Boekverslag Mende Nazer

Geschreven door:	anoniem
Datum ingestuurd:	20 april 2005
Niveau:	5 aso
Taal:
Woorden:	1926
Opvragingen:	4292 (65 deze maand)
Waardering:	Currently 3.11/5 1 2 3 4 5 3.1/5 (18 stemmen)

Titel:	Slavin
Auteur:	Nazer, Mende
Jaar van uitgave:	2003

Auteur:	Nazer, Mende
Geslacht:	vrouw
Nationaliteit:	Anders
Populaire titels:	2003Slavin (1)

Download dit verslag in PDF-formaat

“Ik keek op van de snee in mijn vinger en zag mijn gezicht in de spiegel. Ik zag de sporen van mijn tranen in het schelle licht van het peertje glinsteren. Wat een ander leven leidde ik nu. Ik had net gloeiend hete thee over me heen gekregen, en niemand die zich daar iets van aantrok. Ik had mijn vinger gesneden, en niemand die me hielp. In plaats daarvan werd ik geslagen en uitgescholden en misbruikt. En ze hadden zich allemaal vrolijk gemaakt over mijn pijn en gelachen om mijn angst en vernedering. Ik wilde dood.
Maar ik ging terug naar de keuken, pakte de kom met warm sop en begon het tapijt schoon te maken.”

Dit is een autobiografisch verhaal van een jonge vrouw die ontsnapte uit de hedendaagse slavernij.

Ze noemden haar ‘yebit’, een meisje dat geen naam waard is.
Mende Nazer groeit op in de bergen van Soedan als meisje van een Nubastam, een volk met eigen rituelen en feesten. Ze werkt met haar familie op het land en leeft heel ethisch, maar gelukkig. Ze gaat naar school en droomt ervan om later arts te worden.
In 1994, als Mende dertien is, vallen moedjahrebellen haar dorp aan. Ze steken hutten in brand, ranselen mannen en vrouwen af en kinderen worden gevangengenomen. Mende wordt meegenomen en zal haar dorp nooit meer terugzien.
Mende wordt verkocht aan een familie in Khartoem. Ze heeft geen rechten meer, geen eigen leven. Ze mag nooit meer spelen en kan niet naar school. Ze moet het hele gezin verzorgen, koken en het hele huis schoonmaken. Ze wordt niet betaald en heeft nooit een dag vrij. Ze wordt geslagen en vernederd. Ze is slavin.
Na vijf lange jaren, waarin vluchten onmogelijk is, wordt Mende verkocht aan een gezaghebbende familie in Londen. En ook daar leeft ze als slavin en wordt ze in huis opgesloten. Als de familie er een keer niet is, durft ze met gevaar voor haar eigen leven op straat. Ze spreekt een Nubaman aan en met zijn hulp weet ze te ontsnappen.

Ik zal mijn lectuurtaak maken op basis van het lagenmodel. Daarin richt ik me tot een grondige studie van de psychologische en de sociologische laag.

Psychologische laag
Mende groeit op in de Nubastam en ze krijgt een goede opvoeding van haar ouders. Ze behandelden haar als hun liefste kind en omarmden haar met veel liefde.
Elke dag gaat ze naar school en tussendoor werkt ze op het land en speelt ze met haar vrienden. Het woord geweld kent ze niet. Zouden de rebellen haar stam niet hebben aangevallen, had ze een mooie toekomst voor zich. Ze wou dokter worden, om dan later de mensen in haar dorp te verzorgen, want daar was er geen.
Ik zou haar omschrijven als een rustig, eerlijk persoon en heel behulpzaam. Ze verdraagt geen oneerlijkheid en komt ertegen op.
Dan vallen de rebellenlegers haar stam aan en wordt ze ontvoerd. Op die tocht wordt ze verkracht en dat is het begin van het afsterven van haar ziel en persoonlijkheid, tijdens haar hele slavernij door. Zoals ik al gezegd heb komt ze voor zichzelf op als er iets is dat haar niet aanstaat, doch ze wordt door een andere slavin de raad gegeven dat niet te doen, als ze geen slaag wil krijgen.

