Boekverslag Jan Siebelink

Heb je zin om een korte enquête in te vullen over jouw ergernissen op school? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.

Geschreven door:	Suus
Datum ingestuurd:	26 januari 2005
Niveau:	5 vwo
Taal:
Woorden:	3288
Opvragingen:	5114 (53 deze maand)
Waardering:	Currently 4.19/5 1 2 3 4 5 4.2/5 (16 stemmen)

Titel:	Laatste schooldag
Auteur:	Siebelink, Jan
Jaar van uitgave:	1995
Moeilijkheidsgraad:	bovenbouw vmbo/havo/vwo
Thema:	Eenzaamheid & Isolement, Liefdesrelatie: problemen, School- en Studentenleven

Auteur:	Siebelink, Jan
Nationaliteit:	Nederlands
Populaire titels:	2005Knielen op een bed violen (8) 1995Laatste schooldag (6) 1997Vera (4) 2008Suezkade (3) 2001Engelen van het duister (1) 1980De herfst zal schitterend zijn (1) 1977Een lust voor het oog (1) 2002Margaretha (2) 1975Nachtschade (2) 1986Ereprijs (2) 1998De bloemen van Oscar Kristelijn (1) 1982En joeg de vossen door het staande koren (1) 1986Met afgewend hoofd (2) 1987Schaduwen in de middag (1) 1975Witte chrysanten (1) 1990De overkant van de rivier (1) 1979Oponthoud (0) 1993Verdwaald gezin (0) ... meer

1. Laatste schooldag
2. Laatste schooldag
3. Laatste schooldag
4. Laatste schooldag
5. Laatste schooldag
6. Laatste schooldag

Download dit verslag in PDF-formaat

De primaire gegevens van het boek.

1) De auteur: Jan Siebelink
2) Titel van het boek Laatste Schooldag
3) Opdracht Niet aanwezig
4) Motto Niet aanwezig
5) Opbouw van het boek
De uitgeverij is Meulenhoff Amsterdam. Het boek is van de derde druk, uit 1994. De eerste druk was eveneens in 1994.
Het boek heeft 210 bladzijden (inclusief verantwoording) en bestaat uit 11 hoofdstukken; aangeduid met alleen een hoofdstuktitel, en geen cijfer. Ook worden twee hoofdstukken nog eens apart ingedeeld in ‘deelhoofdstukken’.
Het lettertype is normaal. Af en toe wordt een woord cursief gedrukt, bijvoorbeeld de titel van een boek, buitenlandse woorden, of wanneer er nadruk op moeten gelegd e.d.

Eerste reactie achteraf.

Het liefst had ik het boek halverwege weggelegd en niet meer uitgelezen. Ik vond het erg deprimerend, triest, vreemd en bovendien saai.
Omdat ik zelf leerling ben op een scholengemeenschap kijk ik natuurlijk heel anders tegen het schoolleven aan dan een docent dat zal doen. Maar ik mag hopen dat de docenten op deze school toch wat positiever voor klas staan, en dat er toch betere onderlinge contacten zijn. In het boek lijkt het alsof er elke dag opnieuw een strijd wordt gevoerd om populariteit tussen leraren onderling: het is belangrijk goed te liggen in het wereldje van het onderwijzend personeel. Ook krijg je tijdens het lezen van het boek echt het idee dat de hoofdpersonen stuk voor stuk zich erg ongelukkig voelen omdat ze ooit zo optimistisch zijn geweest voor het lerarenvak te kiezen.
Ik heb me proberen voor te stellen dat het op onze school er ook zo aan toe zou gaan, maar dit is – gelukkig – niet gelukt. Door alle verhalen over overspannen docenten, die allerlei vaak psychische problemen krijgen door gebeurtenissen binnen de school, straalt het hele boek een diep triest gevoel uit. Ik werd er in ieder geval niet vrolijk van, waardoor ik ook niet echt de moeite nam het gauw uit te lezen.
Dit meeslepende gevoel beperkt zich echter niet tot slechts enkele passages. Elf hoofdstukken lang wordt je met alle problemen opgezadeld. Dit vond ik dan ook erg saai, omdat er nooit een andere boodschap verkondigd wordt. Er gebeurt niets leuks, opvallends of spannends. Nu weet ik dat dit niet altijd nodig is om een verhaal interessant te houden, maar in dit geval was een beetje afwisseling toch wel op zijn plaats geweest.
Overigens is het taalgebruik van de schrijver wel erg fijn. De zinsconstructies zijn over het algemeen niet moeilijk, maar het taalgebruik heeft toch een bepaald niveau waardoor je niet het gevoel hebt een kinderboek te lezen. Dit zou in het voordeel van het boek kunnen werken, maar omdat het zo saai was werkte dit ook niet echt mee.
Tot slot eindigden alle verhalen ook nogal abrupt. Ze werden niet echt met een passend einde afgesloten maar eindigden bijvoorbeeld midden in een situatie, zoals in het verhaal ‘Ziekteverlof’. Dit liet bij mij een verwarrende indruk achter.

