Leefregels

Hugo Raes, De Vadsige Koningen. 11e druk, 1978 (1961). Amsterdam, De Bezige Bij. (191 p.)

Tekstpersonage
Herman

Leefregels

• Hij houdt van zijn vrouw en kinderen, hij zal ze nooit verlaten.
• Hij heeft snel zijn mening klaar over iemand.
• Hij is bang voor de dood.
• Hij is bang om te lijden.

Leefregels in het conflict
Er is niet echt sprake van een conflict, eerder van een snelle opeenvolging van allerlei herinneringen en gedachtenspinsels. Maar uit enkele van deze herinneringen blijkt wel dat sommige van zijn leefregels tot een conflict kunnen zorgen, ook al wordt dat niet expliciet gezegd. Omdat hij bang voor de dood is, komt het onderwerp ziekte en de dood vaak in zijn herinneringen voor. Bijvoorbeeld in het stuk waar Herman aan een vriend vertelt over verhalen die hij eens gehoord had, over hoe kankerpatiënten doodgingen. Dat zij, hoe veel zij ook leden, geen euthanasie mochten plegen. Over een oude man die naast hem in het ziekenhuis lag, en daar, naast hem gestorven is. "Dan ineens besef ik het, wanneer ik Billy met opgekrulde bovenlip, gesloten mond zie zitten kijken alsof hij woedend op me is. Zijn kaakspieren bewegen. Ik had dit niet moeten vertellen aan jou. Het spijt me. Ik had er niet aan gedacht waarom wil ik jou zoiets duidelijk maken." (Blz 162) Toch gaat hij hierna door met het vertellen van doodsverhalen.

Eigen leefregels in het conflict
Ik weet niet echt hoe ik gereageerd zou hebben. Zoals eerder gezegd, bestaat het verhaal uit een opsomming van herinneringen. Iemands eigen gedachten, eigen belevenissen. Eigen ervaringen met vrienden, die je als lezer niet hebt. Maar als ik mezelf in zijn plaats zou zetten, zou het gesprek na het bovenstaande fragment een andere wending hebben genomen, om de vriend niet te kwetsen.