“ Asha keek naar mij, op het bed. ’Mende, weet je nog wat ik tegen je gezegd heb?’ ‘Nee, ik weet het niet meer.’ ‘ Ik heb gezegd dat als ze je iets opdragen te doen, je het ook moet doen. Als je ze niet gehoorzaamt, zullen ze je slaan.’ “

En dan begint de reeks van vernederingen en mishandelingen. Seksueel misbruik gebeurt er niet echt (op een bepaald moment is er een poging, maar ze kan die ontkomen.).
Ze ondergaat dit alles heel lijdzaam en wordt met de dag passiever. Je zou zelf kunnen zeggen dat ze haar lot als slavin aanvaard heeft, hoe vreselijk dat ook klinkt. In het begin dacht ze de hele tijd aan haar familie, maar naar het einde toe, merk je als lezer dat ze haar familie en haar vroegere leven in de Nubastam beetje bij beetje vergeet en op een speciale manier gehecht raakt aan haar meesters, vooral de kinderen, want die behandelen haar wel als een normaal en evenwaardig persoon. Wanneer ze hoort dat ze naar Londen wordt gestuurd, neemt ze liefdevol afscheid met pijn in het hart. Voor haar voelt het aan alsof ze voor de tweede keer haar thuis verliest.
Bij haar familie in Londen, voelt ze zich het minst thuis. Ze heeft geen enkele band met de kinderen en dat mist ze enorm, ze voelt zich daardoor ook heel erg eenzaam.
Je merkt wel een mooie evolutie in haar houding. Tijdens haar slavernij in Khartoem, doet ze braafjes wat haar gezegd wordt( wat normaal is als je zo hard en streng aangepakt wordt), maar in Londen verandert haar houding. Ze is niet meer het teruggetrokken meisje, ze begint actie te ondernemen om eventueel te vluchten.
Na haar ontsnapping, begint haar verwerkingsproces en die zal pas afgelopen zijn als ze haar familie terugvindt (ze heeft vernomen dat ze nog in leven zijn.)
Het verwerkingsproces zelf wordt niet omschreven. Je merkt wel dat ze blij is dat ze kon ontsnappen, maar ze beseft nog niet goed wat er allemaal gebeurd is en heeft ook niet direct een toekomst voor zich. Ze wil zeker haar familie terugvinden, dat is haar droom, maar ze is nog steeds omringd dooreen angst. Mende is bang dat ze haar weer terug zullen gevangennemen. Ze weet niet meer wat het is om vrij te zijn. Dat zal ze pas langzamerhand weer ontdekken.

Sociologische laag
In dit boek worden drie maatschappijen met elkaar vergeleken, nl. de sociologie in haar nubastam, dan die van een meer ontwikkelde stad Khartoem (de hoofdstad van Soedan) en tenslotte Londen.
Deze vergelijking is op een heel specifieke manier gebeurd en uiteindelijk komt het erop neer dat Mende haar Nubastam verkiest boven de gemoderniseerde landen, want ondanks dat ze in haar stam geen elektriciteit heeft, er geen water uit de kranen stroomt en hun huis eigenlijk een hutje is, gemaakt van stro, komt daar geen slavernij voor.
De economie van de nubastam is vooral gebaseerd op de landbouw voor eigen gebruik. Wanneer de oogst eens mislukt, krijgen ze hulp van de Europeanen met voedings-pakketten.
Het is een mannenmaatschappij, maar er is wel respect voor de vrouwen.
Alles is veel socialer in vergelijking met onze maatschappij, daar worden er elke dag vreemden (mensen uit andere stammen) uitgenodigd om te blijven eten.

“Op mijn tafeltje in de hoek van de keuken had ze mijn bord gezet met de restjes van hun maaltijd.Ik had zo’n honger dat ik alles wel had willen eten. Maar ik had nog nooit alleen gegeten. In de Nuba-bergen at je nooit alleen. Dat was tegen onze traditie van gastvrijheid. In ons dorp deed je datgene wat je niet meer op kreeg in een kom en gaf je die aan de hond, zo behandelden deze mensen mij.”

Het geloof is het Boeddhisme hetzelfde als in Soedan en dus Khartoem. Toch gaan die mensen de stammen in hun land als minderwaardig beschouwen en ze tot slaaf maken.

“De slavenhandelaar is een moslim. Rahab en haar gezin ook. Al die mensen dachten dat ze goede moslims waren.Toch hadden ze de Nuba-mensen van mijn stam vermoord, verkracht, gemarteld en tot slaaf gemaakt, terwijl zij ook allemaal moslims waren. Ik dacht aan mij koranlessen op school. Ik herinnerde me dat ons geleerd was dat alle moslims elkaar moeten respecteren. Dat er geen verschil was tussen blanke en zwarte mensen, dat alle mensen gelijk waren.”

