geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Online een chick scoren, je liefde laten zien op Whatsapp en digitale kusjes sturen. Zonder een blauwtje te lopen. Aanrader?
Boekverslag Maarten 't Hart
Lotte Weeda
Geschreven door: | anoniem (4 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 28 februari 2005 |
Taal: |  |
Woorden: | 4.400 |
Bekeken: | 5112 keer (16 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Verwachtingen en Eerste reactie
Verwachtingen
Mijn vader had mij dit boek aangeraden.
Ik had hem de lijst met boeken die we gekregen hadden laten zien en vroeg hem of hij daarvan een leuk boek wist.
Hij zei dat hij dacht dat ik Lotte Weeda een leuk boek zou vinden en daarop vertrouwend ben ik begonnen met lezen.
De korte beschrijving van het verhaal op de achterkant van het boek spreekt bij best aan. Ik denk dat dit een leuk boek is met een mysterieus verhaal.
Eerste Reactie
Het boek was erg leuk! Ik vind het jammer dat het nu uit is.
De gebeurtenissen worden interessant verteld en door alle onrust in het verhaal ga je zelf ook twijfelen aan wat er nou precies aan de hand is.
Je gaat zelf geloven in het krankzinnige idee, dat alle inwoners die in het boek van Lotte Weeda staan, zullen sterven. Dat vind ik erg mooi en knap, dat de schrijver het verhaal zo brengt dat je aan iets gaat twijfelen waarvan je eigenlijk al weet dat het nergens op slaat.
Samenvatting
Beginzin: “Kleed je maar uit”.
Terwijl de ikfiguur zich naakt laat schilderen door Molly, de schilderes van het dorp Monward, maakt hij kennis met Lotte Weeda. Ze is fotografe en heeft na het succes van haar eerste fotoboek over inwoners van haar eigen geboortedorp opdracht gekregen om een fotoboek te maken van Monward. Frappant is dat de vrouw die in het eerste fotoboek prominent wordt afgebeeld, kort daarna is overleden. Aangezien de ikfiguur furore heeft gemaakt met een internationaal bekend boek over seksualiteit De seksuele buiteling is hij in Monward beroemd. Lotte vraagt hem het voorwoord voor haar boek te schrijven. Ze is zelf een 42-jarige, kleine maar zeer aantrekkelijke vrouw van Indonesische afkomst die de harten van diverse inwoners op hol brengt. Ook de verteller voelt zich erg tot haar aangetrokken. Ze vraagt hem kort daarna dan ook of hij haar, als kenner van Monward, wil rondleiden met het doel te mede te bepalen welke inwoners gefotografeerd moeten worden. Zelf is de verteller nogal gecharmeerd van het protestantse domineetje Maria, maar Lotte eigenlijk niet. Ze fotografeert ook de Somalische eigenares van een beautysalon die een sterke seksuele uitstraling heeft. Deze Sirena is een travestiet, denkt Lotte. Ze merkt dat de ikfiguur zich tot Sirene voelt aangetrokken. Intussen is ook de graaf Abel helemaal ondersteboven van Lotte en dit heeft zijn uitwerking op de relatie met zijn vrouw Leonora . Hij verkeert in de waan dat ze een slet is die het met alle mannen doet, en dat zijn kinderen uit het huwelijk met haar niet van hem zijn. Deze waan gaat steeds verder en ook zijn kinderen uit zijn eerste huwelijk moeten het ontgelden. Zijn kleinzoon heeft een onbekend reptiel meegenomen uit Joegoslavie en omdat de verteller bioloog is, wordt hem gevraagd te onderzoeken wat het is. Hij komt erachter dat het eigenlijk een ongevaarlijke pootloze hagedis is, (scheltopoesik) maar daar willen de andere personages eigenlijk niet aan. De ik-verteller komt in het huis van Leonora en Abel als graag geziene organist. Abel wordt rustig van het orgelspel, omdat het hem aan zijn moeder doet denken. Dan blijkt dat Leonora de scheltopoesik heeft laten ontsnappenen en dat ze niet wil dat de bioloog het dier dat nog in haar tuin rondzwerft, weer zal vangen. Omdat ze niet meer door haar man wordt bemind, stort ze zich op een zeker moment in de armen van de bioloog. Ze is zeer aantrekkelijk, maar toch is de gescheiden verteller eerder overrompeld dan aangenaam verrast en hij weet niet hoe hij dat een vervolg moet geven. De waan van haar man houdt gelijke tred met de waan van de media die zich in de komkommertijd van het zomernieuws storten op de ontsnapte “slang.” De bioloog vertelt voor de televisie dat het eigenlijk niets voorstelt, wat hem de toorn van de Monwarders bezorgt. De schilderes Molly komt hem daarna voorstellen om een latrelatie aan te gaan. Alleen is immers maar alleen, maar omdat ze niet kan fluiten, wijst de verteller haar af. Ze beseft dat ze het eigenlijk moet afleggen tegen de fotografe Lotte en verlaat scheldend zijn woning. Later neemt ze wraak door het naaktportret van de ikfiguur aan de sponsor van het fotoboek te verkopen.
