Boekverslag Vonne van der Meer

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2525
Opvragingen:	1

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (7 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Vonne van der Meer

• De avondboot (14)

  2001

• De reis naar het kind (12)

  1989

• Een warme rug (5)

  1987

• Eilandgasten (27)

  2000

• Het limonadegevoel e.a. verhalen (1)

  1985

• Ik verbind u door (5)

  2004

• Laatste seizoen (6)

  2002

• Nachtgoed (2)

  1993

• Spookliefde (9)

  1995

• Take 7 (2)

  2007

• Zo is hij (1)

  1991

1 Beschrijvingsopdracht:

o Korte motivatie van je boekkeuze:
Ik heb dit boek gekozen omdat het me wel een leuke boek leek. Verder was er ook niet veel keus meer over, omdat de meeste boeken al waren uitgeleend in de mediatheek. Dus heb ik dit boek maar genomen omdat het boek niet al te dik was. En ik had de tekst op de achterkant ook al gelezen en het leek me eigenlijk ook wel een leuk boek. Vandaar dat ik dit boek heb gekozen om te gaan lezen voor literatuur.

o Een eerste persoonlijke reactie geven:
Ik heb het boek eigenlijk heel snel uitgelezen omdat het best wel een interessante boek was. En elke keer gebeurde er wel weer iets nieuws in het verhaal. Daardoor werd het verhaal ook niet zo snel saai. Het is ook heel mooi omdat het steeds over andere personages gaat die in hetzelfde huis zitten alleen dan in een andere seizoen dan de andere personages. In het begin is die overstap naar andere personages wel vervelend en moeilijk om te lezen, omdat je dat nog niet echt gewend bent. Maar zodra je weet hoe de schrijfster te werk gaat leest het boek een stuk gemakkelijker en is het best leuk om te lezen.

