CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
ff n studiebreak
Klasgenoten stonden vroeger als hongerige hyena's om Jorieke heen. Klaar om het jonge hertje aan te vallen dat nog scoubidoutouwtjes had.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Theo Hoogstraaten
Tussen twee vuren
Geschreven door: | anoniem (2 vmbo) |
Datum ingestuurd: | 8 januari 2005 |
Taal: |  |
Woorden: | 2.500 |
Bekeken: | 3399 keer (3 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
1.
Dit hoofdstuk is in de ik-vorm en vertelt over de reis van een meisje dat in de 2e wereldoorlog door de Duitsers van Amsterdam naar Texel wordt geëvacueerd.
Haar moeder laat haar naar Texel gaan vanwege de hongersnood en onveiligheid in Amsterdam.
Drie Duitse vrachtwagens brengen een heleboel kinderen naar Texel. In iedere vrachtwagen zit ook een Duitse soldaat.
Onderweg ziet ze dat Amsterdam heel erg veranderd is in de oorlog. Mensen vechten om een sigarettenpeuk die de soldaat heeft weggegooid, fietsen hebben houten banden en de mensen dragen slechte kleren en zijn erg mager.
Opeens moesten alle kinderen uit de vrachtwagen en in de greppel gaan liggen.
Zij zag dat er vliegtuigen een aanval op de vrachtwagens gingen uitvoeren.
1 klein meisje bleef op de weg staan kijken en toen probeerde een soldaat haar in de greppel te trekken, maar toen hij naar haar toeliep ontplofte de vrachtwagen en werd hij door brokstukken gedood.
De vliegtuigen stopten pas toen alle vrachtwagens getroffen waren.
Een meisje had een hoofdwond en kreeg een verband van een soldaat.
De kinderen konden nog wel hun bagage uit de vrachtwagens, behalve het meisje met de hoofdwond want haar bagage was verbrand.
Alle kinderen en de soldaten moesten toen verder lopen naar het volgende dorp.
2
In Texel werd Else (de ik-persoon van hoofdstuk 1) opgehaald door
Huug van 15 jaar en Marieke van 12 jaar, de oudste kinderen van het gezin, dat op een boerderij woont.
Else is 13 jaar
Het was wel drie kwartier fietsen naar de haven van Oudeschild.
Eenmaal aangekomen wachtten ze heel netjes op de pont om Else op te halen maar er wat mis want op de veerboot waren geen kinderen.
De kapitein zei dat hij ’s avonds extra moest varen om de kinderen op te halen.
Dus na het eten gingen ze weer terugfietsen en kwamen op tijd aan.
De kinderen moesten in een rij achter een mevrouw van het Rode Kruis en staan en die had een lijst waar alle namen van de kinderen opstonden en de families waar ze naar toe gingen.
Toen Else haar naam genoemd werd, moest ze met Huug en Marieke mee.
Het meisje met de hoofdwond heette Inge en er was niemand om haar op te halen,
Else vroeg toen aan Huug of Inge ook met hun mee mocht.
De dierenarts zei dat hij het gezin kende en dat het wel goed zou zijn.
Ze gingen dus met zijn vieren en 1 koffer op 2 fietsen naar de boerderij.
Inge had het heel koud omdat haar kleren verbrand waren en daarom kreeg ze een trui van Else, die ze van haar moeder gekregen had.
De moeder was heel bezorgd om Ilse en zag pas later dat er 2 meisjes waren.
Ze mochten de vader en moeder oom Harm en tante Annie noemen en maakten ook kennis met Thijs en Erik, de andere zonen.
3
Toen Else en Inge bij oom Harm en tante Annie kwamen was het meteen al reuze gezellig Else vertelde hoe de reis verliep en wat er met Inge’s hoofdwond was.
Ze vertelde ook wat Inge over haar oma had verteld en dat ze meestal na schooltijd naar haar oma en opa ging en haar moeder aan het werk was en dat ze heel vaak met haar opa’s hond speelde.
Inge had Else verteld dat haar vader dood was door de Duitsers en dat ze hem erg miste.
Else miste haar vader ook, maar was blij dat hij nog leefde..
De volgende ochtend had tante Annie de familie Dros gebeld waar Inge eigenlijk naar toe moest en gevraagd of Inge bij hun mocht blijven en het mocht.
Bij het begin van het verblijf was iedereen overdreven aardig en wist je niks te zeggen.
Else vertelt weer in de ik-vorm.
Erik woonde ook bij de familie, maar je kon zien dat hij er niet echt bij hoorde.
Hij hielp oom Harm veel op het land.
Maar als hij ging praten dan viel hij door de mand: hij klonk echt niet als een echte Texelaar.
Huug vond de oorlog alleen maar spannend en zou graag mee hebben gedaan, hoewel hij pas 15 was.
Thijs was 17 en negeerde ons de hele tijd.of probeerde stoer te doen.
Marieke was heel aardig en wij vertelden elkaar dingen in de slaapkamer die wij met zijn drieën deelden Wij hielpen tante Annie met het huishouden en de jongens hielpen oom Harm op de boerderij.
