven in de ik- persoon.
Citaat: “Ik zou hem repliek willen dienen, zoals hij verwacht. Ik kan het niet. Te veel zaken vliegen door mijn hoofd. Onvolkomen voel ik me. Ben ik dan met alles wat ik heb meegemaakt zo weinig verder gekomen? Verschilt mijn verlangen van vanavond eigenlijk wel met dat van toen? En afgunstig ben ik ook. Omdat hij op mij vóór lijkt te liggen. Toen ik uit Pasiano wegging en de wereld in trok dacht ik dat ik hem achterliet. Nu schijn ik het zelf te zijn die is achtergebleven.”

7. Titelverklaring. Leg de titel uit zowel letterlijk en figuurlijk.

De titel letterlijk:
Een schitterend gebrek, schitterend heeft meerdere betekenissen: een sieraad schittert of een gebouw is schitterend (mooi). Het is dus een mooi, glinsterend gebrek. Een ‘opvallend door iets moois gebrek’ denk ik dus.

De titel figuurlijk:
De titel figuurlijk verklaren vond ik heel moeilijk, het was ook een beetje onduidelijk. Er is in het begin namelijk een stukje:“ ’Ze is mooi. Ze is gehoorzaam. Ze is gelovig. Zo gezond als een vis. Haar huis is blank, haar ogen zwart.’ ’Die Lucia is volmaakt!’ ‘Dat zou je denken’. Giacomo klonk plotseling bedrukt. ’Ze heeft alleen één ernstige tekortkoming’. ‘Welke dan?’ ‘Zij is te jong’. Hij meende het maar zijn broer moest lachen: ‘Wat een schitterend gebrek’.”
Dit schepte verwarring bij mij, was dit dan de hele titelverklaring? Ik vond het te weinig en te vaag! Ik besloot door te zoeken en kwam uit bij bladzijde 225 waar ik het volgende uitleidde:
In de titel zit veel tegenspraak: een gebrek, dat is negatief, schitterend is de tegenstelling daarvan. Ook Lucia heeft deze tegenspraak doorgemaakt: aan de ene kant was het natuurlijk verschrikkelijk dat het gebeurde: mensen schrikken van je, walgen van je, vernederen je, vooroordelen je en nog veel meer. Maar het schitterende ervan is dat ze er heel veel heeft geleerd, heel veel (mensen)kennis opgedaan. Haar conclusie hiervan staat op bladzijde 225: “Mijn liefde leefde, niet omdat ik werd bemind maar omdat ik zelf liefhad.”, en ook: “Wij zijn ongelukkig omdat wij denken dat we lief moeten hebben. Om gered te worden moeten wij iets eenvoudigs doen dat ons desalniettemin het zwaarst van alles valt: wegschenken waarnaar wij juist het meest verlangen. Niet hebben maar geven. Zo zegepralen wij alsnog. Dit heeft mij mijn gebrek geleerd.“

8. Mottoverklaring. Schrijf het motto letterlijk over en leg uit hoe dit met het boek te maken heeft.

Veel wat aanvankelijk alleen in de verbeelding bestaat,
wordt werkelijkheid.

G. C.

Ik vond het heel lastig om een verklaring te vinden en moest er echt over nadenken en ook hulp vragen. Ik ben er nog niet helemaal tevreden over maar dit is het uiteindelijk geworden: In het begin hebben Giacomo en Lucia een beeld van hoe ze hun leven in liefde met elkaar willen doorbrengen. Wat ze voor elkaar voelen is speciaal vinden ze en ze willen dat deze liefde voor de rest van hun leven zal voortleven, dat is hun verbeelding. En vanuit deze liefde hebben ze hun verdere leven ingevuld. Het is dus niet de werkelijkheid geworden die Lucia en Giacomo voor ogen hadden toen ze elkaar trouw beloofden. De verbeelding van liefde die ze hadden leeft voort in Giacomo en Lucia en vanuit deze liefde worden twee aparte levens werkelijkheid.

9. Thematiek. Waar gaat het verhaal over? Wat is de diepere laag van het verhaal? Wat wil de schrijver duidelijk maken met zijn verhaal?

Ik denk dat het thema liefde en uiterlijk is. Die twee dingen hebben ook weer verband met elkaar in het boek, omdat Lucia door haar veranderde uiterlijk haar grote liefde opgeeft. Ik denk dat Lucia, na de pokken en het verlaten van Giacomo wat haar leven heeft beïnvloedt, moest leren moest leren liefde te leren kennen met haar nieuwe uiterlijk. Japin wil denk ik duidelijk maken dat liefde veel verschillende kanten kan hebben, en dat uiterlijk niet bij al die kanten een rol hoeft te spelen. Ik denk dat hij daarom ook haar hoer laat worden, ze moest leren dat haar uiterlijk invloed kan hebben op liefde maar dat het liefde niet hoeft uit te sluiten. Als ze gesluierd gaat krijgt ze meer aandacht en dus liefde zonder haar uiterlijk te tonen. Maar uiteindelijk wordt ze oud met de man die haar uiterlijk heeft gezien en wordt duidelijk dat liefde ook mogelijk is op basis van innerlijk en niet alleen van uiterlijk.

10. Leeservaring. Wat vond je van het boek? Zijn je verwachtingen uitgekomen? Zou je het iemand anders aanraden?

Ik vond het een ontzettend mooi boek!! Omdat het in de ik-persoon is geschreven leer je Lucia heel goed kennen. Je leeft je heel erg in in haar situatie waardoor je haar doen begrijpt en het heel logisch vindt. De vertelsituatie is niet betrouwbaar, je weet alleen hoe Lucia het ervaart waardoor je een vertekend beeld van de werkelijkheid krijgt maar het is ook heel persoonlijk, wat ik heel fijn vindt. Het gesproken taaltje vind ik aan het begin heel storend maar naar mate je erin komt is het juist leuk, vooral aan het eind dan merk je dat Giacomo en Lucia elkaar helemaal afbekken en uitlullen maar dat alles in een keurig taaltje waardoor het allemaal heel beleefd blijft. Dit vond ik heel leuk! Ik ben wel benieuwd of het in de 18e eeuw echt zo was, het taaltje bedoel ik dan of dat de schrijver het heeft gedaan ter ondersteuning van de situatie. Ook zitten er een heleboel levenslessen in bijvoorbeeld: “Ik merkte dat ik mensen voor mij kon winnen met mijn innerlijk als ik zelf aan mijn uiterlijk voorbij durfde te gaan. Zo won ik hun respect naarmate ik dat voor mijzelf hervond.” Het maakte het soms wel moeilijk te begrijpen maar het was ook allemaal wel heel interessant. Ik was van tevoren vooral heel erg benieuwd, ik had niet echt verwachtingen. Ik kende de schrijver niet en had nooit een boek over dit onderwerp gelezen dus vergelijken kon ook niet. Maar het boek is me zeker niet tegenvallen, in tegendeel ik vond het heel mooi! Ik zou het iemand anders wel aanraden maar ik zou diegene wel waarschuwen voor de vele lessen die erin zitten, soms werd ik er helemaal gek van. Zoals bij het stuk dat ze met Zélide was vond ik het te veel en de eerste 40 bladzijdes waren ook taai, het was heel wazig en ik had het gevoel dat Japin een beetje aan het rond filosoferen was geslagen zo onduidelijk was het. Je moet er tegen kunnen en erdoor heen lezen denk ik.. Kortom een lastig maar een ontzettend mooi boek, dat me echt heeft aangegrepen!