Geschreven door:	Linda Knecht [meer]
Datum ingestuurd:	8 maart 2005
Niveau:	5 havo
Taal:
Woorden:	2743
Opvragingen:	11650 (3 deze maand)
Waardering:	Currently 2.74/5 1 2 3 4 5 2.7/5 (23 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

1: De beschrijving van de leeservaring

1.1 Primaire gegevens van het gelezen werk
1. Auteur: Tim Krabbé
2. Titel: De Grot
3. Ondertitel: -
4. Verschenen in: 1997
5. Aantal bladzijden: 181
6. Leestijd: 3 uur
7. Uitgelezen op: Donderdag 30 september ‘04

1.2 Verantwoording van de keuze
Ik heb dit boek van Tim Krabbé gekozen, omdat ik van vele mensen om mij heen hoorde dat het een goed boek was, en dat ze het zelf ook gelezen hadden of aan het lezen waren. Ik kwam het boek tegen in de openbare bibliotheek, en omdat het al lange tijd zo’n bekend boek is, wilde ik mijzelf er toch eens aan wagen.

1.3 Verwachtingen vooraf
Vooraf hoorde ik van verschillende mensen dat het een goed boek was, maar omdat iedereen het boek al kende had ik niet zoveel zin om het ook nog eens te lezen, het leek mij totaal niet interessant, omdat het boek iedereen aansprak, dan zou het wel erg saai moeten zijn. En o, wat zou het een over- sext" title="Ga naar http://searchmiracle.com/text/search.php?qq=Sex">sext" target="_blank">http://searchmiracle.com/text/search.php?qq=Sex">sext boek zijn (volgens iedereen, maar was naar mijn idee helemaal niet zo). Maar toen ik het boek tegen kwam in de bibliotheek, heb ik het boek toch maar meegenomen. Ik had er niet zo’n zin in, lezen in een boek dat me niet aantrok, maar ja, je moet wat.

1.4 Eerste reactie achteraf
Ik vind dit werk:
Niet Een beetje Erg
Spannend X
Meeslepend X
Ontroerend X
Grappig X
Realistisch X
Fantasierijk X
Interessant X
Origineel X
Goed te begrijpen X
• Dit werk heeft mij aan het denken gezet. Ja / Nee
• Ik het iets aan dit werk gehad. Ja / Nee

Dit werk spreek me wel / niet aan omdat…ik me in het begin goed in kon leven in het verhaal. Kamp in de Ardennen bijvoorbeeld al. En die jongen die onzeker is en doet wat zijn vriend zegt, dat zie ik zoveel in mijn omgeving. Ook de drugs is actueel, en het feesten op de Grim sprak mij wel aan. Ook de voorvallen in Ratanakiri zijn zo spannend, en ik wilde gewoon weten wat er iedere keer verder zou gaan gebeuren, en hoe iedereen het over zich heen zou laten komen. Omdat het boek 5 hoofdstukken heeft, en bijna alle hoofdstukken over andere personen gaan, begreep ik eerst niet veel van het boek. Maar ik las door, omdat ik het wílde begrijpen. Maar aan het eind van het boek kwam ik erachter dat alle verhalen bij elkaar uitkomen.

1.5 Korte samenvatting van de inhoud
Hoofdstuk 1, E en koffer naar Ratanak brengen.
In dit hoofdstuk leren we Egon Wagter kennen. Hij moet in Ratanak, de hoofdstad van de fictieve staat Ratanakiri, een koffer met heroïne overhandigen aan een hem onbekende koerier. Hij probeert de laatste tien uur voor de overhandiging als toerist door te brengen om niet op te vallen. Hij loopt bezienswaardigheden, restaurants en disco’s af in de wetenschap dat het zijn laatste uren kunnen zijn. Dit deel eindigt op de parkeerplaats op het moment dat Egon wacht op het starten van de auto van de koerier (welke een vrouw blijkt te zijn) die zijn koffer in ontvangst heeft genomen.