Enige tijd later is het fotoboek klaar en wordt het door Lotte gepresenteerd. Samen met de ik-verteller signeert ze de boeken; de uitgave is snel uitverkocht. Het voorwoord is herschreven en zelfs dat heeft Lotte weer veranderd. Ze heeft de verteller onverwacht afgebeeld met een zeis (de dood wordt vaak afgebeeld als een man met een zeis) tegenover de sensuele Sirena, waardoor het lijkt of deze twee samenspannen. De verteller ontmoet een kereltje dat graag voor spion wil doorleren. Aan het einde van de presentatie vraagt Lotte hem of hij met haar mee wil naar Atjeh om de oorlogssituatie daar te fotograferen. De ik-figuur weigert.
Intussen is de situatie bij Leonora thuis zo slecht dat ze door Abel wordt geslagen. Ze vraagt de bioloog om eventueel bij hem in het logeerbed te mogen slapen, wanneer Abel weer handtastelijk wordt. Zover komt het echter niet, want Abel sterft na een nieuwe uitbarsting aan een hartaanval. Hij is een van de inwoners die in het boek stond afgebeeld. Intussen zijn er al tien overleden, maar omdat enkelen van hen oud en der dagen zat waren , hoeft er nog geen reden tot paniek te zijn, vindt o.a. dominee Maria. De verteller heeft de scheltopoesik inmiddels gevangen en hij weigert het beest na de begrafenis van Abel terug te geven aan de kleinzoon, die hem heeft meegenomen uit Joegoslavie. Hij zal het dier zelf terugbrengen, zegt hij tegen het jongetje.
Sirena en de “ik” ontmoeten elkaar bij toeval op een van zijn dagelijkse wandelingen met zijn hond Anders en maken een afspraak om te gaan eten: het is een avond met hele kleine porties en een hele hoge rekening, maar het eerste serieuze contact is gelegd. Intussen komen er steeds meer sterfgevallen in het dorp. Sommige bewoners maken reeds reserveringen voor mooie plaatsen op het kerkhof. Zo is o.a. de sponsor van het boek doodsbenauwd dat hij slachtoffer van Lotte zal worden. De bioloog tracht hem gerust te stellen. Maar enige tijd later blijkt dat hij met zijn gezin omkomt bij een Airbusongeluk. Sirena wordt nu toch ook bang en komt bij de bioloog thuis om haar angsten te bespreken: het leidt tot een zeer onverwachte en even heftige vrijpartij tussen Sirena en de verteller. Ze bekent dat dat haar vriendje impotent is en ze geeft toe dat ze een transseksueel is.
Een vriend van Abel, Taeke Gras, (Fries van oorsprong) vermoedt dat er iets loos is met de foto's. Lotte zou er goena-goena-praktijken (lees: zwarte magie) op nahouden : ze komt immers uit Indonesie. Hij belegt een bijeenkomst voor belanghebbenden, die overigens maar matig wordt bezocht : er zijn er immers al veel afgebeelde inwoners dood. Er komt een tweede seksuele uitspatting wanneer de verteller Sirena opzoekt in haar beautysalon. Hij zegt haar toe haar hoge tandartsrekeningen te betalen.
