Boekverslag Honore de Balzac

Geschreven door:	Aartmann op Vuurtopberg
Datum ingestuurd:	20 april 2005
Taal:
Woorden:	1.100
Bekeken:	5706 keer (11 deze maand)
Waardering:	Currently 3.91/5 1 2 3 4 5 3.9/5 (55 stemmen)
Deel op:

Titel:	Eugenie Grandet
Auteur:	Honore de Balzac
Jaar van uitgave:	1833
Aantal pagina's:	292

Auteur:	Honore de Balzac
Geboren:	20 mei 1799
Overleden:	18 augustus 1850
Populaire titels:	1835Le père Goriot (3) 1833Eugenie Grandet (1) 1831La peau de chagrin (1) 1830Adieu (0)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Het verhaal begint met een gedetailleerde beschrijving van het huis van de familie Grandet in Saumur. « Het doet zo naargeestig aan als de somberste kloosters, de droogste zandgronden of de treurigste ruïnes, of dat het deze drie in zichzelf verenigd ».
Meneer Grandet is in het hele dorp bekend, en hij heeft ook al een bewogen leven achter de rug. Hij is een welgestelde man, een kuiper, die kon lezen, schrijven en rekenen. Hij is getrouwd met de dochter van een rijke houthandelaar. Hij is in het bezit van een van de mooiste wijngaarden van het arrondissement, een oude abdij en een paar prachthoeven. Hieraan is hij voor een appel en een ei aangekomen. De inwoners van Saumur vonden ‘vader’ Grandet een waaghals, een republikein, een patriot, iemand die aan nieuwe ideeën aanliep. Hij liet zijn vredelievendheid op politiek en zakelijk gebied goed merken. Hij heeft in het verleden verschillende adellijke titels gehad, burgemeester geweest en hij heeft verschillende aankopen gedaan. Naar zijn vermogen wordt echter alleen maar geschat, - er is niemand die het weet. Er waren maar twee mensen die er een schatting naar konden doen: de ene was Cruchot, zijn notaris en de andere was Des Grassins, de rijkste bankier van Saumur. Iedereen in Saumur was ervan overtuigd dat Grandet een schatkamer had, een geheime bergplaats vol goud. Grandet was, ondanks zijn gespeculeerde vermogen, zéér zuinig. Nanon, arm oud mens, was hun huishoudster. Ze deed haar huishouden met grote zuinigheid, omdat ze graag goed wilde doen bij haar meester. Nanon was oud en lelijk, en ze was haar meester intens dankbaar dat hij haar wilde helpen door haar in dienst te nemen. Daarom was ze vanaf toen de meest toegewijde huishoudster die een meester zich maar kon wensen.
De pachters en huurders van Grandet brachten hem elke week de huishoudelijke spullen die hij nodig had, en de enige kosten die Gandet hoefde te maken waren van het gewijde brood, de kleding van zijn vrouw en dochter, hun plaatsen in de kerk, het loon van Nanon, en de onkosten van zijn onderneming.
Er waren zes personen die het recht hadden in zijn huis te komen waren: Cruchot, zijn neef Cruchot (de Bofons), president van de rechtbank en de oom van neef Cruchot, l’abbé Cruchot. Verder meneer Des Grassins en zijn vrouw, en hun zoon Adolphe.