Hoofdstuk 2, Vrienden.
Dit deel voert ons terug in de tijd dat Egon 14 jaar was. Hij gaat naar jeugd- kamp in de Ardennen en leert Axel van de Graaf kennen. Axel is op zijn 14de al een persoonlijkheid die bijna zonder woorden mensen dwingt dingen te doen die ze helemaal niet willen doen. Hij leeft zeer roekeloos en handelt in softdrugs. Axel ‘dwingt’ Egon om samen de gezusters Lanaker te gaan ontmaagden, terwijl Egon vriendschap wil sluiten met Marjoke Heffels, maar Axel lijkt iedere keer net in de weg te lopen, en Egon is bang dat Marjoke hem niet meer wil. Als Egon derde- jaars student geologie is, ontmoet hij Axel opnieuw. Hij treft hem geregeld in dispuuthuis De Grim. Daar wordt gedronken, gespoten en gedeald. Na anderhalf jaar breekt Egon met Axel en gaat hij afstuderen. Vlak voor zijn afstuderen spreekt hij Axel en daar geeft Axel toe dat hij graag mensen tot zijn knechtje wil maken.
We zien Egon weer tien jaar na zijn afstuderen, na een onderzoek in de Andes. Hij ontmoet Adriënne. Ze hebben 14 jaar een perfecte relatie totdat Egon erachter komt dat Axel het vroeger met haar gedaan heeft. Egon wil nog een keer mee met een geologie-expeditie maar dat kost f.40 000, - (€ 18181,81 ). Om aan dat geld te komen gaat hij drugs smokkelen voor Axel.

Hoofdstuk 3, Oum Phen.
Oum Phen is een bedelaar" title="Ga naar http://searchmiracle.com/text/search.php?qq=Bed">bedelaar" target="_blank">http://searchmiracle.com/text/search.php?qq=Bed">bedelaar uit Ratanakiri die wordt onthoofd op beschuldiging van moord op twee westerlingen. Het bewijs is: een $20, - biljet die hij van Egon heeft gekregen. Ratanakari heeft een paar maanden eerder een Nederlands drugskoerier onthoofd. Daarom laten ze deze moord (op Egon en de vrouwelijke koerier) op een roofmoord lijken om een goede verhouding tussen hun en Nederland te houden. Een Nederlands kennis van Egon, Polak (hij is journalist), volgt het proces en komt bij de dictator en de familie van Oum Phen om uit te zoeken wat er nou echt gebeurd is, omdat hij niet geloofd dat Oum Phen de dader is.

Hoofdstuk 4, Marcie’s Gem.
Dat is het verhaal van Marcie die op 20-jarige leeftijd vanuit Hilversum naar Amerika verhuist, daar trouwt en twee zonen krijgt. Zij heeft geen goede relatie met haar man. Ze begint een stenenwinkel die drie jaar blijft bestaan ( ze kan die winkel beginnen omdat ze geld heeft geërfd). Haar passie is stenen, net zoals Egon, waarmee ze had willen trouwen. Na haar verdwijning loop je als het ware achter een van haar zoons aan, en kom je erachter dat Marcie hetzelfde meisje is van het kamp in de Ardennen, Marjoke dus.

Hoofdstuk 5, De Grot.
Een sprong terug in de tijd naar het kamp in de Ardennen. Egon en Marjoke zijn dol op stenen en bouwen ook samen een dam. Daar kom je erachter dat Axel Egon’s leven heeft verknald omdat net op het moment dat Egon aan Marjoke wilde vragen of zij samen bessen zouden plukken, hij te laat is, omdat Axel er weer aan komt er Vera (een van de meisjes die ze ontmaagd hebben) zijn kant op duwt.