Taeke Gras wil met de dominee en de bioloog die in zijn vrije uren immers uitvaartorganist is, de muziek van zijn begrafenis doornemen. Een dag later springt hij in het kanaal en raakt in coma. Hij blijkt aan slokdarmkanker te lijden en overlijdt na enige tijd, zonder dat zijn familieleden uit Friesland hem ook maar een keer hebben bezocht. De begrafenis wordt een genante aangelegenheid, omdat een broer van Taeke een nare toespraak over de dode houdt. De bioloog redt de vertoning, omdat hij met zijn orgelspel een einde maakt aan de toespraak, waarvoor ook Maria die de begrafenis leidt, hem erg dankbaar is.
Intussen komt ook de verteller in aanraking met nare voorboden van de dood. Een Duits bedrijf wil zijn vertaalde boek als kerstgeschenk aanbieden, maar zelf wil hij niet naar Duitsland om het boek te signeren. Dan laat de uitgever 500 stuks bij hem afleveren, maar de bestelauto kan zijn woning niet bereiken,omdat er te grote zijtak van een boom voor de truck hangt. De verteller besluit de tak voor de volgende dag weg te halen met een kettingzaag. Maar hij valt uit de boom en weet ternauwernood de kettingzaag te ontwijken. De volgende dag komt een klein bestelautootje de gesigneerde boeken weer ophalen, maar nu kan het voertuig de woning niet bereiken, omdat er een grote tak over de weg ligt. Een tweede waarschuwing krijgt de hoofdfiguur wanneer hij als deskundige voor een televisie-uitzending over klonen wordt afgehaald door een taxichauffeur die alle mogelijke verkeersrisico's neemt, omdat zijn vriendin in 1975 omgekomen is bij de vliegtuigramp op Tenerife. Zijn grootste hobby is spookrijden. Hij vraagt de verteller of hij een keer mee wil, wanneer hij weer aandrang tot spookrijden voelt. Als de verteller de uitzending over klonen bij Sirena wil kijken, komt op het moment dat ze hem omhelst, haar vriendje Geert binnen. De jaloerse jonge man komt een dag later verhaal halen. (weer een waarschuwing) Wanneer de “ik” vertelt hoe ze elkaar hebben leren kennen nl. door het fotoboek, vermoedt Geert dat Sirena en Lotte onder een hoedje spelen en er een chantagepraktijk bij de dorpsbewoners op na houden, zonder dat hij daarvan weet. Hij zal Sirena mores leren. Die wordt telefonisch gewaarschuwd door de verteller en vlucht naar diens huis om voor de derde keer van zijn seksuele buitelingen te kunnen genieten..De verteller-bioloog heeft intussen onderdak geboden aan een ooievaar en zes ganzen die voor de vogelpestruiming uit een besmet gebied gesmokkeld zijn. Komisch is het hoofdstuk waarin vier “rijksmoordenaars” proberen de ganzen te vangen en later twee politieagenten de ganzen met hun dienstpistolen niet weten te raken.
De verteller weet via het jongetje dat spion wilde worden (en dat hij van de fotopresentatie kent) dat er een folder in het dorp verspreid is, waarin Lotte geld vraagt voor de oorlog in Atjeh. Het blijkt dat diverse dorpsgenoten geld hebben gestort omdat ze denken dat ze daarmee hun dood kunnen afkopen. Ook Sirena heeft de vierduizend euro voor de tandartsrekeningen op het gironummer voor de slachtoffers van Atjeh gestort. Ook zij was namelijk als de dood dat ze het leven zou moeten verliezen; haar gebitsreparatie kon nog wel even wachten.
Op een zomerdag komt dominee Maria vertellen dat ze Monward gaat verlaten. Ze is 35 en wil nog wat van haar leven maken. Eigenlijk wil ze kinderen en ze zou wel met de bioloog willen trouwen. Ook dit aanbod neemt hij niet aan en Maria zal het dorp Monward verlaten. Als ze vertrekt, bekoelt hij zijn onmacht op een stapel boomwortels, maar hij wordt gestoken door een aantal wespen. Normaal zou hij dit niet overleven, omdat hij allergisch is voor wespensteken, maar de volgende dag ontwaakt hij weer. Terwijl hij bezig is met de takken in een hakselmachine te doen, komt er een gedaante aanlopen. Pas op het laatste moment herkent hij Lotte. Ze heeft Indonesie halsoverkop moeten verlaten en durft niet naar huis vanwege de Indonesische geheime dienst ( een kleine waan?) Hij zegt dat ze een aantal dagen bij hem mag logeren. Als ze rustig in slaap valt, tuurt hij naar buiten.