Grandet en zijn vrouw hadden één kind, namelijk hun dochter Eugénie.
De Crochutins en de Grassinistes voerden onderling bedekte strijd om de hand van Eugénie. Meneer en mevrouw Des Grassins wilden dat Eugénie met hun zoon Adolphe zou trouwen, terwijl de Bofons hun neef Cruchot de Bofons aanbevelen hielden. Deze twee partijen beijveren elkaar om ervoor te zorgen dat één van de twee jongens het hart van Eugénie wint. Dit is ook het geval op de 23e verjaardag van Eugénie. Dit is de dag dat neef Charles Grandet uit Parijs in hun huis arriveert. Charles is een echte Parijzenaar, hij voelt zich althans wel zo. Hij is een knappe jongeman van 22 jaar. Hij stak erg af bij de provincialen in Saumur, en dat kwam vooral door zijn aristocratische maniertjes.
Eugénie houdt van hem vanaf het allereerste moment dat ze hem ziet, en omringt hem met haar zorg. Maar in de brief die Charles meebrengt voor zijn oom Grandet, kondigt zijn vader zijn faillissement en zijn zelfmoord aan. Hij verzoek Grandet of hij voor zijn zoon wil zorgen die, nadat hij heel zijn leven in grote luxe heeft geleefd, nu een arme wees is geworden.
Grandet stuurt Charles naar Indië om daar fortuin te maken en probeert zelf de schulden van zijn broer te vereffenen.
Charles, die inmiddels ook gevoelens heeft gekregen voor Eugénie, belooft haar trouw. Ze leent hem haar goudstukken, die over het algemeen erg zeldzaam zijn en die ze van haar vader heeft gekregen. Ze krijgt van Charles een kostbaar kistje als dank met daarin twee portretten, namelijk van zijn inmiddels overleden vader en moeder.
Dan op nieuwjaarsdag wil Grandet graag het goud zien wat Eugénie van haar vader heeft gekregen. Ze vertelt hem dat ze het niet meer heeft, en omdat ze niet wil vertellen aan wie ze het heeft gegeven wordt Grandet woedend. Mevrouw Grandet valt flauw. In zijn woede sluit Grandet Eugénie op in haar kamer op water en droog brood. Mevrouw Grandet wordt ziek van verdriet en angst. Na enkele maanden zorgt meneer Des Grassins dat het weer goed komt tussen vader en dochter. Mevrouw Grandet is namelijk overleden (als een ware christen) en Grandet is er met behulp van Des Grassins achter gekomen dat Eugénie een deel van de erfenis kan opeisen. Omdat hij dit wil voorkomen zorgt hij ervoor dat hij zich weer verzoent met Eugénie en hij laat haar afstand doen van de erfenis van haar moeder, zodat hij niet meer verplicht is haar goederen met Eugénie te delen.
Uiteindelijk sterft de vrek precies zoals hij geleefd heeft, namelijk op een krampachtige manier. Hij laat zich in zijn rolstoel naar zijn kabinet rijden waar hij al zijn goudstukken laat ordenen. Hij laat de deur op slot doen en steekt de sleutel in zijn zak. In zijn doodsstrijd zegt hij dat ze goed op zijn goud moeten letten. Vooral goed op zijn goud letten. Daarna sterft hij.

Eugénie houd ondertussen nog steeds van haar neef, en wacht smachtend op een brief uit Indië. Maar Charles, die rijk is geworden, keert terug naar Parijs om daar te trouwen met de dochter van de markies van Aubrion. Zij kan hem maatschappelijke status geven. Hij schrijft een brief aan Eugénie waarin hij dit uitlegt, en dus zijn egoïstische karakter laat zien.
Meneer Des Grassins zegt tegen hem dat hij de schulden van zijn vader nog moet betalen, voordat hij met haar kan trouwen. Eugénie schrijft hem een brief, betaald zijn schulden en brengt hem het kistje terug wat hij haar geleend had.
Uiteindelijk trouwt ze zonder liefde met meneer Cruchot de Bofons, die snel daarna sterft. Eugénie leeft verder in grote eenvoud, doordat ze veel van haar geld weggeeft aan armen en liefdadigheidsinstellingen.

Laten we onderstrepen dat meneer Grandet ‘de grootste meester in zuinigheid’ is die we kennen. Zijn karakter is niet alleen wreed maar niet onwaarschijnlijk. De vrek verhard zijn hart. Grandet, die handig is in het zakendoen en die zegt alle omstandigheden waaronder zijn fortuin zou kunnen groeien, te benutten, lijkt even snel toe te nemen in fortuin als in gierigheid. Maar Balzac heeft voor Eugénie als puur en charmant slachtoffer af willen schilderen tegen een wrede vader en een ondankbare verloofde.