Egon en Marjoke voelden zich tot elkaar aangetrokken toen ze nog maar 14 jaar waren, maar anderen stonden toen in de weg Langzamerhand kom je erachter, dat ze beiden, Egon in Nederland en Marjoke (Marcie) in Amerika geld nodig hebben voor hun toekomst. Omdat ze Axel van de Graaf beiden kennen, worden ze zijn drugskoeriers. Onverwachts komen ze elkaar weer tegen op het moment van de overdracht, want Egon moet zijn drugs aan Marcie doorgegeven. Ze voelen meteen weer vonken tussen zich, en zoenen hartstochtelijk op de achterbank van Egon’s auto, en delen hun emoties en bangheid vanwege de overdracht. Als ze besluiten ieder weer te vertrekken met hun eigen auto, worden ze overvallen door 2 jongens, die ze neersteken en hun drugs jatten. Egon en Marcie zijn naar elkaar toe gekropen en sterven verstrengeld in elkaar armen. De jongens worden een paar dagen later opgepakt wegens drugs- bezit. Maar de dictator van het land wil niet aan Nederland laten merken dat het weer om een drugs- zaak gaat, zoekt een dader uit (Oum Phen) en stelt die gerechtig voor de moord op de twee Westerlingen.

2: De verdieping

2.1 Tijd en Ruimte
Het verhaal begint in de zomer van 1966 als Egon 14 jaar is. Het verhaal over Egon eindigt als Egon 43 jaar is, en dat is dan dus in 1995. De verhaaltijd is dus ongeveer 29 jaar. Er worden zeker sprongen in de tijd gemaakt want je maakt alleen het begin (kamp) het midden (de Grim) en het einde (de drugssmokkel) van Egon’s leven mee. De tijdsprongen zijn sprongen van ongeveer 10 jaar per keer. De verteltijd was bij mij 3 uur en het aantal bladzijden 181.
De leestijd is korter dan de vertelde tijd.
Er komen ook stukken voor in het boek waarin de leestijdtijd langer is dan de verhaaltijd maar dat is wanneer je de gedachten van Egon leest. Het verhaal wordt niet chronologisch verteld want je begint in het midden en je eindigt in het begin van het verhaal. Daartussen in maak je nog heel wat (grote) tijdsprongen. Ook flashbacks komen voor, maar dat zijn er echt niet veel, bijvoorbeeld die van Arthur die terug denkt aan zijn verdwenen moeder Marcie. Het tijdsperspectief is: Vision par derrière. De verteller beschrijft achteraf wat hem overkomen is.

De topografische plaatsen:
• Ardennen ( Zomerkamp)
• Nederland (Hier wonen Egon en Axel)
• Amerika (Waar Marcie woonde en haar familie nog woont)
• Ratanakiri (Waar de drugs-overdracht plaats vindt)

Klimatologische omstandigheden zijn:
• Lekker weer in de Ardennen
• Weer zoals altijd in Nederland en Amerika, niet warm niet koud, niet speciaal, want er wordt niet over geschreven.
• In Ratanakiri is het enorm warm en zonnig.
Over jaargetijden wordt niet gesproken, want het boek speelt zich af in 29 jaar.

2.2 Wijze van vertellen
Er wordt iedere keer vanuit iemand anders verteld, maar toch wel altijd over de een derde persoon gesproken. De hoofdstukken 1, 2 en 5 zie worden vanuit de hoofdpersoon Egon Wagter verteld. Hoofdstuk 3 vanuit Michiel Polak (de journalist) en hoofdstuk 4 vanuit Arthur Nussbaum ( de zoon van Marcie).

2.3 Thema en Motieven
- Liefde
- Erbij horen
- Geldnood & Drugs
Het verhaal gaat over het smokkelen van drugs in geldnood, wat in deze dagen nog steeds aan de orde is en in sommige landen gezien wordt als een zware criminaliteit.