o Een korte samenvatting van de inhoud:
Het boek is in verschillende verhalen verteld. Ik geef per verhaal een korte samenvatting.
1. Hans en Manou zijn een jaar samen en om de drie, vier maanden is één van hen aan de beurt om een weekend uit te organiseren. Dit keer is Manou aan de beurt. Ze neemt Hans mee naar Vlieland en heeft daar een huisje gehuurd. Wanneer ze daar aankomen blijkt het dat Hans daar al eens eerder geweest is. Hij heeft in dat huis seks gehad met Martine, een vrouw die hij heeft ontmoet op een bruiloft. Hij had toen al een verhouding met Manou. Hans ging naar het eiland om te breken met Martine voor Manou. Toch konden ze zich niet inhouden en hadden seks met elkaar in datzelfde huis. Hans klapt in dat huis met Manou helemaal dicht, waardoor Manou erachter komt wat er was gebeurd. Manou accepteert niet zomaar Hans excuses en het vertrouwen zal opnieuw opgebouwd moeten worden. Uit wat Martine in het gastenboek heeft opgeschreven kan Hans afleiden dat hij haar een diepe wond heeft toegebracht. Het verhaal eindigt in de nacht wanneer Hans nadenkt over zijn schuld m.b.t. Martine.
2. Betty en Herman, een ouder echtpaar gaan al 6,5 jaar elk jaar op vakentie naar Duinroos. Voor het eerst wanneer hun zoon is overleden. In het begin van hun vakantie moeten ze altijd even wennen maar na een paar dagen zijn ze al ontspannen. Dit was Betty echter bezorgd om haar vader die ernstig ziek was. Elke dag maken Betty en Herman apart van elkaar een fietstocht. Herman komt langs een huis dat te koop staat. Sindsdien droomt hij daar over. Ook praat hij met Betty over het huis, maar die ziet het niet echt zitten. Herman is eigenlijk heel gierig maar dit keer wil hij dat huis echt hebben ook al moeten ze er een zware hypotheek opnemen. Hij maakt een afspraak met de makelaar, maar de dag voordat hij daarheen zou gaan gaat het slechter met Betty’s vader. Betty vertrekt de volgende dag alleen naar het vasteland, omdat Herman naar de afspraak met de makelaar wil. Wanneer Betty weg is krijgt hij spijt en besluit haar achterna te gaan in plaats van naar de makelaar te gaan.
3. Een 37-jarige vrouw gaat in haar eentje naar Duinroos. Ze heeft een relatie met een gehuwde man met drie kinderen. Hij is op vakantie op de Veluwe en viert zijn vijfentwintigjarige huwelijk. Rick heeft wel beloofd om te zullen scheiden en dan bij Kirsten te komen wonen (ze hebben al drie jaar een relatie) Kirsten gaat eten in een restaurant en komt daar Hank tegen. Deze vrouw vertelt haar dat ze een vriend heeft die bijna zal overlijden. Doordat hij getrouwd is en kinderen en kleinkinderen heeft is het niet mogelijk dat Hank nog afscheid van hem kan nemen. Kirsten vertelt de vrouw niet wat zij zelf meemaakt, terwijl ze wel verstandelijke redenen geeft aan Hank dat ze had moeten stoppen met de relatie. Door dit gesprek met Hank neemt Kirsten de beslissing om de relatie met Rick te verbreken.
4. Eef en Renée (moeder en 10-jarige dochter) zijn al een aantal dagen op het eiland wanneer Geert (de man van Eef) komt. Renée heeft al een aantal vriendjes en vriendinnetjes gevonden. Eef laat Renée zelf fietsen, omdat zij zwanger is en nergens zin in heeft. Wanneer Geert komt laat Renée hem een foto zien van een mishandelde man in Irak. Die foto heeft ze gehad van een vriendje die ze daar heeft leren kennen. De foto maakt veel indruk op Geert op hem. Hij vindt het moeilijk om gewoon door te leven en net te doen alsof er niets aan de hand is. Hij gaat naar de moeder van de jongen toe om te vragen waarom ze die foto aan de jongen heeft gegeven en daardoor ook aan Renée. Zij vertelde dat ze de foto niet had gegeven, maar dat Fouad (haar zoon) de foto had gevonden. Ze praat heel rustig over de gevangenschap van haar man. Dat verbaast Geert die had gedacht haar hulp te moeten bieden. Uiteindelijk gaat hij weg en denkt hij na over wat hij Renée moet vertellen. Dat gebeurt echter niet meer in dit boek.
5. Martine werkt zich in de problemen door een misverstand. De monteur denkt dat haar petekind haar kind is en zij laat dit zo. Als de monteur verliefd op haar wordt zit ze dus met een groot probleem omdat hij zich ook is gaan hechten aan haar petekind. Dan moet ze hem toch gaan vertellen hoe het werkelijk zit en dan wordt het toch wel moeilijk voor haar. Ze besluit om een brief te schrijven waarin ze alles uitlegt, en dat ze zo niet verder kunnen. Ze gaat morgen weer terug naar het vastenland. De monteur is eerst heel kwaad op Martine, maar beseft dat hij ook niet zonder haar kan. Ze komen uiteindelijk weer bij elkaar.
6. In dit hoofdstuk gaat het over het einde van het leven van de beheerster van Duinroos. Ze denkt dan terug aan het verleden en beschrijft wat ze voelt vlak voordat ze overlijdt.

2. Verdieping

Verdiepingsopdracht 1

Het verhaal wordt niet helemaal chronologisch verteld, omdat er wel een paar flashbacks in het verhaal voorkomen. Bijvoorbeeld dat Hans terug denkt aan de affaire die hij had met Martine als hij weer in Duinroos terecht komt tijdens zijn vakantie met zijn vrouw.
Het verhaal is fragmentarisch, omdat het verschillende verhalen bevat over verschillende mensen die Duinroos bezoeken. En in het boek wordt per bezoeker ook per hoofdstuk verteld. Het boek bevat dus eigenlijk meerdere kortere verhaaltjes van die verschillende bezoekers. Het enige dat die mensen gemeen hebben is dat ze allemaal in Duinroos verblijven tijdens hun vakantie.
Het verhaal bevat zoals ik al zei meerdere verhaallijnen. De kern van elke verhaallijn zal ik hieronder even kort samenvatten per hoofdstuk.
Hoofdstuk 1: De verhouding die vroeger tussen Martine en Hans speelde.
Hoofdstuk 2: Herman wil een 2e huis kopen en dat met het geld van zijn schoonvader erft als hij doodgaat.
Hoofdstuk 3: Vrouw verbreekt relatie die ze had met een getrouwde man die drie kinderen heeft.
Hoofdstuk 4: Relatie tussen vader en dochter.
Hoofdstuk 5: Martine werkt zichzelf in de problemen.
Hoofdstuk 6: einde van het leven van de beheerster van Duinroos en wat ze voelt vlak voor ze overlijd.
De spanningsopbouw vond ik wel goed in dit boek, omdat het verhaal daardoor niet saai werd. Er zijn niet echt opvallende tijdmanipulaties in dit verhaal. De verteltijd is 196 bladzijdes en de vertelde tijd is volgens mij iets van een half jaar.
In het boek worden er vooruitwijzingen ingelast. Er staat iets te gebeuren maar het verhaal gaat niet verder. Bijvoorbeeld Kirsten haar relatie beëindigd en hoe die man daarop gaat reageren. En hoe het met Kirsten verder gaat. Je komt dus niet te weten hoe ze dit allemaal gaat aanpakken.

