Boekverslag Marion Bloem

Info over dit verslag

Geschreven door:	Cleo [meer]
Niveau:	5HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2148
Opvragingen:	4

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (4 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Marion Bloem

• Brieven van Souad (3)

  1986

• De droom van de magere tijger (1)

  1996

• De honden van slipi (1)

  1992

• De leugen van de kaketoe (1)

  1993

• De V van Venus (1)

  2004

• Games 4 Girls (4)

  2001

• Geen gewoon Indisch meisje (10)

  1983

• Lange reizen, korte liefdes (2)

  1987

• Matabia (2)

  1981

• Mooie meisjesmond (11)

  1997

• Rio (2)

  1987

• Vaders van betekenis (1)

  1989

• Ver van familie (2)

  1999

Mooie Meisjesmond, Marion Bloem, eerste druk 1997, vierde druk 2002

Wat is het thema precies en wat kom je erover te weten?

De gekozen thema door mij was liefde, de hoofdpersoon Milly Roos is een Indisch meisje van bijna 17 en praat bijna alleen maar over liefde.
Ze heeft een al bijna anderhalf jaar een relatie met Theo, de lekkerste jongen van de school.
Blz. 146 “Je bent mijn kleine meisje”fluisterde hij. Hij kuste haar voorhoofd, en heel teder ging hij met het puntje van zijn tong over haar gezicht. Ze sloot haar ogen, werd stil, bewoog niet meer en moet in slaap gevallen zijn.
Hier is het duidelijk dat het over liefde gaat, een heteroseksuele relatie. Zij houden allebei veel van elkaar en spenderen vaak hele dagen samen.
Blz. 98 Zijn kussen waren warm, zoet en weeïg als het toetje elke middag bij hem thuis.
Ze verteld de meeste dingen zoals hier erg duidelijk, en gedetailleerd.

Milly is nog maagd, en is dat nog steeds aan het eind van het boek, maar doet wel graag andere dingen bij of met haar vriend.
Blz. 134 Opeens was haar hand vochtig. Ze schrok ervan, verbaasd hoe dat kwam, zag ze de grote natte plek op haar oma’s satijn en zei “Shit, wat is dat?’
Ze weet weinig over seks maar Theo, helpt haar daar graag mee.

De tweede liefde in haar leven is de liefde voor de Indische keuken. Ze vergelijkt er veel dingen met eten.
Blz. 63 Nasi koening, gele rijst die met santen, koenir, sereh, daon pandan of djeroek peroet werd gaargekookt, moest je met nòg meer respect bejegenen. Van deze gele rijst werd een grote taart gemaakt, een hoge berg die ze met de nichtjes en neefjes mocht versieren met gebakken uitjes, stukjes komkommer, tomaat, wortel, gebakken tempé, lombok, katjang kedelè en reepjes omelet.
Dit is op Milly`s 16e verjaardag, helemaal in het begin van het boek. Ze heeft de taart helemaal zelf gemaakt, omdat ze erg zoveel van houdt. Ze helpt elke dag haar moeder in de keuken, en daar is ze vaak wel uren mee bezig. Wel bijzonder vind ik dat.

Milly heeft ook nog een derde liefde in haar leven, namelijk sporten.
Voordat ze Theo Gordel had leren kennen, sportte ze elke dag van de week. Ze was klein en ver ondergewicht maar wel gespierd, daarom erg geschikt voor turnen, en deed dit erg vaak, ze zat in het selectie team.
Blz. 18 Op een middag vroeg hij, nadat hij haar een kroket had gevoerd die hij na elke hap voor een deel weer met zijn tong terugveroverde en doorslikte: “Kan ik je niet wat vaker zien?” “Op zondag moet in naar de kerk, en in ’t weekend komt mijn oma en zo, dan help ik met koken, en ’s avonds moet ik huiswerk doen. Maandag na school moet ik turnen, maandag avond wedstrijd turnen ”. “En dinsdag avond dan?” Judo, woensdag middag atletiek, ’s avonds heb ik gitaarles, donderdagmiddag oefenen met de band. “Met wie zit je in de band?” “Alleen met meisjes, veel leuker.”Vrijdag? Zwemmen van school, en daarna wedstrijd turnen, en zaterdag ook weer training.
Wat een actief meisje hè? En dat terwijl ze op het gymnasium zit.

Welke eigenschappen heeft de hoofdpersoon en verandert hij door de gebeurtenissen in het verhaal?

Milly is eigenlijk een erg lief meisje, ze kwetst nooit iemand, ze heeft zelfs geen ruzie met haar broertje, grote zus of ouders. Vaak durft ze niks hardop te zeggen, omdat ze gewoon geen mensen wil kwetsen.
Ze is erg behulpzaam. Ze helpt altijd mee aan alles wat er gedaan moet worden, moeten er aardappels worden geschild? In het boek komt zelfs nog een stuk voor waarbij Milly een hele zak aardappelen schilt om zelfgemaakte chips te bakken op haar 16e verjaardag. Ze was er de hele dag mee bezig, eerst 3 uur schillen en snijden, in hele kleine plakjes, en toen nog in de oven of frituren.
Dooruit het verhaal gebeurt er heel veel, nu ze veel met Theo omgaat geeft ze het eten langzamerhand op, ze eet bijna nooit meer thuis, en helpt haar moeder steeds minder met koken en andere huishoudelijke klusjes.