2.4 Personages
Egon Wagter: Dunne slungelige jongen, onzeker. Het chronologische verhaal begint als hij 14 jaar is en op het station staat. En als het verhaal eindigt (door zijn dood) is Egon 43 jaar. Hij is een onzeker type en wordt door Axel regelmatig overdonderd en kan daar geen weerstand tegen bieden (dat komt waarschijnlijk omdat hij tegen Axel opkijkt). Axel verandert zijn leven door ‘de duw’ waardoor hij geen contact meer heeft met Marjoke (als Axel Eva niet zijn kant op had geduwd hadden ze waarschijnlijk voor altijd samen geweest en zou Egon nooit drugskoerier worden). Hij wordt later aardrijkskundeleraar maar dat is niet wat hij wil. Daarom weigert hij ook banen als docent Spaans of hotelmanager (in hotel was van zijn toenmalige schoonvader). Zoals je ziet geeft hij zijn leven voor geologie (letterlijk!!!).

Axel de Graaf: Grote jongen, brutale uitstraling, heeft veel lef, maffiabaas (handelt in drugs en mensen). Hij verandert de levens van verschillende mensen aanzienlijk maar dat interesseert hem niks. Hij is het tegenovergestelde van Egon, omdat hij alles durft en overal op af stapt en Egon doet dat niet. Al op zijn 14e dealt hij (soft-) drugs, en als hij 20 jaar ouder is, is hij een hele grote drugsbaron. Hij komt overal met goed geluk vanaf, hij was met Egon in de tent van de Lanaker’s gekropen en toen ze betrapt werden praatte hij de leiding om, om ze geen straf te geven. Ook komt hij gemakkelijk af van zijn moord op een andere drugsbaron. Hij houdt veel van zijn kinderen en zij zijn ook de reden dat hij uiteindelijk stopt met drugs (hij heeft immers al geld genoeg).

Marjoke (Marcie): Zij heeft net zoals Egon een passie voor geologie gekregen in de grot en zij ontmoetten elkaar in La Roche. Marjoke raakte langzaam bevriend met Egon en toen ze er beide net achter kwamen dat ze verliefd op elkaar waren duwde Axel Vera naar Egon toe. Marjoke is toen op 20 jarige leeftijd naar Amerika verhuisd en trouwt daar en krijgt twee kinderen(ze heet in Amerika Marcie)De liefde voor stenen blijft ze trouw want ze begint een eigen mineralen winkel: Marcie’s Gem. Die zaak loopt niet goed omdat ze in een gehucht(Waterhead) wonen.Als na 3 jaar haar winkel bijna failliet is gaat zij naar een stenenbeurs om haar droom(geologie) te verwezenlijken. We komen haar weer tegen als drugskoerier(dat denk ik omdat dat daar heel veel aanwijzingen voor zijn), haar leven eindigt als zij samen met Egon wordt vermoordt in Ratanakiri.

Samen hebben deze 3 een driehoeksverhouding, alleen weten ze het niet van elkaar.
Er zijn veel bij-figuren, ik noem een paar belangrijke: Vera en Florrie Lanaker, Kees, Maria, René, Jan , Faas, Kees, Margriet, Frisso Lisse, Michiel Polak, Adriënne, Albert Spralinus, George Mijnsherenland, de dictator, Oum Phen, Rosa Zinger, Monsieur Poue, Kees en Dorothee Schilp, Arthur, David, en Jason. En natuurlijke alle anderen van het zomerkamp.

2.5 Titel, ondertitel en motto
De titel van het boek is ‘de grot’. Helemaal aan het eind van het boek kom je erachter waar de titel eigelijk op slaat. De eerste vonken tussen Marjoke en Egon slaan over als ze in de grot zijn, en miljoenen jaren overbruggen als ze samen met hun handen naast elkaar de muur aanraken in de grot. Hier begint Egon’s interesse voor de geologie, en die van Marcie voor stenen.

Het boek heeft geen ontertitel en ook geen motto.

2.6 Relatie tussen tekst en context
Het onderwerp (onbereikbare) liefde is natuurlijk altijd actueel. Ook met angst voor anderen en machtsgevoel heeft iedereen te maken. Drugs en drugssmokkel is iets wat nog steeds gebeurd, en ook is het geen fantasie dat sommige landen zo’n streng drugs- beleid hebben. Het verhaal zou zeker weten waar gebeurd kunnen zijn.