“In mijn boomgaard graasden vredig de waakzame ganzen.” (slotzin)
Analyse
Motieven
Angst
Toeval, het lot
Verzet tegen de burgerlijke maatschappij
Citaten uit de bijbel
De liefde voor de natuur
Het eenvoudige dorpsleven
Travestie
Het mysterie van de dood
Liefde en seksualiteit
waanbeelden
Personages
De hoofdpersoon krijgt geen naam in dit boek. Het is een man van rond de 55 jaar en hij ziet er voor zijn leeftijd nog goed uit. Hij is ‘wegbezuinigd’ bij de Universiteit van Leiden en hij heeft dus geen werk. Hij gedraagt zich een beetje als een soort ‘kluizenaar.’ Hij gaat heel vaak door het dorp lopen met zijn hond, Anders, hij maak dan gelijk met een heleboel dorpinwoners een praatje en leert ook op deze manier Lotte Weeda steeds beter kennen. Hij fietst graag en heeft veel bewondering voor de natuur. Het is een slimme man met veel kennis.
Lotte Weeda is de belangrijkste bijpersonage uit dit verhaal. Ze leert de hoofdpersoon kennen als hij geschilderd wordt door Molly en krijgt langzaamaan meer contact met hem. Zij is diegene die voor alle onrust in het dorp gezorgd heeft en er voor gezorgd heeft dat iedereen bang is geworden om dood te gaan. Haar relatie met de hoofdpersoon is niet heel erg hecht. Hij heeft haar rondgeleid in het dorp en is mee geweest toen ze wat foto’s ging maken. Verder heeft hij het voorwoord van haar boek geschreven, maar op emailtjes die hij haar stuurde antwoordde ze traag of helemaal niet. Pas in het einde van het boek ziet hij haar weer, als ze bij hem langs komt om te overnachten.
De hoofdpersoon zelf denkt veel over haar na en heeft ook duidelijk diepere gevoelens voor haar.
De protestantse dominee Maria komt ook vaak voor. Ook over haar praat hij met diepere gevoelens. Ze vraagt hem een paar keer om orgel te spelen wanneer de gewoonlijke orgelspeler er niet is en op die manier krijgen ze meer contact met elkaar. Maria is de enige die niet geloofd in de theorie dat iedereen die in het boek staat zal sterven en daarmee zorgt ze er voor dat de hoofdpersoon soms ook wat realistischer denkt.
Sirena is een transeksueel uit Somalië. Zij is de enige waarmee de hoofdpersoon seks heeft en dat terwijl ze zelf al een vriend heeft. Ze heeft haar eigen beautysalon en staat ook in het boek van Lotte Weeda. Ze is bang voor de dood en ze denkt dat Lotte zich met ‘goena-goena’ praktijken bezighoudt.
Haar naam is ontleent aan de Griekse sirenen, de verleidelijke vrouwen die zelfs het stabiele evenwicht van de verstandige Odysseus konden verstoren.
Taeke Gras is de bijpersoon die de mensen in Monward erg opfokt over het idee dat de mensen die in Sluitertijden staan zouden overlijden. Hij had zelfs een meeting georganiseerd waarbij alle mensen die in het boek staan gingen overleggen wat ze nou toch moesten doen. Hij was zelf Fries en hoorde eigenlijk niet in Monward thuis. Nadat het boek verscheen heeft hij regelmatig contact gelegd met de hoofdpersoon om zijn gedachtes uit te wisselen. Hij is uiteindelijk in het ziekenhuis doodgegaan, nadat hij door een van zijn rare actie in het water terecht gekomen was en bijna verdronken was. De tijd dat hij in het ziekenhuis ligt, is de hoofdpersoon de enige persoon die hem bezoekt.
Leonora is nog een van de vrouwen waar de hoofdperoon een oogje op heeft. Ze krijgt problemen met haar man Abel, nadat Lotte hun in het fotoboek had gezet. Abel is er heilig van overtuigd dat zijn kinderen niet van hem zijn en hij wordt langzaamaan helemaal gek, hij slaat zo ver door dat hij Leonora zelfs slaat. Leonora praat veel met de hoofdpersoon over haar situatie en haar man. Ze heeft de hoofdpersoon zelfs gezoend.
Na de dood van Abel zien Leonora en de hoofdpersoon elkaar bijna niet meer.
