Boekverslag Ed van Eeden

Geschreven door:	Hiske (5 havo) [meer]
Datum ingestuurd:	5 maart 2005
Taal:
Woorden:	1.600
Bekeken:	4114 keer (4 deze maand)
Waardering:	Currently 2.88/5 1 2 3 4 5 2.9/5 (17 stemmen)
Deel op:

Titel:	De vogelspin
Auteur:	Ed van Eeden
Jaar van uitgave:	1999
Aantal pagina's:	158

Auteur:	Ed van Eeden
Geboren:	1957
Populaire titels:	2000Dossier jeugdbende (3) 2001Dossier gifmoord (2) 1999De vogelspin (1) 2001Ik ben geen dief (1)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Titel: De Vogelspin
Auteur: Ed van Eeden
Eerste druk: 1999
Gelezen druk: 1999

Wat is het thema en wat kom je er over te weten?
Het thema dat ik heb gekozen, is wat moeilijk uit te leggen, het is namelijk (nog) geen echt thema. Mijn thema is ‘psychisch gestoord’ of ‘psychisch niet helemaal in orde’. Het komt in dit verhaal aardig goed aan de orde. De man in het verhaal is namelijk helemaal geobsedeerd door vrouwen. Hij observeert ze, zoekt van alles over hen op, en houdt van sommige vrouwen een heel register bij. De man is dus niet psychisch gestoord verkláárd, maar hij is zó bezig met vrouwen, dat er bij hem eigenlijk wel een steekje los is. Ik heb het idee dat de man (Tancredi) seksueel gefrustreerd is, hij trekt zich af bij het register van de vrouwen, en gaat ook elke vrijdag naar een soort van ex-hoer. Ik denk dat hij daarom zo geobsedeerd is door vrouwen.
Ook aan het einde van het verhaal is duidelijk dat deze man gestoord is. Hij gaat naar de vrouw toe om zijn ‘liefde’ te verklaren waarna zij dubbel ligt van het lachen. Citaat Blz. 158: ‘hahaha’, doet ze, met een arm om haar buik. Tancredi kijkt om zich heen, op zoek naar iets scherps om die hatelijke lach van haar lieve gezicht te kerven. Berustend ziet hij het mes, dat al in zijn hand ligt. Hieruit blijkt dat Tancredi niet alleen een vrouwenobsessie heeft, maar ook redelijk agressief is, en dus mensen wil verminken.

Welke eigenschappen heeft de hoofdpersoon en verandert hij door de gebeurtenissen in het verhaal?
Tancredi is de hoofdpersoon. Het hele verhaal draait om hem, en zijn vrouwenobsessie. Tancredi is een gewone man, een jaar of 30. Zijn probleem is alleen: vrouwenobsessie, en hij heeft absoluut géén respect voor vrouwen. Citaat blz. 8: Op het moment dat ze zich vooroverbuigt naar haar boodschappentas, zakt hij naast haar door zijn knieën. Tegen haar verbaasd naar hem toedraaiende gezicht zegt hij: ‘Ik wil je tieten kneden tot ze rood zien.’ Terwijl hij weer opveert, legt hij een hand op haar bil.
Hij heeft totaal geen schaamte, en heeft ook aardig wat lef. Uit ervaring weet hij dat de meeste vrouwen te verbijsterd zijn om hem iets na te roepen of hem iets aan te doen.