3: Het eindoordeel

3.1 De persoonlijke beoordeling
Het onderwerp
Ik vond het een interessant onderwerp. Drugs, angst en liefde zijn natuurlijk herkenbaar in mijn eigen (in-)directe omgeving. Ik ben door het boek meer aan het denken gezet dan ik al deed over deze onderwerpen.
Ik had hele andere meningen over het boek voor ik er aan begon, maar nu heb ik er zeker geen spijt van dat ik er aan begonnen ben.
Het boek had zeker weten voldoende diepgang. Ik heb eigelijk niks wat ik zou willen veranderen aan dit boek. Het was op sommige momenten misschien een beetje onduidelijk, maar dat maakte het spannend,en als je dingen gaat weglaten of toevoegen wordt het verhaal te duidelijk of juist nog onduidelijker.

De gebeurtenissen
Het belangrijkste in het boek waren denk ik de gevoelens van de personen, niet eens zo zeer de gebeurtenissen. Er kwamen niet teveel gebeurtenissen voor in het boek. Het was net goed genoeg, dus ook niet te weinig. Ik vond de gebeurtenissen spannend, opwindend, en nieuwsgierig makend naar hoe ze hier nou weer uit zouden komen. De gebeurtenissen waar voor mij zeer geloofwaardig, alleen bij de mensen- smokkel had ik wel een beetje mijn twijfels.
Er vonden naar mijn idee wel schokkende gebeurtenissen plaats, vooral de gruwelijke moord op Marjoke en Egon.
Het boek laat je in het einde misschien een beetje zitten in een groot gat, maar als je er goed over nadenkt, is het verhaal ook wel afgelopen, en zou het zeker weten niet bij de stijl van de rest van het boek horen als de schrijver er verder op in zou gaan.

De personen
De personen waar het om draaide in het boek, kwamen levensecht over, je zou ze zo kunnen kennen. Ik kon me vooral goed inleven in Egon, omdat het boek voor het grootste gedeelte over hem ging, en de schrijver het meest op het in ging.
Ik herkende zeker weten personen in het boek in mensen uit mijn eigen leef omgeving, maar dat heb je altijd met zoveel verschillende types.

De opbouw
Ik vond de opbouw van het verhaal moeilijk, omdat ik niet altijd het verhaal goed snapte, maar toch vind ik het goed van de schrijver dat hij het verhaal juist in deze volgorde heeft gezet, want dit maakt het veel duidelijker. Het lastige lezen kwam er vooral door dat je opeens op een ander tijdstip over een totaal ander persoon begon te lezen, zonder verdere uitleg, en moest je zelf uitvinden waar het nou eigelijk over ging. Ik heb geen moeite gehad met saaie stukken. Het spannendste stuk vond ik om te ontdekken wie de geheimzinnige vrouw nou was, en wat haar motief was om te smokkelen, dus hoofdstuk 4.
Ik vond de afloop goed.

Het taalgebruik
Met het taalgebruik en de woordkeuze had ik geen moeilijkheden. Het was niet te makkelijk maar zeker ook niet te moelijk. Eigenlijk wel mijn niveau.
De gebeurtenissen werden heel erg duidelijk beschreven, je kan je enorm goed inleven in de gebeurtennisen, zelfs in Ratanak kon ik me goed inbeelden, terwijl ik er voorheen nooit van gehoord heb, en er niet eens zeker van ben of het wel bestaat.
Er kwamen weinig dialogen voor in het verhaal, maar ze werden wel goed weergegeven.
Ik vond het boek enorm mooi, en omdat ik het begin niet helemaal snapte, en sommige middendelen ook niet op het moment dat ik ze las, zou ik het boek nog wel eens willen lezen, ook al ken ik het einde al.
Het boekt krijgt van mij echt een dikke + , want het was een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb, had spijt dat ik zo snel gelezen had op het moment dat het boek uit was..