Zij is ook erg vrijgevig. Ik denk dat ze dat van haar ouders heeft, het is volgens mij zo dat bij hun cultuur ze altijd voor extra personen eten maken, zodat als er iemand op visite komt, ze die ook uit kunnen nodigen, en ook met slaapplaatsen, ze hebben geen groot huis, maar er logeert altijd wel een familielid bij hun thuis.
Ze blijft erg vrijgevig.

Milly is ook erg onzeker. Onzeker over alles behalve haar kokkunsten. Misschien laat ze daarom ook wel in het begin iedereen over haar heen lopen.
Blz. 9 Meer dan èèn portie zou ergens anders dan thuis onbeleefd zijn.
Ze weet hier niet zo goed wat ze met de situatie aan moet. Ze heeft heel veel honger, maar de ouders van Theo hebben maar een hele kleine portie opgediend.
In dit opzicht is ze wel wat veranderd. Ze is veel zekerder van zichzelf geworden, en durft ook hier en daar wel eens wat te vragen. Ook tegen Theo durft ze af en toe haar mond open te trekken.
Blz. 212 “Theo”zei ze koel. Ze beefde niet meer. Er was geen angst meer. “Ik heb wel trek in eten, maar jij bent mijn lievelingskostje niet.”
Ze wou het al lang uitmaken met Theo maar durfde het niet goed, eindelijk durft ze het, en dit is ook de laatste pagina van het boek.

In hoeverre is er sprake van een ruimtelijke omgeving, en speelt die omgeving een rol?

Milly en Theo hebben allebei een heel ander huishouden. Bij Milly thuis is alles ontspannen en zijn alle familieleden vriendelijk, en verwelkomen Theo hartelijk, op Milly’s verjaardag.
Blz. 88 Haar moeder had thee gezet –wat ze anders nooit deed - omdat ze op de hoogte was van die Hollandse gewoonte.
Theo komt hier op bezoek, en zelfs haar moeder past zich aan, en maakt allemaal lekkere gebakjes, en zet zelfs thee. Er wordt gepraat tijdens het eten, iedereen schept zelf op maar het is verboden om te zeggen, dat je niet van het eten hield, grappig want dat zij mijn moeder ook altijd, eten is eten, en je kan er niet niet van houden.
Blz. 67 Er werd door de tantes gedanst. Neefjes en nichtjes sprongen wild op de muziek, die het huis deed trillen. Familie leden waren van de bank en stoelen opgestaan voor de nieuwe gasten, maar de jongens en meisjes namen plaats op de grond.
Zo ging het er bij een van de Indische verjaardagen aan toe.

Bij Theo thuis gaat het heel anders. Ze zaten en best wel stijf aan tafel, en na het eten, gingen ze nog koekjes of chocolaatjes bij de thee en koffie drinken in de zitkamer.
Blz. 99 Aan tafel werd niet gesproken, het was ijzig stil, er was alleen het tikken van het bestek en het snijden van het mes in de bal gehakt, het krassen van het staal over het aardewerk.
Het eten was meestal lekker en luxe, zoals Milly het omschreef, maar er was totaal geen sfeer, en ze spreken elkaar aan alsof het iemand is die je nooit spreekt. Er werden bijna geen dingen besproken, niet over school, niet over hun relatie, het enige wat Theo ooit hoorde van z’n ouders was dat hij een baan moest gaan zoeken, omdat hij was geslaagd van het gymnasium.
Blz. 167 Dankzij hem wist ze meer van het andere leven. Ze hoorde er nog niet bij, dat zag ze wel. Op verjaardagen van zijn familieleden werden de stoelen in een kring gezet met links alle mannen, en rechts alle vrouwen, en zij kreeg een plek op de grens, naast Theo aangewezen. Niemand van de dames praatte met haar, ook zijn zusje niet.
En zo bij een Nederlandse.

Verhaaltechnische aspecten

Het boek heeft 212 bladzijden, zonder hoofdstukken. Er zijn niet veel lange zinnen, maar wel veel lange alinea’s, dat maakt het interessanter en leuker om te lezen.
Het boek is geschreven in de personale verteller perspectief.
Blz. 119 Haastig schepte ze de helft uit het pannetje op een plastic kinderbord en at dit gulzig leeg, net als vroeger wanneer ze moe van het spelen op het pleintje hongerig bij de oma kwam.
De personale verteller weet natuurlijk alles, en verteld ook heel veel, misschien wel meer dan als het in de ik vorm was geschreven. Dat maakt het spannend. Maar wekt ook meer vragen op, omdat ze zelf helemaal niks vertelt. Het zou nog leuker zijn geweest als het in de ik vorm was geschreven.