Tancredi is een kei in smoesjes. Citaat blz. 75: ‘Je bent te laat, Tancredi, bijna twintig minuten. En van jou verwacht ik nog wel dat je een voorbeeld bent voor de rest hier.’ Iedereen kijkt nu naar Tancredi. Hij slikt. ‘Eigenlijk ben ik juist vroeg, meneer.’ ‘Pardon?’’Nou ik moest toch naar de tandarts? Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik hier voor tienen kon zijn.’ ‘En dat vertel je nu pas?’ ‘Nee nee, dat had ik toch gisteren al doorgegeven? Misschien is u dat ontschoten?’’Kom nou, Tancredi, zulke dingen vergeet ik niet.’ ‘U was nogal druk met de beursberichten, herinner ik me. Maar u heeft me zelfs nog gevraagd of het niet ernstig was.’’Is dat zo?’ ‘Jazeker meneer, en ik ben blij dat ik u kan vertellen dat het allemaal erg meegevallen is. Die kies blijft behouden.’’Hm. Toch zou ik in het vervolg graag zien dat je me zulke dingen schriftelijk voorlegt. Nu weer aan het werk, allemaal!’ Enigszins opgelucht loopt Tancredi naar zijn computer, daar was hij toch mooi onderuit gekomen.
Tancredi is een man die alles doet om achter gegevens van vrouwen te komen. Hiermee legt hij zijn ‘vrouwenregister’ aan.
Zo doet hij zich voor als iemand die een onderzoek doet bij Financiën over fiscale fraude. Zo komt hij dan achter haar geboortedatum, wie haar ouders zijn enz. (voorbeeld blz. 70) Tancredi kan het goed vinden met zijn collega van der Horst. Samen kijken zij naar vrouwen en hebben nutteloze gesprekken. Citaat blz. 80: ‘Is dat Henk van systeembeheer?’ ‘Nee, Henk van archief.’ ‘Iedereen heet Henk’ ‘Ja, behalve Henk dan, want die heet Henk’ ‘Tja, dat zul je net zien.’
Tancredi mag dan wel gek zijn, hij heeft soms wel dezelfde kijk op bepaalde dingen. Wat ik bijvoorbeeld erg herkenbaar vindt: Citaat blz. Kijk dat heeft hij weer: terwijl ze elkaar passeren, blijft die verrekte lantarenpaal steeds tussen hen in, zodat Tancredi op geen enkel moment goed zicht op haar heeft. Iemand zou eens een formuletje op moeten stellen om de noodzakelijke beginpunten en op elkaar afgestemde snelheden bij een dergelijk fenomeen vast te leggen. Wedden dat het je niet lukt om zoiets moedwillig te ensceneren? Waarom overkomt het je dan wel bij toeval?

Tancredi verandert vrij weinig in het verhaal. Hij gaat zich wel meer specialiseren voor één vrouw. Eerst keek hij naar alle vrouwen, en ‘besloot’ dan of ze knap waren of niet, en beschreef ze dan later die dag in hun ‘register’. Maar later in het verhaal gaat hij vooral achter één vrouw aan. Hij noemt haar Moire. (terwijl ze eigenlijk Helmi heet, en dat weet hij). Hij probeert alles te achterhalen van haar, en aan het einde van het boek heeft hij dan ook alle mogelijke gegevens over haar. Van haar basisschool tot sofi-nummer.
Ook wordt Tancredi in de loop van het verhaal wat gewelddadiger. Citaat blz. 134: Alsof er niemand achter hem staat, gaat Fresco gewoon weer verder. Tancredi kijkt naar de gebogen rug en vraagt zich af wat voor geluid de ribben van Lex Fresco zullen maken als hij zijn mes er diep in laat wegzinken. Hij stelt zich voor dat zijn slachtoffer reutelend in elkaar zakt, waarna hij hem genadeloos keelt en zijn mes aan het gras afveegt. Misschien snijdt hij hem wel zijn oren en neus af. En zijn ballen natuurlijk. Hieruit blijkt wel dat Tancredi ernstige moordgedachten heeft.
Hebben andere personen invloed op de hoofdpersoon?
Weinig mensen hebben invloed op hem. Je kunt wel zeggen dat vrouwen een grote invloed op hem hebben. Hij is dus continu met vrouwen bezig, bekijkt ze, beschrijft ze, en zoekt van alles over hen op. Op het eind van het verhaal heeft Moire oftewel Heidi een aardige invloed op hem. Hij doet alles voor haar en is helemaal in de wolken. Het pakt alleen echter wat anders uit dan hij had verwacht, want Heidi wil niets met die engerd te maken hebben.