Samenvatting

Laatste schooldag.
Bobby Kolvoort, een oude biologieleraar op het Willem de Zwijger College, heeft een oogje op een leerling genaamd Mark Lukkien. Bobby vindt hem erg aantrekkelijk en probeert hem te ‘veroveren’. Je leest het verhaal door de ogen van een – anonieme – collega van Bobby. Deze collega probeert een oogje in het zeil te houden en praat af en toe met Bobby. Ze hebben het zelfs over Mark. Op een dag ziet ‘de collega’ Bobby en Mark in de duinen: waarschijnlijk probeert Bobby via een ‘bijles’ dichter bij Mark te komen. Een tijdje daarna is het de laatste schooldag van het jaar. Mark is geslaagd en zal dus van school afgaan. Wanneer iedereen de geslaagden feliciteert probeert Bobby Mark een bloemetje te geven. Mark wordt echter totaal in beslag genomen door zijn vriendin. De collega van Bobby ziet hoe de situatie in elkaar zit en beseft dat het een totaal verkeerde actie is die kan leiden tot een grote vernedering voor Bobby. Gelukkig krijgt Bobby geen kans om de bloemen te geven en Mark heeft Bobby niet gezien. Bobby blijft alleen achter in de hal.
Titelverklaring: de climax van het verhaal, het punt waarop Bobby zijn liefde voor Mark wil gaan bekennen speelt zich af op de laatste schooldag, vandaar de titel “Laatste schooldag”. Naar dit verhaal is het boek ook vernoemd.

De ochtend van Waterloo.
Peter van Ofwegen is pas aangenomen als docent op het Willem de Zwijger College en is erg zenuwachtig tijdens de eerste dagen. Hij is bang dat hij het vak nooit goed onder de knie zal krijgen en krijgt al snel krijgt hulp van een collega, Henk Resink. Deze stelt hem gerust en Peter kan goed met hem praten. Dan wordt Peter bij de conrectrix, Jenny Groen, geroepen. Deze waarschuwt Peter dat hij beter niet met Henk kan omgaan, maar geeft geen duidelijke reden hiervoor. Peter neemt zich voor zich hier niet veel van aan te trekken maar op school probeert Peter Henk toch te mijden om zo min mogelijk samen gezien te worden. Peter heeft Jenny beloofd te helpen met het ordenen van haar papierwerk en al snel wordt duidelijk dat Jenny een oogje heeft op Peter. Peter wil hier niets van weten, maar ze blijft proberen.
Henk heeft totaal geen orde in zijn klaslokaal en het bestuur van de school wil hem het liefst zien vertrekken. Ze stellen Henk voor de keuze: of Henk meldt zich vrijwillig ziek of hij wordt onmiddellijke geschorst wegens onvermogen. Hij kiest voor de eerste optie. Peter ziet Henk nog wel eens in café Marktzicht en hoort het echte verhaal: Henk zal nooit meer lesgeven. Henk besluit een afscheidsfeest te geven, wat drukbezocht wordt door collega’s. Jenny maakt duidelijk dat ze zich nog steeds tot Peter aangetrokken voelt em Peter beseft plotseling dat het toch wederzijds is.
Titelverklaring: de titel van het verhaal verwijst naar een verhaal dat Henk vertelde tegen Peter over Napoleon, die zijn hoogtepunt bereikte op de dag van zijn ondergang. henk beweerde dat hem hetzelfde is overkomen.