Verdiepingsopdracht 2

Tom van Deel in Trouw.
“Soms zou ik willen dat ik dit huis niet alleen schoonhield, maar dat mijn armen de muren waren, mijn ogen de ramen.” Aan het woord is de werkster van het zomerhuisje Duinroos op Vlieland. Zij opent de roman Eilandgasten van Vonne van der Meer met een laatste inspectie van het huis, vlak voordat de eerste gasten aan zullen komen. Aan het eind, als het seizoen voorbij is en zij het huis winterklaar heeft gemaakt, neemt zij de epiloog voor haar rekening.
De werkster is de zorgende instantie in het boek. Zij dringt zich niet aan de gasten op: die kennen haar niet eens. Zij blijft op de achtergrond en houdt ongemerkt een oogje in het zeil. Hoe groot in feite haar liefde voor het huis en de gasten is, blijkt wel uit het bovenstaand citaat. Zo dicht en beschermend zou zij graag bij de levens zijn, als een huis om hen heen.
Alle gasten die in de roman vervolgens de revue passeren, komen haar een keer tegen, en merken haar op, zonder te weten wie zij is. Wel heeft haar verschijning telkens een haast onmerkbare invloed op de levensloop van de gasten. Sommigen merken haar zorgende hand in het huisje niet op, anderen juist wel. Er is zelfs iemand die de bloemen die zij heeft neergezet weggooit, omdat hij zich door dit soort tekenen van zorg 'gadegeslagen' voelt.
De werkster fungeert in de roman als het raamwerk, waarbinnen zich zes verhalen afspelen die betrekking hebben op zes tijdelijke bewoningen van het zomerhuis. Die compositie is beeldschoon en stelt Vonne van der Meer in de gelegenheid binnen de roman zes gevarieerde verhalen te verwerken, die alleen al wat de lokalisering betreft een duidelijke band met elkaar vertonen. In die verhalen speelt de ruimte van huis en eiland een prominente rol; vele levens, hoe verschillend ook, komen in deze ruimte bijeen, delen die ruimte met elkaar, zij het ook in andere tijden.
De huurders verkeren allen in een conflictsituatie en maken een crisis door. Er is een echtpaar met kinderen, waarvan de man heeft opgebiecht dat hij een nachtje is vreemdgegaan en sindsdien lijkt alles in hun onderlinge verhouding verstoord. Tijdens hun verblijf in Duinroos wordt de mogelijkheid geschapen van een nieuw begin.
Een andere huurder wiens gedachten en gedragingen gevolgd worden, is een weduwnaar die zich heeft voorgenomen een eind aan zijn leven te maken door verdrinking. Hij wil zijn zelfmoord echter zo perfect arrangeren, dat zijn kinderen zullen denken dat hij per ongeluk is omgekomen. Gaandeweg komt hij zoveel obstakels tegen op deze weg en krijgt hij bovendien door allerlei gebeurtenissen, zoals een fietstochtje en het eten van een spekpannenkoek, weer zin in het leven, zodat hij van zijn voornemen afziet
Een dergelijke samenvatting doet natuurlijk geen enkel recht aan de subtiele, heldere en tegelijk diepzinnige vertelwijze van Vonne van der Meer, waarin de opbouw van het verhaal en de dosering zo zorgvuldig plaatsvindt. Zij weet, ik zou haast zeggen elementair, over zulke moeilijk grijpbare fenomenen te schrijven als het hervinden van het vertrouwen, het kiezen voor een nieuw leven, de aanvaarding van het bestaan, het geloof in een grotere samenhang. De studente die zichzelf niet goed begrijpt en die niet weet voor wie van haar twee vrienden zij bestemd is, smeekt bijna om inzicht: “Ze keek naar het bleke, heldere licht van de vuurtoren. Stond het maar eens stil, ving het hen maar in zijn bundel. Misschien zouden ze dan eindelijk zien wie ze waren, en wie bij wie hoorde.”