Perspectief en verteller
Het hele verhaal wordt verteld in de ikvorm en de naam van de hoofdpersoon wordt niet gebruikt. Je volgt dus alleen de gebeurtenissen zoals hij ze ervaart. De ik-verteller toont erg veel overeenkomst met de schrijver van het boek, Maarten ’t Hart. Beide zijn bioloog en hebben een gereformeerde achtergrond. In het boek schrijft de hoofdpersoon een voorwoord voor het boek van Lotte Weeda, net zoals Maarten ’t Hart zelf ooit een voorwoord heeft geschreven in een fotoboek over de inwoners van Warmond. Er wordt veel gebruik gemaakt van bijbelteksten, zoals hij dat ook in eerdere autobiografische werken als De aansprekers en Het vrome volk gedaan had.
Je kunt hier niet zeggen dat de hoofdpersoon Maarten ’t Hart zelf is. Er is hier sprake van een literaire transformatie, al maakt een schrijver natuurlijk vrijwel altijd gebruik van autobiografische elementen.
Ruimte
Het verhaal speelt zich af in het dorpje: Monward. Het beeld wat je van het dorpje krijgt is erg ouderwets, maar toch wel met een gezellige sfeer. Het huis van de hoofdpersoon wordt niet uitvoerig beschreven. De schrijver beschrijft het dorp nauwkeurig, de paadjes die hij afloopt en de huizen die hij tegenkomt.
Stijl
De stijl van deze schrijver is niet moeilijk. Het verhaal is prettig om aan een stuk door te lezen en hij gebruikt geen lange zinnen. De titels van de hoofdstukken bestaan ook vaak maar uit een woord, waardoor er nog niet teveel van het verhaal voorspelbaar wordt. De manier waarop hij zijn dialogen verwoord zijn erg levendig. Gedurende het hele boek zit je echt helemaal in het verhaal.
Thema
Theophanus' motto van de roman boek over de waan die allen kan treffen, wordt op diverse niveaus uitgewerkt. De allesomvattende waan is natuurlijk de gedachte van de gefotografeerde inwoners van Monward dat degenen die in het fotoboek van Lotte Weeda staan afgebeeld, binnen een bepaalde periode zullen sterven. Het lijkt ook logisch te zijn omdat binnen 3 jaar 150 van de 300 afgebeelde inwoners zijn overleden en lang niet allemaal op natuurlijke wijze. Eigenlijk komt er op de vraag die in de roman wordt opgeroepen, niet een heel duidelijk antwoord. Het einde is daarom wat onbevredigend.
Er zijn echter nog andere wanen of waanzinnen in de roman te ontdekken. Eerst raken de Monwarders van de kook door een zogenaamd ontsnapte slang uit het huis van Leonora en Abel. Het is echter geen slang, maar de gehele mediawereld stort zich op het verdwenen exemplaar, dat uiteindelijk een ongevaarlijke, pootloze hagedis te zijn. Vervolgens is er de waangedachte van Abel, die ervan overtuigd is dat zijn vrouw een echte “stoephoer” is en dat zijn kinderen uit het eerste en tweede huwelijk niet van hem zijn. Zelfs de DNA-test kan hem eigenlijk niet goed overtuigen. Leonora lijdt onder die waan en stort zich wanhopig in de armen van de hoofdpersoon.
Een laatste waan is nog de opvatting van de regering om besmette gebieden (MKZ-virus en vogelpest) massaal te ruimen, terwijl niet bewezen is dat dit voor de maatschappij het beste is. Er zijn vaak goede vaccins op de markt. Hier drijft de schrijver, als bioloog-verteller de spot met de overheidsinstanties, zoals hij dat eerder in het verhaal deed met de mediahype. Het hoofdstuk waarin vier “rijksmoordenaars” ganzen komen “ruimen” is erg leuk om te lezen. Eigenlijk wil de schrijver met de roman aangeven dat we in deze tijd worden geregeerd door de waan(zin) van de dag. Op blz. 104 zegt de verteller : “…..en tegen wanen is geen kruid gewassen.”
Tijd
Het verhaal wordt chronologisch verteld, er zijn geen flashbacks, wel worden er af en toe tijdsprongen van een paar maanden gemaakt. De tijdsduur van het verhaal is ongeveer 3 jaar, waarschijnlijk rond ongeveer 2000-2003.