Verhaaltechnische aspecten:
Perspectief:
Het verhaal is geschreven vanuit een alwetende verteller. Het rare aan dit boek is alleen dat de ‘alwetende verteller’ alleen de gevoelens en gedachten van Tancredi vertelt. De alwetende verteller stapt nóóit over naar een ander persoon. Dus het mooie aan dit verhaal is, het lijkt in ik-perspectief geschreven te zijn, maar als je goed kijkt, zie je dat overal staat: Tancredi doet dit, kijk dat heeft hij weer, hij weet niet eens meer…

Tijd:
Het verhaal is in chronologische volgorde verteld. Er zijn geen flashbacks. Als er teruggekeken wordt op het verleden, dan wordt dat verteld als een herinnering. Er is ook weinig sprake van tijdversnelling. Je loopt eigenlijk de dagen mee met Tancredi, en zodra het einde van de dag nadert, is het hoofdstuk meestal afgelopen.

Mening
Ik vond het een erg leuk boek om te lezen. Wel ontzettend maffe gozer, die Tancredi, maar het las makkelijk door en het verhaal boeide je toch elke keer weer. Ik vond het wel grappig om te lezen hoe hij over sommige dingen dacht. Ik kon mij bijvoorbeeld heel goed vinden in zijn mening over lantarenpalen. Als je iemand ziet lopen die je even wilt bekijken, en jullie lopen even hard, dan lukt het gewoon niet om die boom of lantarenpaal tussen jullie uit te krijgen. Ik vind het erg leuk dat de schrijver alledaagse dingen in zijn verhaal heeft verwerkt.
Ik vind het taalgebruik ook erg grappig, sommige woorden kende ik niet eens. (b.v. Megoggel) Ook was het wel grappig dat hij af en toe buitenlandse woorden gebruikte. Hij gebruikte bijvoorbeeld: Porco Dio, Mannaggia la miseria, Porca Vacca en Vaffanculo. Ik denk dat het iets van Italiaans is, maar ik heb géén idee wat het betekend.
Wat ik ook erg grappig vond, is dat ik een bekende in het boek tegen kwam. Marjolein Kool. Ze werkt ook buiten het centrum van Utrecht. (alleen heeft ze niet een stevige borstpartij). Ik ben benieuwd of hij haar echt kent, en haar heeft ‘bewerkt’ in het verhaal, of dat het gewoon een lukrake naam is die hij heeft verzonnen.
Ik vond het een erg leuk boek en ik zou nog wel meer boeken van Ed van Eeden willen lezen (als hij wel zo blijft schrijven). Ik geef het boek een 7,5!!!

Samenvatting
Het boek gaat over Tancredi, die een vrouwenobsessie heeft.
Tancredi observeert vrouwen, en houdt van sommigen een soort van register bij, waarbij hij zich ’s avonds aftrekt. Tancredi is niet bepaald verlegen en gooit wel vaker met onrespectvolle opmerkingen naar vrouwen. Ook zorgt hij dat hij (soms op onopvallende manieren) met de ‘privé’ plaatsen van vrouwen in aanraking komt. Zo laat hij zo nu en dan zijn hand over de bil van een vrouw glijden.
Zodra Tancredi eenmaal een vrouw tegenkomt waar hij ‘verliefd’ op wordt, is hij eigenlijk alleen nog maar bezig met haar. Hij noemt haar Moire, en zoekt letterlijk ALLES over haar op. Zijn dagtaak is het uitzoeken van alles wat ooit over haar geschreven is. Als hij aan het einde van het verhaal de liefde heeft verklaard aan Moire, en zij hem totaal niet wil, knapt er iets bij hem en wil hij haar verminken. Het verhaal eindigt met de gedachte dat hij de grijns van haar mooie gezicht wil snijden.

Titelverklaring
Ik denk dat de naam: ‘De Vogelspin’ van zijn huisdier vandaan komt. Tancredi heeft namelijk in het begin van het boek een vogelspin. Ik weet niet precies waarom het boek zo genoemd is, want de vogelspin heeft zo ongeveer de minst grote rol in het boek. Ik zou het boek eerder een naam geven dat slaat op de vrouwenobsessie.