CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
volg ons
Volg het team van Scholieren.com op twitter, en krijg een kijkje achter de schermen..! @scholieren groet u.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Aster Berkhof
Een meisje van niks
Geschreven door: | *miepje* [meer] |
Datum ingestuurd: | 1 november 2005 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.100 |
Bekeken: | 2328 keer (3 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Titel : Een meisje van niks
Auteur : Aster Berkhof
Inhoud van het boek:
Als de leerlingen van de 4de Latijn-Wiskunde een opstel moeten maken over ‘De dag van je leven ‘, zoeken ze steun bij Valerie die het schoolarchief verzorgt. Zo begon Valerie te vertellen over haar al dan niet prettige jeugd.
Ze is namelijk met slechte benen geboren met de hoop toch ooit te kunnen lopen. Haar ziekte heeft ze overgeërfd van haar vader die toen op dat moment niet eens wist dat hij de oorzaak daarvan was. Later toen hij ook last begon te krijgen van zijn benen , hebben ze ontdekt dat het over een erfelijke ziekte gaat. Ondanks hun probleem hadden ze toch genoeg plezier.Haar moeder maakte er wel een probleem van. Zij moestte nu het geld binnen halen en stak al de schuld op haar man dat ze nu zo’n miserabel leven heeft. Het begon er niet op te verbeteren toen Valerie haar benen werden geamputeerd.. Ze had koudvuur opgelopen. Haar vader die het niet kon aanvaarden dat dit zijn dochter overkwam en hem niet , pleegde uiteindelijk zelfmoord. Zo stond haar moeder er helemaal alleen voor. Zij keek echter niet veel meer om naar haar dochter. Ze verzorgde zelfs Valerie haar benen niet toen ze de verzorging echt nodig had.Haar moeder begon haar meer te negeren toen ze een nieuwe vriend had.
Ondertussen moestte Valerie wel verder met haar leven. Ze hield zich bezig met elke dag naar buiten te rijden en de namen te onthouden van de straatbewoners. Eerst gewoon opsommen later chronologisch. Overal werd ze bekeken als het rare meisje zonder benen. .Haar moeder was dan ook meestal bezig over dat ze geen dromen mag hebben en dat ze anders is dan de rest. Aan haar moeder had ze niks .
Op een dag kwam er aan de andere kant van de straat een oudere man met zijn kleinzoon wonen. Toen veranderde haar leventje. Het was een zeer vriendelijke man die haar accepteerde zoals ze was. Zijn kleinzoon , Lambert , heeft een hersenbeschadiging waardoor hij nog niet veel met zijn leven heeft kunnen doen. De man vroeg aan Valerie of ze Lambert niet wat wou helpen met zijn studies. Door zijn aandoening had hij veel hulp nodig. Gewone zaken zoals een boom tekenen met takken was al iets ongewoons voor hem. Soms tekende hij die gewoon met armen. Het was Valerie haar taak dan om dit te verbeteren. Zoals verhalen die hij zelf maakte , moestte ze zeggen wat er al dan niet in thuis hoorde. Ze vond het heel leuk om Lambert te helpen en zo had ze tenminste iets anders te doen dan aan haar lichaam te denken. Naarmate de tijd vorderde , groeide een hechte vriendschap tussen die twee. Ze konden niet meer zonder elkaar.
Op een dag kreeg Lambert de kans om geopereerd te worden zodat hij terug normaal kon denken. Er waren wel risico’s aan verbonden maar die waren immers klein. Valerie was wel aan het vrezen dat hij haar helemaal anders ging bekijken maar dit gebeurde gelukkig niet.
Met haar moeder ging het niet zo best. Ze verdiende minder geld in de fabriek waardoor haar vriend haar verliet. Zo is ze begonnen met te drinken wat dan ook haar doodsoorzaak is geworden.
Lambert werd gezonder en gezonder en op een dag stond hij aan haar huis. Hij had een grote verrassing voor haar. Ze mocht bij de oude man en Lambert inwonen en ze kreeg ook eens kunstbenen. Daar had ze in het begin veel moeite mee maar ze bleef doorzetten. Ze had alles over om Lambert gelukkig te zien. Toen ze alwat beter met haar benen overweg kon , zijn ze met zijn beiden naar Parijs gegaan. De band werd hechter en hechter.
Aan het leven van de oude man kwam er een einde. En het begon terug slechter te gaan met Lambert. Er was een gezwel aan het groeien doordat hij teveel studeerde. Dat werd hem nu verboden en hij moestte terug onder het mes. Dat heeft hij niet meer gehaald. Er kwam een einde aan het mooi verhaal. Valerie moestte terug in haar oude huis gaan wonen zonder moeder, zonder de vriendelijke oude man en zonder lambert. Ze deed haar kunstbenen niet meer aan en begon te eten waardoor die benen niet meer pasten.
Haar leven begon weer te verbeteren toen ze voor de radio over haar jeugd mocht vertellen en zo kreeg ze een heleboel brieven van luisteraars. Ze kreeg terug zin om te leven. Ook in het oude huis kwamen weer nieuwe mensen wonen waar Valerie het heel goed mee kon vinden. Ze was niet meer alleen.
De dag van haar leven was eindelijk aangebroken. Op een dag kreeg ze een brief die afkomstig is van Lambert. Hij had het drie jaar geleden geschreven en in bewaring aan de verpleegster gegeven. Hij wistte da hij die operatie niet ging overleven. In de brief stond dat ze moestte gaan naar zijn graf. Lambert had het voorzien dat ze het zou opgeven nadat hij gestorven zou zijn en dat ze het moeilijk zou hebben . Op een dag was ze dan eindelijk klaar om te gaan naar zijn graf. Het was een grote moeite maar voor haar grote liefde had ze heel wat over , ook al bestond hij niet meer.
Valerie kreeg werk in een school waar ze het schoolarchief verzorgde en waar jongeren met hun problemen bij haar terecht kunnen.
Net wat ze altijd al had willen doen.
Hoofdpersonages :
*Valerie : gehandicapt meisje , veel doorzettingsvermogen , vriendelijk , zorgde voor haar moeder ook al heeft haar moeder Valerie in de steek gelaten, je kan op haar rekenen
*Lambert : een jongen met een hersenbeschadiging , heeft veel moed , laat zijn vrienden niet in de steek , bang (later durft hij meer) , verdrietig , stil , groot , zwart haar
Verklaring van titel :
Valerie zegt het zelf dat zen een meisje van niks is wat natuurlijk niet waar is. Ze denkt doordat ze geen benen meer heeft dat ze minderwaardiger is dan andere mensen. Dat ze het recht niet heeft om haar eigen mening te zeggen. Dat ze maar gewoon over haar heen moeten kijken en geen rekening moeten houden met haar .
Mijn mening :
Dit was het tweede boek dat ik heb gelezen van Aster Berkhof en de verhalen zijn echt heel vlot geschreven. Wel jammer dat er op het stukje waar Lambert is gestorven niet veel emoties bij te pas komen. De auteur vertelde niet eens over het verdriet dat Valerie wel moet hebben.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