Titelverklaring
De Titel: Lotte Weeda, slaat op de vrouw waar alles in het boek om draait. De vrouw waar iedereen zo overstuur van was omdat ze dachten dat de gefotografeerde inwoners gingen sterven. en de hoofdpersoon zelfs verliefd op was.
Kritische spanning
De kritische spanning waar je hier mee te maken krijgt, is dat je denkt dat de schrijver over zichzelf aan het schrijven is. Je merkt dat hij een hele hoop dingen verteld zoals die in zijn eigen leven ook zijn en omdat de hoofdpersoon geen naam heeft, ga je er eigenlijk vanuit dat hij over zichzelf schrijft.
Emotionele spanning
De spanning in dit verhaal wordt opgewekt door het idee van het boek en de mensen die zullen sterven. Op een gegeven moment verwacht je als lezer dat ook de hoofdpersoon zal sterven omdat er allerlei rare gebeurtenissen plaatsvinden waarbij de hoofdpersoon in gevaar komt. Het idee wat je krijgt en wat je denkt dat er gaat gebeuren, gebeurt uiteindelijk niet. Het boek eindig verrassend, Lotte komt terug van haar reis naar Atjeh en is allang niet meer bezig met het boek wat ze gemaakt had. Hiermee wordt je aan het einde van het boek uit de waan gehaald.
Verwerkingsopdracht
Verwerkingsopdracht 8: schrijf een gedeelte van het dagboek van de hoofdpersoon
Monward 12 juli 2001
Ik weet niet goed meer wat ik moet denken van alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd.
Eerst gingen er alleen maar oude mensen dood en dat was allemaal vrij toevallig, maar nu is Wim Galis, een jonge jongen dood en er is een familie uit ons dorpje neergestort met het vliegtuig. Ik moet toegeven dat die gebeurtenissen allemaal erg toevallig zijn.
Ik begin ook steeds meer terug te denken aan de tijd dat ik met Lotte door het dorp liep om foto’s te maken. Ze was heel stellig in wie ze wel en wie ze niet wilde fotograferen en misschien had ze dus wel bijbedoelingen. Ik bedoel misschien wilde ze het Maria wel niet fotograferen, omdat ze niet wilde dat zij dood zou gaan…
Het is alleen wel erg moeilijk om te geloven dat zo’n lieve vrouw met voorbedachten rade een boek maakt en echt de bedoeling heeft om al die mensen te laten sterven.
Wat Maria zegt klinkt eigenlijk ook veel logischer, misschien heeft ze wel een soort van gave en fotografeert ze instinctief mensen die binnenkort het hoekje om gaan.
Maar dan nog, hoe had zij die vliegtuigcrash kunnen ruiken?
Ik denk dat ik maar eens ga onderzoeken of de mensen die in het vorige boek wat ze gemaakt heeft uit een ander dorp dezelfde gedachtes hebben gekregen en of daar ook zoveel mensen zijn gestorven, misschien dat ik dan eindelijk die krankzinnige gedachtes uit mijn hoofd kan bannen en niet meer bang hoef te zijn om zelf ook te sterven. Waarschijnlijk slaan die ideeën nergens op, als je er goed over nadenkt, is het natuurlijk ook helemaal niet mogelijk om via een boek met foto’s mensen te laten sterven.
Ik vind het wel stom van mezelf dat ik niet met haar mee ben gegaan naar Atjeh. Ze nodigde me nota bene uit om met haar mee te gaan, het was dé kans om bij haar te zijn en ik ben zo laf om te weigeren. Had ik voor een keer in mijn leven is een echte vent geweest dan was ik nu bij haar geweest en had ik me niet meer bezig hoeven te houden met dat verdomde boek.
Maar ach, dat heb ik nou eenmaal niet gedaan, en haar achterna reizen heeft ook niet veel zin, want ik kan er natuurlijk met geen mogelijkheid achterkomen waar ze precies zit.
Ik ga nog maar even een stukje wandelen met Anders voordat ik ga slapen, dan zal ik morgen wel even een bezoekje brengen aan dat dorp. Hopelijk ben ik dan eindelijk van al die onzin en die waanideeën af!
