Boekverslag Michel Quint

Geschreven door:	Myrte (6 vwo) [meer]
Datum ingestuurd:	17 februari 2005
Taal:
Woorden:	1.800
Bekeken:	4018 keer (19 deze maand)
Waardering:	Currently 2.86/5 1 2 3 4 5 2.9/5 (21 stemmen)
Deel op:

Titel:	Effroyables jardins
Auteur:	Michel Quint
Jaar van uitgave:	2000
Aantal pagina's:	74

Auteur:	Michel Quint
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Frans
Populaire titels:	2000Effroyables jardins (1)

• 
  Door Amber op 27-01-2009
  In de samenvatting staat een fout: Gaston, de broer van Michels vader. Dit moet zijn: Gaston, de neef van Michels vader.

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

1. Zakelijke gegevens
Schrijver: Michel Quint
Titel: Effroyables jardins
Bibliografische gegevens: éditions joëlle losfeld, parijs, 2000
Verschenen in: 2000
Aantal blz: 63
Leestijd: ong. 4 uur
Uitgelezen op: vrijdag 27 augustus 2004

2. Een beschrijving
Het verhaal bestaat uit een paar delen. Het begint met een stuk over het proces tegen Maurice Papon, waar vaak een slecht geschminkte clown verschijnt. Niemand weet waarom.
Maurice Papon is een oorlogsmisdadiger. Hieronder staat wat informatie over hem. Ik heb dit later opgezocht, omdat ik niet precies wist wie hij was, en daarom de clue van het verhaal niet begreep. Dit stuk maakte een hoop duidelijk

Bron: (http://www.documentatiegroep40-45.nl/modules.php?name=News&file=article&sid=72)

Maurice Papon heeft recht op een nieuw proces. Dat heeft de advocaat van de 91-jarige oorlogsmisdadiger donderdag gezegd nadat het Europese Hof voor de Rechten van de Mens eerder op de dag vaststelde dat Papon geen eerlijk proces heeft gehad. Frankrijk stond hem in 1999 niet toe in beroep te gaan tegen zijn veroordeling.

Papon zit een straf van tien jaar uit wegens zijn betrokkenheid bij de deportatie van zo’n 1700 Joden in de Tweede Wereldoorlog, toen hij politiechef was in Vichy, Frankrijk.
„Veel mensen in Frankrijk denken dat de zaak-Papon voorbij is”, zei Papons advocaat Francis Vuillemin. „Dat is niet zo.”
Volgens de Franse minister van Justitie, Dominique Perben, heeft het oordeel van het Europese hof geen grote gevolgen, omdat de wet waarop het betrekking heeft in 2000 is gewijzigd.
De nu 91-jarige Papon, die een straf van tien jaar uitzit wegens misdaden tegen de menselijkheid, had drie jaar geleden een klacht bij het hof in Straatsburg ingediend. Zijn advocaten hopen dat de uitspraak van donderdag tot gevolg heeft dat hun cliënt alsnog in beroep kan gaan tegen de veroordeling.
De Europese rechters vinden dat de indertijd geldende eis van de Franse overheid dat een verdachte zich bij de politie meldt aan de vooravond van de behandeling van een beroep in cassatie, in strijd met de Europese Conventie voor de Rechten van de Mens. In de Franse wet stond toen dat een veroordeelde de laatste nacht voor zijn beroep in een politiecel moet doorbrengen. Papons advocaten hadden in 1999 gevraagd voor hun cliënt een uitzondering te maken - wegens zijn zwakke gezondheid. De rechter had dat afgewezen.
De eis dat de verdachte zich aan de vooravond van zijn beroep moet melden, staat inmiddels niet meer in de wet. Die werd vorig jaar geschrapt nadat het Europees hof Frankrijk diverse malen had veroordeeld in vergelijkbare gevallen.
Papon is in 1998 veroordeeld wegens zijn pas in 1981 aan het licht gekomen aandeel in de deportatie van 1560 Joden uit de omgeving van Bordeaux in de Tweede Wereldoorlog. Hij was op vrije voeten wegens zijn slechte gezondheid. Op 21 oktober 1999 verwierp het hof van cassatie in Parijs het cassatieverzoek van Maurice Papon van zijn veroordeling in 1998. Het verzoek was volgens het hof niet geldig, omdat Papon niet bij de behandeling aanwezig was. Enkele uren na het besluit vaardigde de openbaar aanklager een internationaal arrestatiebevel tegen Papon uit. Die bleek naar Zwitserland te zijn gevlucht, maar werd snel gepakt en uitgeleverd.
Papon was al een keer eerder naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens gestapt. Toen gingen de advocaten in beroep tegen het vonnis van tien jaar cel omdat zij de uitvoering daarvan wegens de hoge leeftijd en de slechte gezondheid van hun cliënt onmenselijk vonden. Het hof oordeelde in juni vorig jaar dat de straf niet onmenselijk is. Desondanks probeerde Papon onder de straf uit te komen. Woensdag wees een Franse rechter zijn verzoek om bekorting van de straf af. Tegen die uitspraak gaan zijn advocaten in beroep.
Papon heeft nooit enige spijt betuigd. Een schadevergoeding van een half miljoen euro aan nabestaanden, waartoe de rechter hem had verplicht, heeft hij nooit betaald; zijn vermogen had hij vlak voor zijn veroordeling verdeeld onder zijn kinderen.