Een evenwichtig bestaan.
Ernst Greve is pas benoemd aan het Willem de Zwijger college als docent Nederlands. Ernst kijkt erg op tegen een collega die ook een beroemde schrijver is, Eric Wille. Tijdens de eerste dagen hoopt Ernst Wille ergens tegen te komen, wat uiteindelijk lukt. Hij nodigt Ernst zelfs uit om eens koffie te komen drinken in zijn lokaal. Eric is niet vaak in de lerarenkamer te vinden, omdat hij niet veel met zijn collega’s optrekt. Ernst krijgt van de conrector, Minkman het advies niet te veel met Wille om te gaan omdat hij anders net als hem teveel afgesloten zou worden van de rest. Hierna probeert Ernst Eric te vermijden, terwijl hij dit eigenlijk niet wil. Hierdoor gaat het niet zo goed tussen de twee. Tot zijn verbazing ziet Ernst steeds vaker Wille Minkman met elkaar omgaan wat hem jaloers maakt.
Vanwege het vijftig jarig jubilileum van de school wordt er een feest gegeven op slot Doornenburg. Hier zegt Minkman zodat iedereen het kan horen, tegen Eric dat hij zijn literair werk maar niets vindt. Wille wordt zo kwaad dat hij Minkman duwt, niet erg hard, maar Minkman valt zo dat een rib zijn long binnendringt.
Later begint het nieuwe schooljaar weer. Eric is er niet meer bij maar Ernst en hij zijn weer goede vrienden, en trekken buiten de school nog veel met elkaar op,
Titelverklaring: Eric heeft op het Willem de Zwijger volgens zichzelf een evenwichtig bestaan opgebouwd.

Museumplein
Sander Diemont is een nieuwe docent aan het Willem de Zwijger college en kijkt erg op tegen de rector. Hij krijgt al snel complimenten van de rector, maar conrector Minkman is weer jaloers en zegt tegen Sander dat hij zich niet zo moet ‘showen’. Op een dag ziet Sander in Amsterdam de rector met een jonge vrouw lopen. Zij blijkt Dorien Kraats te zijn, een lerares Nederlands op hetzelfde college. Hij vertelt het eerst aan niemand, maar praat zijn mond voorbij en vertelt het aan zijn collega Willemsen. Later roept Minkman Sander bij zich en vraagt wat hij die dag in Amsterdam precies gezien heeft: Willemsen had het verhaal doorverteld, en het blijkt dat alle docenten op de hoogte zijn. Minkman zegt dat de rector hiervoor gestraft zal worden, maar Sander moet het verhaal nog eens vertellen aan het bestuur. Sander besluit de hele situatie ook aan de rector uit te leggen. Deze weet er echter al alles van en verwijt Sander niets. De rector leg uit dat hij met zijn vrouw in Amsterdam was en Dorien net bij hen in de buurt liep toen Sander keek. Het geheel was erg toevallig. De relatie tussen Sander en de rector is door het gebeuren geheel niet veranderd.
Titelverklaring: Sander zag Dorien en de rector samen op het Museumplein.

