Boekverslag Per Nilsson

Info over dit verslag

Geschreven door:	Samantha van Geffen
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1014
Opvragingen:	27

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (200 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Per Nilsson

• 15 (1)

  2006

• 17 (1)

  2002

• Anders dan jij (8)

  2000

• De geur van Melisse (17)

  1998

• Het lied van de raaf (7)

  1996

• Ik ben geen racist (1)

  2007

• Jij, jij en jij (25)

  2000

• Sjutton / 17 (5)

  2002

Inhoud
Auteur: Per Nilson
Titel: 17
Uitgever: Lemniscaat
Jaar: 2003
Oorspronkelijke titel: Sjutton
Oorspronkelijke uitgever: Rabén & Sjögren
Oorspronkelijk jaar van uitgave: 2002

Persoonlijke reactie
Ik vind het een heel erg mooi boek om te lezen; omdat het vanuit verschillende oogpunten verteld wordt zie je dus meerdere kanten van het verhaal waardoor het completer wordt. De gevoelens van de hoofdpersonen worden niet heel erg uitgebreid verteld, maar wel genoeg om te weten hoe de personen zich voelen.

Mijn leeservaring
Het is een duidelijk boek om te lezen. Er wordt duidelijk aangegeven wanneer een ander persoon iets verteld waardoor het verhaal steeds duidelijker wordt. Er is weinig overbodige informatie, en er zijn weinig stukken die uitgebreid beschreven zijn waardoor je het boek snel uit wil lezen. Het is ook een mooi boek omdat het verhaal heel erg realistische geschreven is.

Samenvatting
De 17 jarige Jonatan ligt in het ziekenhuis, hij heeft een alcohol vergiftiging.. Zijn vader Göran zit bij hem en vertelt over zijn leven. Hoe hij zijn moeder Karin heeft ontmoet en hoe ze weer gescheiden zijn toen Jonatan een paar jaar was.

Göran verteld: Ik was aan het demonstreren, ik zag een meisje ze kreeg iets tegen haar hoofd. Ik nam haar mee naar het ziekenhuis. Ze heette Karin ze was toen 17 net als ik. Na dat ongeluk gingen we veel met elkaar om. Ik en me drie goede vrienden gingen de hele dag hasj roken en de andere helft bracht ik door met Karin. Mijn vrienden gingen naar ‘de andere maatschappij‘ een soort hippiekamp. Ik dacht dat het geweldig zou worden en ging er met Karin heen. Iedereen liep in zijn nakie rond en we roken de hele dag hasj. Karin vond het verschrikkelijk en ze wilden daar gelijk al weg, maar dat had ze me nooit verteld

We gingen samenwonen in een studenten huis met nog vier studenten. Ik had het vwo net afgemaakt en Karin moest nog twee jaar. Ik werkte in een ziekenhuis, en zij studeerde. Uiteindelijk gingen we weg omdat we steeds ruzie met de andere kregen. We verhuisden naar een ander woning we waren met zijn tweetjes. Ik had daar een klein donker kamertje daar kon ik mijn foto’s bewerken. Eindelijk had ik mijn ding gevonden, ik wist wat ik wilde worden, fotograaf. Ik ging voor tijdschriften en kranten werken. Een keer had ik een hele mooie foto van Karin gemaakt daarmee won ik een prijs, ik was er heel trots op, een goed begin van mijn carrière.

Dan komt Josefine, de vriendin van Jonatan, binnen. Göran zegt dat hij Jonatan aan het vertellen is over vroeger, hoe hij Karin, Jonatans moeder, heeft ontmoet, hoe Jonatan was toen hij klein was. Josefine vraagt of hij verder wil vertellen. Göran gaat weer zitten en gaat verder met zijn verhaal.

Göran verteld; Karin en ik waren al 11 jaar bij elkaar, we besloten om jou te maken. Je was gepland we zorgden goed voor je we lazen je voor, de hele tijd stond Mozart aan, we volgden een cursus ouderschap, kortom we wilden alles voor je geven. Op een mooie dag was je geboren. Karin gaf je het eerste jaar alleen maar borstvoeding we hadden katoenen luiers voor je. We gaven je alle liefde en verzorging die je nodig had. Het was al laat in de avond ik was alleen thuis Karin was naar een vergadering (ze studeerde rechten). Toen stond ik stil ik dacht, is dit wel wat ik wil, heb ik voor dit gekozen? Ik wil altijd zelf mijn keuzes maken en niet meegesleept worden door anderen. Karin kwam thuis we zaten gewoon aan de keukentafel en toen zei ik dat ik weg moet. We gingen scheiden. Ik miste haar en Jonatan. Ik stuurde foto’s en brieven zodat ze me niet zou vergeten.

Dan komt Karin de kamer binnen, Göran gaat de kamer uit. Karin vertelt: oh, mijn lieve schat waarom ligt hij daar, waarom is hij dronken? Hoe durft die klootzak tegen hem te praten! Ik heb nooit echt van hem gehouden hoewel we 17 jaar samen hebben gewoond. Al vanaf het begin toen we naar dat hippiekamp gingen het was daar een ramp iedereen liep in zijn nakie, iedereen vree met elkaar. Hij en zijn vrienden gingen de hele tijd hasj roken. Hij wist niks van politiek. Terwijl ik mee deed met elke linkse partij en demonstreerde over alles en nog wat. Zat hij de hele dag met vieze lange haren en versleten broeken hasj te roken. Na onze scheiding heeft hij me steeds lastigvallen met brieven en foto’s. Göran volgde mij, Jonatan en Cleas, mijn tweede man. Hij spioneerde ons maakte foto’s van mij hoe ik zat te lunchen en van Jonatan die aan het spelen was. Stuurde de foto’s naar mijn huis en naar Cleas z’n werk. Dat maakte me doodsbang. De vriendin van Jonatan, Josefine, die ook een gedeelte van Görans verhaal had gehoord zei dat hij het deed omdat hij bang was dat Karin en Jonatan hem zou vergeten.

Karin verteld: Jonatan groeide op ik probeerde zo goed mogelijk voor hem te zorgen. Ik kocht de kleren die andere kinderen ook droegen hij mocht niet gepest worden mijn moederlijke hart was bang. Uiteindelijk bleek dat het niet nodig was hij had goede vrienden, maar hij was ook niet populair of zo. Ik merkte dat Jonatan zijn vader wilden leren kennen. Daarom had ik Görans adres opgezocht hij werkte als fotograaf bij een krant. Ik ben nooit bij hem langsgegaan maar ik wilde het weten voor Jonatan. Toen Jonatan opgroeide merkte ik dat hij steeds meer op Göran ging lijken, Jonatan had dezelfde gezichtsuitdrukkingen en dacht ongeveer precies op dezelfde manier als Göran. Soms dacht ik dat hij niet Jonatan maar Göran voor me stond.

Göran, Claes en mijn jongste dochter Hanna ook komen binnen. Ze gaan met z‘n allen rond het bed van Jonatan zitten. Jonatan word wakker en hij kijkt naar Göran en hij glimlachte. Göran denkt, hier is het begonnen toen ik nog zeventien was, Karin had een gat in haar hoofd door een ongeluk tijdens de demonstratie. Ik had haar toen naar dit ziekenhuis had gebracht. Het is hier begonnen en hier zal het eindigen.