De eilandsituatie, het huisje en wat zich daarin bevindt, alles werkt mee om de crises op scherp te stellen en tot een oplossing te brengen. De vrouw, wier man op zijn werk wordt gepasseerd door een ambitieuze, jongere collega, kan zijn reacties hierop bijna niet meer verdragen. Tot zij in het gastenboek tussen de regels door leest.
van een veel groter verdriet, waar het hare bij verbleekt. “Terwijl ze uit het raam keek, naar de donkere hemel waar nog maar een paar flarden daglicht doorheen kierden, had ze het gevoel dat iemand achter haar kwam staan, een hand op haar hoofd legde. Over haar schouder meekeek en de eerste sterren aanwees, wees naar iets dat ouder was dan haar verdriet.”
Dit gevoel van troost wordt in het verhaal gevolgd door de thuiskomst van haar man, aan wiens stem ze al van verre hoort, “dat het over was”. De storm is bedaard, het conflict is het hoofd geboden, er is nieuw leven mogelijk.
In het laatste verhaal zit een zeventigjarige vrouw in het huisje. Zij heeft kanker en zal binnenkort overlijden. Maar zij "wil niet wrokkig sterven'' en probeert zich met haar moeder te verzoenen. Ze komt bij één enkele herinnering terecht, waaruit zij kan opmaken dat haar moeder toch, op haar manier, van haar gehouden heeft, en met die wetenschap kan zij het sterven aan. Deze vrouw is het ook die het veertje, dat de werkster aan het begin van de roman bij een nieuwe bladzij in het gastenboek legt en dat in elk verhaal een rol speelt, meeneemt naar het ziekenhuis, om er naar de kunnen kijken en er de gelukkige herinnering aan het eiland aan te verbinden.
Het levensinzicht van deze vrouw rondt de reeks verhalen over geloof, hoop en liefde in huisje Duinroos prachtig af. Zij heeft een leven achter de rug, waarin het eilandbezoek centraal stond en zij komt nu voor zichzelf tot de slotsom: “Eigenlijk heeft een mens niets, behalve een naam en op de een of andere manier begreep ik dat op het eiland altijd beter. Omdat hier ook niets van mij is. Niets waarvan ik hier zo geniet kan ik het mijne noemen. (…) Maar dat ik hier altijd alleen maar te gast was, stemde me gek genoeg tevreden. Alsof ik als gast iets begreep waarvan ik altijd doordrongen zou willen zijn. Ook als ik niet met vakantie was, maar thuis.”
Vonne van der Meer heeft met Eilandgasten een samenvatting gegeven van haar kijk op het bestaan. De conflicten die met de verschillende bewoningen van het zomerhuis gepaard gingen, zijn bezworen en het leven kan voort. Tegen het einde is het menselijk bestaan niet veel meer dan een naam geschreven in het gastenboek, of, zoals de werkster de rouwkaart van haar man citeert: “Onze namen staan geschreven in de palm van Uw hand.”
De roman heeft in zekere zin ook de vorm van een handpalm, waarin de levens van de gasten zijn ingeschreven. De werkster, die van een afstand het oog houdt op die levens en ze enigszins stuurt, krijgt in die rol iets goddelijks, zij is het oog dat gadeslaat, al bestaat er ook nog een 'meneer Duinroos', aan wie zij na elk seizoen het gastenboek opstuurt. Maar van enige reactie of bemoeienis van zijn kant is nergens sprake: de al jaren kapotte tv wordt niet vernieuwd en ook de oude kokosmat wordt niet vervangen. Brieven aan hem gericht blijven onbeantwoord en er bestaat gerede twijfel of hij zijn gastenboek wel leest. Over de verhouding tussen werkster en huisbaas in deze roman is dus nog wel enige speculatie mogelijk.