Maurice Papon is dus een erg gewiekste man, die in de Tweede Wereld Oorlog een aandeel had in de deportatie van Joden. Er zijn verschillende rechtszaken tegen de man geweest, maar hij kon steeds onder zijn straf uitkomen.

Na het stuk over de rechtszaak tegen Maurice Papon vertelt Michel over zijn vader, André. André is al heel lang hobbyclown. Michel vindt dit verschrikkelijk, hij schaamt zich voor zijn vader en vraagt zich af hoe hij zichzelf zo kan verlagen. Als Michel op een dag met zijn familie naar de bioscoop gaat wordt hij verlost van ‘de vloek van de clown’. Gaston, de broer van Michels vader neemt hier het verhaal over. Gaston vertelt aan Michel waarom André deze rare hobby heeft.

In de tweede wereld oorlog werden Gaston en André opgepakt door de Duitsers. Ze hadden een transformator opgeblazen, en in eerste instantie dachten ze dat de Duitsers daar achter waren gekomen. Ze zagen hun leven al voorbij flitsen, maar in plaats van hen dood te schieten, gooiden de Duitsers hen in een diepe kuil in de buitenlucht, van ongeveer 30 vierkante meter. Behalve Gaston en André zaten er nog twee anderen in de kuil. Henri Jedreczak en Émile Bailleul. Er werd tegen de vier gezegd dat ze dood zouden worden geschoten als de schuldigen voor het opblazen van de transformator zich niet binnen 3 dagen zouden melden. Dat was dus een uitzichtloze situatie; de Duitsers hadden per toeval de schuldigen al gevangen, alleen nu als gijzelaars.

De vier in de kuil krijgen al snel een aparte band met Bernhard, hun bewaker. Bernhard Wicki, ook wel Bernd genoemd, is volgens Gaston een nogal gekke man; zo jongleert hij met zijn brood en geeft hij de gevangenen stiekem te eten; hij gedraagt zich als een clown en Gaston en André vertrouwen hem voor geen cent.

Op een dag komt een hele groep soldaten bij de kuil staan, de geweren al getrokken. In plaats van de vier dood te schieten, vertelt een van hun dat ze die avond nog iemand zullen executeren, als de schuldige zich niet meldt. Ze mogen zelf kiezen wie…
Gaston, André, Henri en Émile denken dat hun laatste uur geslagen heeft, totdat Bernd hun een idee geeft; als de vier zeggen dat ze alle vier tegelijk gefusilleerd willen worden, of geen van allen, hebben ze allemaal nog een kans. De vier snappen er niks van; waarom wil Bernd hen helpen?

Die avond komen de soldaten weer, maar in plaats van te vragen wie ze hebben gekozen, beginnen ze aarde in de kuil te gooien zodat de jongens er weer uit kunnen. Ze worden vrijgelaten. In de vrachtwagen die de vier thuisbrengt vertelt Bernhard dat hij een clown is.