Het onbereikbare Kanaän
De uitslagen van de examens zijn bekend gemaakt: ook de zoon van leraar Bosman is geslaagd. Traditiegetrouw geeft de betreffende leraar dan een feest waarop meestal veel collega’s op afkomen. Maar Bosman gaf eerst les op een MAVO en pas sinds kort op het Willem de Zwijger. Hij vreest dat er daarom maar weinig collega’s op zijn feest zullen komen. Toch bereidt hij een feestje voor, en tot zijn verbazing komen er veel collega’s. Vlak na middernacht neemt de laatste bezoeker afscheidt. Bosman maakt nog een wandeling en ziet dat in een huis verderop veel van zijn collega’s zijn. Hier is het echte feest en hij wilt er het liefst ook heen. Vanuit de bosjes kijkt hij toe, maar wordt gezien door zijn zoon Rolf die hem vervolgens wegjaagt. Bosman loopt meteen terug naar huis en gaat nog ontdaan naar bed, al kan hij Rolfs reactie wel begrijpen. De vraag is of zijn zoon hem nog wel wil zien. Later komt Rolf thuis, en vraagt: “Pa, slaapje?” Die woorden zijn voor Bosman genoeg.
Titelverklaring: Bosman wil een goede band opbouwen tussen met zijn collega’s. Dit lijkt echter een ‘onbereikbaar Kanaän’.

Met een half oog
Onno Rijnstra, een docent aan het Willem de zwijger krijgt een acute vorm van glaucoom, een oogziekte. De ziekte heeft al heel wat schade aangericht en het is de vraag of zijn andere oog niet ook onder de ziekte te lijden krijgt. Het wordt hem door de bedrijfsarts verboden om les te geven terwijl hij dit wel graag zou willen blijven doen. Lichamelijk vindt Onno dat hij nog tot alles in staat is, wat hij zelfs wil bewijzen door een salto te maken van de duikplank in het zwembad. Hij gaat regelmatig op doktersbezoek om schade aan het goede oog te proberen voorkomen. Nu hij veel vrije tijd heeft bezoekt hij vaak zijn oom die de trotse eigenaar is van NV Sumatra’s Goudmijn, wat overigens niets oplevert. Hij krijgt er tijdens zijn bezoekjes altijd wat over te horen.
Onno wil heel graag weer lesgeven en vraagt aan de oogarts om een briefje te schrijven met zijn mening over het oog van Onno. Volgens de arts kon hij namelijk wel degelijk les blijven geven. Dankzij het briefje mag Onno weer voor een aantal uren per week werken. Olga, zijn vervangster had echter al een goede band opgebouwd met haar nieuwe leerlingen en het lijkt erop dat ze het niet echt leuk vindt dat hij weer komt werken.
Tijdens een van Onno’s wandelingen heeft Onno een vrouw ontmoet, die hem brieven stuurt met informatie over natuurgeneeswijzen. Zij voelt wel wat voor hem, iets wat niet wederzijds is. Op een dag sterft Onno’s oom en erft hij al zijn bezittingen: hij is nu de directeur van NV Sumatra’s Goudmijn. Onno heeft nog steeds problemen met zijn oog en hij krijgt een laserbehandeling.
Onno krijgt het advies van de bedrijfarts om naar een psycholoog te gaan om hulp te krijgen bij het aanvaarden van het feit dat hij nooit meer met twee ogen zal kunnen zien. Hij doet dit liever niet maar gaat uiteindelijk toch. Onno besluit op een dag in een opwelling om naar Sumatra te gaan om daar een kijkje te nemen bij de ‘goudmijn’. Wanneer hij in het vliegtuig stapt begint zijn goede oog te irriteren en vervolgens wordt alles donker.
Titelverklaring: Onno kan nog maar één oog kijken, met het andere oog is het zicht minimaal.