Eindoordeel
Gebeurtenissen
De gebeurtenissen kwam heel echt op mij over er gebeurde een hoop gewone gebeurtenissen die de schrijver interessant gewoon hield maar toch interessant wist over te brengen. De schrijver beschrijft eigenlijk een gewoon leven van een man. Het verhaal van het boek over Monward, waar het hele boek omdraait, is erg leuk omdat de mensen allemaal in een soort van waan leven. Het lijkt wel alsof iedereen elkaar opfokt en daardoor wordt de geloofwaardigheid van de ‘vloek’ rond het boek steeds groter.
Ik heb nog nooit eerder een dergelijk verhaal gelezen, gezien of meegemaakt. De schrijfstijl van Maarten ’t Hart is niet veel afwijkend als uit eerdere boeken van hem. Ik persoonlijk vind het een prettige manier van lezen.
Personen
De personen kwamen heel echt op mij over. De karakters hadden allemaal wel iets bijzonders, maar niemand had ‘teveel’ van een karaktereigenschap waardoor niemand als een te erg ‘stereotype’ voor kwam. Er is gebruik gemaakt van veel verschillende karaktertypes. De hoofdpersoon gaat om met verschillende vrouwen die hij erg leuk vindt, maar eigenlijk lijkt geen van die vrouwen op elkaar.
De hoofdpersoon vond ik erg sympathiek, de manier waarop hij in het leven staat en tegen de dingen aan kijkt spreekt mij erg aan. Daarom kon ik me ook heel goed inleven in het verhaal, dat terwijl de hoofdpersoon een heel ander leven lijdt als ik en veel ouder is. Het gevoel van eenzaamheid en angst die de hoofdpersoon af en toe uitte in het boek vond ik erg herkenbaar.
Ook geloof ik niet dat de hoofdpersoon een beslissing heeft gemaakt in het boek die ik anders gedaan zou hebben.
Ook vond ik Lotte Weeda, de vrouw die het boek over Monward maakte, sympathiek, ondanks alle kritiek die zij kreeg van inwoners uit het dorp. Er hangt een mysterieuze sfeer rond haar, die er voor zorgt dat ze niet negatief overkomt.
Leonora, Sirena en Maria komen ook alledrie over als sympathieke mensen waar niet veel op aan te merken valt.
Taeke Gras vond ik wat minder sympathiek omdat ik vond dat hij een beetje doordraafde in zijn ideeën over het boek en dat hij de mensen aan het opfokken was. Ik irriteerde me aan het feit dat hij maar door bleef gaan over de ‘vloek’ van het boek.
Opbouw en taalgebruik
Het verhaal was erg prettig om te lezen. Het is in chronologische volgorde en dat zorgt ervoor dat je niet in de war raakt met de gebeurtenissen. Je leest alles precies zoals het gebeurt. Het verhaal had een bepaalde soort spanning omdat er steeds mensen dood gingen die in het boek over Monward stonden, en de mensen die overbleven raakte hierdoor in een soort paniek omdat ze bang waren dat het boek een ‘vloek’ over zich had en dat iedereen in het boek gedoemd was te sterven. Je wilt heel graag weten of dit ook werkelijk zo is, terwijl je eigenlijk zelf al weet dat zo’n vloek helemaal niet kan en de mensen elkaar gewoon zitten op te fokken.
De manier waarop de schrijver vertelt, in de ik vorm, vind ik erg prettig. Het is grappig dat de hoofdpersoon geen naam heeft gekregen in het boek, want tijdens het lezen heb ik dat helemaal niet doorgehad. Je krijgt alles te weten wat de hoofdpersoon, doet, meemaakt en denkt, hierdoor is het heel gemakkelijk om je in hem in te leven. De woordkeuze was ook niet moeilijk waardoor het boek zich gemakkelijk liet lezen.
Evaluatie
Ik vond het werken aan dit leesverslag leuk. Ik vond het boek Lotte Weeda erg leuk om te lezen en vind het daarom ook leuk om me te verdiepen in de achterliggende gedachtes en bedoelingen. Ook de verwerkingsopdracht vond ik leuk om te maken. Hoewel het boek al in de ik vorm geschreven is, is het absoluut niet als dagboek geschreven en is het best grappig om zelf die gedachten van de hoofdpersoon op een andere manier te verwerken. Ik ben het boek niet meer of minder gaan waarderen, ik vind het nog steeds even leuk als toen ik het net uitgelezen had.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