Thuis willen Gaston en André er natuurlijk achter komen wie hun gered heeft. Ze krijgen te horen dat ze bij toeval tijdens het opblazen van de transformator iemand zo erg verwond hebben, dat hij toch niet lang meer te leven had. Zijn vrouw, Nicole, had hem aangegeven als de dader!
Gaston trouwt later met Nicole. En André kiest ervoor hobbyclown te worden. Dit als eerbetoon voor Bernd. Ook is het zo dat André iets vreselijks heeft meegemaakt, het tegenovergestelde van het gevoel dat een clown bij je losmaakt. Ik denk dat André gedeeltelijk daarom hobbyclown wil zijn. Hij drijft de spot met een traumatische ervaring, door het menselijke, vrolijke gevoel bij anderen te creëren. Ook wil hij denk ik op deze manier de ervaring die hij in de Tweede Wereld Oorlog heeft gehad relativeren.
Dit is meteen een titelverklaring. Een tuin ziet er op het eerste gezicht vredig uit. Een verschrikkelijke tuin (effroyable jardin) is echter een tuin, waarin het lijkt alsof het vredig is, maar het tegengestelde is waar. Hetzelfde is zo met de vader van Michel. Een clown is op het eerste gezicht een vrolijk persoon die mensen aan het lachen wil maken. De clown André is echter iemand die vrolijk lijkt. In het echt is hij een man, die verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt.

Weer terug in het heden vertelt Michel hoe zijn vader overleden is, en neemt Michel zijn vaders rol als clown over. Hij ziet dit als een taak, omdat hij zijn vader zo erg heeft verafschuwd, terwijl hij het, na het horen van het verhaal van zijn vader, eigenlijk bewonderenswaardig vindt wat zijn vader heeft gedaan.
Michel gaat naar een rechtszaak tegen Maurice Papon, verkleedt als clown. Ik denk dat hij dit doet, omdat Papon een oorlogsmisdadiger was, die zijn misdaden tot op de dag van vandaag niet serieus neemt. Michel is zo onder de indruk van het verhaal van zijn vader, dat hij op deze manier wil laten zien dat hij respect heeft voor zijn vader. Het is een soort eerbetoon, en tegelijkertijd drijft hij de spot met Maurice Papon.

De eigenschappen van de hoofdpersonen:
Michel: De hoofdpersoon. Nergens in het boek staat hoe hij er precies uitziet. Hij schaamt zich voor zijn vader, die clown is. Maar naarmate het boek vordert, zie je dat hij steeds meer respect voor zijn vader opbouwt. Op het eind besluit Michel zelfs de taak van zijn vader, om clown te zijn, op zich te nemen.
André: André is onderwijzer van beroep. Hij is de vader van Michel. Als hobby is hij clown. Michel schaamt zich hiervoor en wil ontdekken waarom André clown is geworden.
Gaston: De neef van André, gaat hecht om met de familie van Michel. Hij wordt wel eens een nietsnut genoemd. Hij heeft blond haar, hij is getrouwd met Nicole.
Henri: Over hem wordt niet veel gezegd. Hij zit samen met André, Gaston en Emile in de kuil.
Emile: Emile is een emotionele man, hij huilt snel en is vaak erg bang. André ergert zich aan Emile.
Nicole: De vrouw van Gaston, een vrolijke, mollige vrouw.

Titelverklaring:
Ik heb al een verklaring voor de titel gegeven, maar je zou het ook op een andere manier kunnen interpreteren.
Een andere verklaring voor de titel zou namelijk ook kunnen zijn, dat Michel Quint met een verschrikkelijke tuin een concentratiekamp bedoeld.
Het hele boek gaat over de verschrikkingen van de Tweede Wereld Oorlog. Michel gaat zelfs naar een rechtszaak tegen Maurice Papon, een oorlogsmisdadiger die veel Joden een concentratiekamp in heeft gestuurd.

Ook bestaat er een gedicht van Guillaume Apollinaire; Calligrammes (deze wordt aan het begin van het boek ook geciteerd) waarin dit stuk voorkomt:

Et que la grenade est touchante
Dans nos effroyables jardins

*En omdat de granaat roerend is
In onze verschrikkelijke tuinen

De titel slaat dus terug op dit gedicht. Als je Frankrijk ziet als de tuin, en de Duitsers als de granaat dan is er al een grote overeenkomst met het boek. Dit zal ik verder toelichten.
De Duitsers vallen de mooie ‘tuin’ Frankrijk binnen, alles wat hen niet zint wordt naar hun hand gezet. Als André en Gaston de transformator opblazen, moeten er dus ook meteen gijzelaars genomen worden. Ook al betreft het hier maar een klein plaatsje en een klein incidentje in Frankrijk. Zelfs mensen in afgelegen plaatsen worden dus de dupe van de Duitsers, niemand ontkomt eraan.
De granaat (Duitsland) is dus roerend in de tuin (Frankrijk) die daardoor verschrikkelijk wordt.
Dit vind ik echter wel heel ver gezocht.