Mening

Herken ik mezelf in dit verhaal? Ja ik denk dat onze leventjes niet zoveel verschillen. Zij wordt bijna zeventien, ik word zaterdag zeventien, alleen al dat we dezelfde leeftijd hebben trekt me erg aan, ze weet hoe het is om alles mee te maken, we begrijpen elkaar, en praten over dezelfde dingen die mij interesseren. Ze had anderhalf jaar met Theo, ik heb ook al langer dan anderhalf jaar een lieve vriend, dus het hele plaatje klopt wel, behalve natuurlijk dat Indische, ik ben niet Indisch, hou niet van Indisch, en zal ook nooit van Indisch houden.
Haar gevoelens kan ik dus ook meevoelen, omdat ik vaak weet waar ze het over heeft. Het taalgebruik in het verhaal is duidelijk, en makkelijk leesbaar, ze heeft gekozen voor een “jongeren”manier van praten, alhoewel ze af en toe toch te ver gaat, vind ik zoals bijvoorbeeld Blz. 153 Noem de groene pinangnoot als je het wilt hebben over het ontmaagden van een zestienjarig meisje, of zeg “gevallen mango” en niet de vrouw van wie het vlies door een mislukkeling gebroken is, zing over de rat en een jonge kokosnoot in plaats van over een geschonden kut.
Dit vind ik gewoon vies, gelukkig wordt de rest van het boek wat minder heftig beschreven. Het is eigenlijk ook wel grappig zo`n Indisch gezin in Nederland en alle ervaringen met hutspot en zuurkool mee te maken. Ze nemen hun eigen cultuur mee, maar passen zich ook erg goed aan, en ondanks Milly dus een andere huidskleur heeft dan ik is ze op school en bij de jongens erg populair.
Het thema vind ik nu wel erg leuk, het vorige boek Dubbelster was echt gewoon raar, maar dit is veel meer van wat ik me had voorgesteld bij het thema liefde.
Dit boek was gewoon heel erg leuk om te lezen, echt een aanrader, en ik denk ook dat ik in mijn vrije tijd snel een keer haar andere boeken ga lezen, want je blijft er echt met je neus in steken, en ik heb hem binnen een paar uur uit.

Samenvatting van www.marionbloem.com>

In Mooie meisjesmond vervlecht Marion Bloem het erotisch ontwaken van een zestienjarig, Indisch meisje met haar eerste kennismakingen met het Hollandse gezinsleven zoals dat was in de jaren zestig. 'Blond valt op donker en donker op blond' weet Milly Roos, de hoofdpersoon in dit boek. Ze laat haar keuze vallen op de blonde Theo Gordel. Na een langdurige heimelijke verliefdheid komt Theo voor het eerst bij Milly thuis, en wordt daar geconfronteerd met haar grote Indische familie, waar men anders eet, anders praat en anders lacht. Milly komt op haar beurt bij Theo over de vloer en leert bij hem thuis hutspot en stamppot eten.
Zij koestert een uitzonderlijke liefde voor eten. Al van kleins af heeft ze van haar grootmoeder leren koken. Ze is geneigd alles wat haar overkomt te vergelijken met en te beschouwen vanuit haar ideeën en ervaringen omtrent voedsel.
Bij het beoordelen van haar ervaringen gaat ze af op de sensaties van haar lippen en haar tong. In Mooie meisjesmond worden de kleine en grotere misverstanden belicht die kunnen voortkomen uit verschillen in sociale en culturele achtergrond. Dit buitengewoon rijke en sensitieve boek geeft bovendien een indringend, zeer gevoelig beeld van de schermutselingen van een jong meisje met seksualiteit, waar ze nog zo aan moet wennen en waarover ze nog zoveel moet leren. Vooral over wat mannen daaromtrent van haar verwachten en verlangen. Milly Roos leert verschillende vormen van intimiteit onderscheiden en verliest haar onschuld.
"Omdat men bij het woord Indisch doorgaans eerder aan eten denkt dan aan cultuur of identiteit, wilde ik al heel lang een boek over eten schrijven. Eten en seks zijn de twee essentiële geneugten in ons bestaan." Marion Bloem

Titelverklaring

De titel mooie meisjesmond komt maar één keer voor in het boek, namelijk bij een fotograaf die foto’s neemt van Milly voor Theo. De fotograaf probeert haar een beetje sex-appeal te geven, maar niks lukt echt. Uiteindelijk gooit hij haar een doek, en die bindt ze om haar naakte borst, uiteindelijk zit de fotograaf en zegt, wat heb jij een mooie meisjesmond zeg. Ik denk dat er nog wel meer dingen zijn waardoor het zo heet. Milly pijpt Theo erg vaak, beetje rare reden om het boek zo te noemen maar dat kan het ook zijn, maar natuurlijk heeft het volgens mij te maken met eten. Ze verteld namelijk ook vaak hoe het smaakt, is het scherp, brand ze haar lippen, is het zoet? En dat zou ook een goede verklaring kunnen zijn voor deze leuke, mysterieuze maar toch rare titel?