Intercom
Bennie Peters is conciërge op het Willem de Zwijger College en heeft er sinds kort een collega erbij gekregen, Teubner genaamd. In het weekend gaat Bennie vaak een kijkje nemen op de school, waarbij hij zijn hond altijd meeneemt. Hij laat de hond door de gangen rennen en werpt zelf een blik op de beveiligingsmonitoren. Meestal speelt hij ook een tijdje met de intercom. Op het werk vindt hij het omroepen van berichten het leukst. Bennie heeft het niet op de nieuwe conciërge en hij is zelfs een beetje bang voor hem aan het worden. Het omroepen wordt nu moeilijker omdat Teubner hem de hele tijd op zijn vingers kijkt, en hij moet bij de rector komen. Teubner mag vanaf nu de berichten omroepen, maar Bennie mag wel nog bijhouden. Op een dag leent Bennie vijf gulden uit de kas, en legt er netjes een briefje bij.
Wanneer hij weer op school is haalt hij dit briefje uit de kas samen met vijftig gulden.
De schoonmaker vertelt later aan Bennie dat Teubner betwijfelt of al het kasgeld nog wel aanwezig is. Na een maand dwingt Minkman Bennie de inhoud van de kas te laten zien. Er zou eigenlijk ongeveer 2000 gulden in moeten zitten maar hij is op dat moment zo goed als leeg. De rector, de conrector en de decaan staan er stil bij, en het lijkt of Bennie zelf ook niet weet waar het geld is gebleven.
Titelverklaring: Bennie is gek op het omroepen over de intercom, dit plezier wordt hem later helaas ontnomen.

Ziekteverlof
Stellingwerf, een docent aan het Willem de Zwijger College laat op een dag zijn leerlingen iets eerder uit het lokaal vertrekken nadat ze eerder klaar zijn met het maken van een proefwerk. Minkman tikt hem hiervoor op de vingers. Later komen er klachten over hem binnen: over het te laat beginnen van de les of te vroeg laten eindigen. Er komen steeds meer klachten van ouders binnen. Een ouder dreigt zelfs een klacht in te dienen wegens mishandeling. Stellingwerf zegt dat hij de betreffende jongen alleen maar bij zijn arm heeft gepakt.
Het lesgeven wordt hem ontboden. Stellingwerf wandelt altijd veel met zijn hond, maar op een dag wil de hond na een wandeling niet meer de auto in. Stellingwerf rijdt een stukje met de auto weg en de hond rent achter hem aan. Dan staat er een man langs de kant. Stellingwerf stopt om te vragen of hij de man kan helpen; hij moet immers ook nog de hond in de auto zien te krijgen. Deze man beschuldigt Stellingwerf ervan dat deze de hond in het bos wilde achter laten, en maakt hem duidelijk dat dit hij dit niet mag doen. Stellingwerf probeert de man te overtuigen dat dit zeker niet de bedoeling was, maar de man gelooft hem niet. Hierop geeft Stellingwerf de man een zet, waarna deze valt. Stellingwerf kan niet meer ophouden en begint de man te trappen.
Titelverklaring: Na het incident met een leerling die hij mishandelt zou hebben werd hem het lesgeven ontboden, onder het mom van ‘ziekteverlof’.

Fraude
Morgen is het examen. De rector van het Willem de Zwijger College heeft een verhouding met een 18-jarige leerling, Yvonne genaamd, en zij heeft veel moeite met Franse teksten. De volgende dag loopt de rector de aula binnen en maakt daar de envelop met examens open waarna deze worden uitgedeeld. Hierna loopt hij naar Yvonne, blijft staan en schuift een vel papier met de uitkomsten onder haar werk. Later hebben de rector en Yvonne afgesproken in de stationsrestauratie, waar zij zij vertelt dat ze op iemand anders verliefd is. De jongen waarop ze verliefd is had haar verteld dat het nooit iets zou worden met zo’n oude man en dat ze beter iets met een leeftijdsgenoot, zoals hij, kon beginnen. Later ging de rector weer naar de stationsrestauratie in de hoop dat Yvonne er ook zou komen, dit was echter niet zo. De rector ging weer weg toen de stationsrestauratie sloot, heel zielig liep hij naar huis.
Titelverklaring: de rector had fraude gepleegd voor zijn vriendin.