Khartoem is een moderne stad, met elektriciteit, mooie grote huizen, kortom een stad die heel goed op Londen lijkt.
In Khartoem zijn ze socialer dan Londen, het is daar vb. een gewoonte dat er elke dag theevisite komt. Een groot verschil in verband met de slavernij is wel dat het in Londen bij wet verboden is en daar helemaal niet over gepraat wordt. Bij ons is het, en terecht, een hele grote misdaad om iemand als slaaf te behandelen. Terwijl ze in Khartoem daar openlijk over praten en ze de betere slavenhandelaars aan elkaar aanraden. Volgens mij mag je dat ook niet veralgemenen. Ik denk zelf dat een kleine minderheid een slaaf houdt, want ten eerste zijn ze het daar ook niet over eens en ten tweede is het heel duur om een slaaf te kopen. De meeste mensen die leven in Soedan zijn heel arm en kunnen zich dat dus ook niet veroorloven. Jammer genoeg zijn er toch nog genoeg rijken, om de slavenhandelaars werk te geven.

Slotoordeel.
Ik ben heel positief over dit boek. Het is heel realistisch geschreven, terwijl je het leest heb je een heel hechte band met Mende, die het boek zelf heeft geschreven.
Ik heb de psychologische en sociologische laag gekozen, omdat je die heel goed kunt toepassen op dit verhaal. De psychologische evolutie wordt verstoord door de maatschappij en het toedoen van andere mensen. Haar opgroeien zou normaal geweest zijn, mocht ze niet ontvoerd zijn.
Na de bespreking vraag ik me af of we al die luxe nodig hebben, zijn we er echt gelukkiger door? Natuurlijk is onze maatschappij helemaal verschillend en gebeuren er daar ook vreselijke dingen zoals de besnijdenis, huwelijk op je twaalfde jaar, maar er zijn geen verschillen tussen arm en rijk (want iedereen heeft weinig) en er is geen slavernij.
Ik vind dat wij, de Europese landen, iets zouden moeten ondernemen tegen de slavenhandel. Jammer genoeg is dat een hele moeilijke zaak. We hebben zelf al problemen om de slavenpraktijken (denk ook maar aan de verhandeling van Russische meisjes die hier naartoe worden gelokt en dan moeten prostitueren, het is niet helemaal hetzelfde, maar het is ook illegaal en heel moeilijk te vermijden.) Dus is het quasi onmogelijk om de handel in vb. Khartoem te stoppen. Het ligt ook grotendeels aan de mentaliteit van een maatschappij. Het zou al veel schelen mocht slaven houden bij wet verboden worden.
Ik ben echt heel ontroerd door dit boek en hoewel ik al verschillende films gezien heb waar slavernij in voorkomt (vb “The gladiator”) is dit het eerste echte boek dat ik erover lees, geschreven door iemand die het zelf meegemaakt heeft. Ik hoop dat dit boek vele mensen zal bereiken en dat iedereen er eens goed over nadenkt.
Gelukkig zijn er ook organisaties die vele acties ondernemen, zoals Amnesty International. Zij willen de mensen motiveren om bij te dragen tot een oplossing ervan. Het verbod op slavernij behoort immers tot de oudste vorm van mensenrechten en slavernij zou al lang tot het verleden moeten behoren.

"Niemand zal in slavernij of in horigheid gehouden worden. Slavernij en slavenhandel in iedere vorm zijn verboden."
(artikel 4, Universele Verklaring van de Rechten van de Mens)

Je hebt ook nog Anti-Slavery International en die is werelds oudste mensenrechtenorganisatie, gesticht in 1839 .Haar werking situeert zich zowel op het lokale, nationale als internationale niveau. Anti-Slavery International zet regeringen van landen waar slavernij nog voorkomt onder druk om deze te beëindigen, verricht lobbywerk om van slavernij een topissue te maken, ondersteunt onderzoek om de schaal van slavernij in kaart te brengen om het zodoende beter te kunnen bestrijden, werkt samen met lokale organisaties om de publieke opinie bewust te maken van het probleem, leidt mensen op over de realiteit van slavernij en voert campagnes voor de beëindiging ervan. Verder zijn er Free the Slaves en American Anti-Slavery Group.

Dit boek is een aanklacht tegen de moderne slavernij, die achter gesloten deuren gebeurt, ook nog vandaag, en zelfs in moderne steden zoals Londen.

“Misschien waren mijn jaren als slavin dan eindelijk voorbij. Misschien was ik dan toch echt vrij.”