Boekverslag Sabine Dardenne

Geschreven door:	Lara [meer]
Datum ingestuurd:	12 juni 2005
Niveau:	3 havo
Taal:
Woorden:	448
Opvragingen:	3870 (11 deze maand)
Waardering:	Currently 2.11/5 1 2 3 4 5 2.1/5 (35 stemmen)

Titel:	J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
	Ik was twaalf en ik fietste naar school
Auteur:	Dardenne, Sabine
Jaar van uitgave:	2004

Auteur:	Dardenne, Sabine
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Nederlands
Geboren:	22 oktober 1983
Populaire titels:	2004J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école / Ik was twaalf en ik fietste naar school (16)

...
8. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
9. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
10. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
11. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
12. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
13. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
14. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
15. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école
16. J’avais douze ans, j’ai pris mon vélo et je suis partie à l’école

Download dit verslag in PDF-formaat

Ik had al weleens van Dutroux gehoord, maar ook niet echt veel. Toen mijn tante met dit boek aan kwam zetten ben ik het meteen gaan lezen. Ik verwachtte dat het heel eng was, kan je voorstellen een meisje van 12 dat 80 dagen is mishandeld en misbruikt. Maar het viel reuze mee. Sabine had alles heel gedetailleerd verteld maar over het verkrachten en de brieven waarin ze dat beschrijft heeft ze weggelaten. Toen ik eenmaal het boek uithad voelde ik me eigen wel een beetje raar, je kan je namelijk zelf niet voorstellen hoe dat geweest is, hoe je 80 dagen in een hok van 0,9 bij 3 meter moest zitten. Vanaf de eerste dag is haar ook wijsgemaakt dat alles haar schuld was en haar ouders haar niet meer moesten. Dit boek is in geen geval te vergelijken met een ander boek, niemand heeft dit ook meegemaakt. De meeste indruk heeft dit stukje op mij gemaakt:

In de bergplaats liepen overal kleine bruine beestjes die ook konden vliegen en die ik vol walging doodsloeg. Ik haat insecten, wat voor soort dan ook. Ik zat onder de rode plekken en was me constant aan het krabben. In het begin zaten er 1 of 2, later wemelde het ervan. Ik leefde als een beest, en nu werd ik ook nog eens omringd door beesten. Hij kwam langs om het hok te bespuiten met insecticide, waarna ik er 2 dagen lang niet kon slapen. Ik ben toen boven gebleven, in de kamer.
Op een dag verzocht ik hem met klem om een punaise of iets anders puntigs. Ik had gaatjes in mij oren en omdat ik op die 28ste mei naar het zwembad ging had ik mijn oorbellen niet in. Ik wilde niet dat de gaatjes dicht zouden groeien. Ditmaal weigerde hij. Maar toen ontdekte ik een paperclip, die ik uit elkaar heb getrokken, waarna ik hem dagelijks door de gaatjes haalden en vervolgens zorgvuldig op het plankje legde. Ik probeerde op een treurige manier alles te organiseren, net als thuis…

Dit stukje vind ik zo mooi omdat hoe vies, slecht en eng het ook was ze der bij bleef met haar hoofd, ze alles organiseerde en der eigen zelfs bekommerde over de gaatjes in haar oren. Alleen maar omdat ze dacht dat ze de rest van haar leven in het hok zou moeten blijven zitten.
Het bijzondere is ook dat hoe zwaar ze het ook gehad heeft ze het helemaal zelf heeft verwerkt, zonder psychiater of wat dan ook. En dat vind ik zo knap van haar en zo mooi aan dit boek.

Ik zou dit boek zeker aanraden aan de rest van de klas het is heel erg mooi en interessant.