Afscheidsdiner
Coen den Duin, docent aan het Willem de Zwijger College, rijdt op een dag op een snelweg en besluit naar een wegrestaurant te gaan. In dat restaurant schiet hem een gebeurtenis te binnen: in ditzelfde restaurant was er ooit een afscheidsdiner van zijn goede collega Prins. Hij had gedacht dat het een rustige avond zou worden. Toen echter verteld werd dat iedereen gevraagd kon worden om een toespraak te houden kregen de meesten het toch benauwd. Een aantal van Prins’collega’s bereidden in hun hoofd hun ‘speech’ voor in de hoop dat ze niet aan de beurt zouden komen. Coen was op school niet echt populair. Nadat een aantal mensen een kleine toespraak gehouden hadden, stond hij op, in de illusie dat hij ook zijn woordje mocht doen. Hij werd echter verzocht weer te gaan zitten met de opmerking dat hij al genoeg last op school had veroorzaakt. Hij werd woedend en gaf het diensthoofd een klein zetje. Deze viel met stoel en al achterover. Coen gaat weer naar huis en denkt aan de verrassingen die hem nog zullen toekomen in de toekomst.
Titelverklaring: Coen denkt terug aan het afscheidsdiner.

Ereprijs
Op een soort reünie van het onderwijzend personeel van het Willem de Zwijger College denkt men terug aan een vroegere collega, Oscar Kristelijn. Oscar solliciteerde naar een baan voor docent Frans aan de school, en hij hoopte dat jaar zijn MO-B Frans te halen. Hij werd aangenomen. Hij was aan het begin heel verlegen, maar de rector verzekerde dat dit niet nodig was omdat het bestuur zich zelden vergiste bij het aannemen van een docent. Oscar ontmoette al snel Ralf en hij mocht samen met zijn vrouw Laura bij hem op een feestje komen. Daar ontmoette hij Nettie, een vrouw die zich wel aangetrokken voelde tot Oskar.
Later Oscar moest een examen onderdeel maken. Hier kwam hij Nettie weer tegen en ze gingen wat drinken in een café. Laura liet aan Oskar merken dat ze jaloers aan het worden was, maar Oscar verzekerde haar dat hij niets in haar zag. Hij wijdde zich steeds meer aan school en hij werd zelfs vrij populair.
Oskar en Ralf werden redelijk goede vrienden, terwijl hij het eigenlijk niet zo had op Ralf. Hij moest zijn laatste examenonderdeel maken en hij slaagde: er volgde een groot feest waar veel collega’s op afkwamen.
Het schooljaar was weer voorbij en Oskar besloot aan zijn doctoraal te beginnen. Een jaar later ‘slaagde’ hij ook hiervoor en het was weer feest. Er kwam een handtekeningenactie tegen de lage lonen van docenten maar Oscar weigerde te tekenen. Na een aantal dagen besloot hij dit toch te doen maar hij kreeg er snel spijt van. Op een dag belde Ralf aan bij Oskar thuis maar Oscar wilde niet opendoen. Hij had geen zin in zijn praatjes die altijd over zijn meest intelligente leerlingen gingen. Ook had hij geen zin meer in de schoolfeesten. Ralf en oskar groeien uit elkaar. Oscar besluit om definitief te stoppen met lesgeven en drijft nu een vaste bloemenkraam op het nieuwe marktplein.

Thema
Het thema is het onderwijs; in dit geval de middelbare school. We zien hoe de carrière van verschillende docenten op het Willem de Zwijger College verloopt.

Titelverklaring: (Laatste Schooldag)
De titel van dit boek is: Laatste schooldag. Ook het eerste hoofdstuk van het boek is zo getiteld. De climax van het eerste verhaal, het punt waarop Bobby zijn liefde voor Mark wil gaan bekennen, speelt zich af op de laatste schooldag.
Verder geldt als rode draad door het verhaal dat 'Laatste Schooldag' slaat op de laatste werkdag van onderwijzend personeel. Het betekent het eind van idealen, van zekerheden, van vriendschappen.