Er waren Duitse soldaten op Texel, maar we zagen op een keer ook soldaten uit Georgie.
Georgie ligt eigenlijk in Rusland.
Oom Harm vertelde dat deze soldaten aan het oostfront door de Duitsers gevangen waren genomen en de keus kregen om mee te vechten met de Duitsers of in een gevangenenkamp te worden gezet.
Je herkende ze alleen door een apart embleem op hun rechterarm.
’s Avonds als wij in bed lagen, hoorde je wel eens vreemde stemmen beneden, maar je kon niet horen wat er gezegd werd.
4.
Midden in de nacht horen ze in de boerderij hevige knallen en mitrailleurgeratel.
Huug zag dat er een soldaat met geweer de oprijlaan opkroop.
Alle bewoners van de boerderij kwamen in de keuken bij elkaar.
Oom Harm ging kijken terwijl Erik en Thijs naar de schuilplaats gingen.
Even later kwam oom Harm binnen met zijn handen omhoog met een Duitse soldaat achter hem die het geweer in zijn rug porde.
De soldaat wilde dat iedereen ging liggen en alle lichten in de boerderij uitgingen.
Er kwamen mannen buiten bij de ramen en deuren, die erop bonsden.
Na een tijdje gingen ze weg.
Marieke vroeg of ze op mochten staan, maar de soldaat gaf geen antwoord.
Toen oom Harm het licht aandeed, zagen ze dat de soldaat flauwgevallen was.
Inge vond het erg eng en dacht dat hij dood was, net als die soldaat bij de vrachtwagen.
Toen Erik en Thijs uit de schuilplaats kwamen, hoorden ze dat er gevochten werd bij het vliegveld. Erik zei dat de Duitsers aangevallen werden door de Georgiers.
Tante Annie verbond intussen de wond van de Duitse soldaat, die vertelde dat hij Werner heette.
Hij was door de Georgiers aangevallen.
De meisjes zaten op hun kamer en Inge vertelde dat de Duitsers ook haar vader hadden gedood. Marieke begrijpt niet dat iemand dat kan doen.
De volgende dag horen ze op de boerderij dat de Georgiers Texel bevrijd hebben en dat ze alle mannen en jongens oproepen naar Den Burg te komen.
Erik en Thijs gaan naar Den Burg en Huug moet naar zijn opa en oma.
Onderweg ziet hij veel Nederlandse vlaggen
Werner vertelde dat zijn moeder Nederlandse is en zijn vader aan het oostfront vecht.
Werner is niet voor Hitler en legt uit dat hij verplicht in de Hitlerjugend heeft gezeten. Dat vond hij toen wel leuk met zijn vrienden, maar hij was toen pas 10 en wist eigenlijk niet wat er aan de hand was.
Een Joods jongetje in de klas werd gediscrimineerd. En niemand durfde er wat tegen te doen.
Werner vertelde ook dat hij piloot was en zijn vliegtuig gesabotteerd had om niet verder te hoeven vechten.
5.
De volgende morgen hadden tante Annie en oom Harm besloten dan Werner mocht blijven.
Oom Harm vond dat in de Bijbel staat dat je iemand die gewond is niet weg mag sturen.
Het hing ervan af of hij krijgsgevangene zou worden of geëxecuteerd.
Hij kreeg kleren van Thijs en Huug aan en hij leek helemaal niet meer op een soldaat.
De hele dag waren de soldaten druk op het slagveld. Thijs en Erik waren nog niet terug op de boerderij.
Later kwamen Thijs en Erik thuis en Thijs was erg stil.
Ze zeiden dat ze munitie voor de Georgiers hadden rondgebracht.
Tante Annie dacht dat er meer was en toen vertelde Thijs dat ze hadden gezien dat een Duitse soldaat geëxecuteerd werd.
6.
Thijs en Erik mochten niet meer naar Den Burg omdat ze dan misschien herkend konden worden .
Maar Huug liet het daar niet bij zitten en vroeg of dat hij mocht kijken of dat alles veilig was bij zijn oom en tante in Den Burg.
Daar bijna aangekomen werd hij aangehouden door 2 Duitse soldaten en moest hij zijn fiets inleveren en lijken dragen uit een schoolgebouw met nog een jongen van zijn leef tijd.
Na een tijdje dode Georgiers gedragen te hebben, moest hij naar het kerkhof met die lijken om ze in een massagraf te plaatsen maar toen ze daar aankwamen werden de Duitsers aangevallen en kon Huug vluchten. Toen Huug een eind had gelopen en eindelijk bij De Waal was, zag hij dat de deur van zijn opa en oma dicht zat.
Toen hij daar wat zat uit te rusten op straat werd er opeens om hem heen geschoten en stortte de kerktoren neer. Hij schrok en huilde en zakte tegen de muur naar beneden.
Hij vond de oorlog niet spannend meer.
7
De familie zat heel lang op Huug te wachten en waren ongerust.
Na een tijdje kwam Huug eindelijk thuis en vertelde waar hij was en wat hij moest doen voor de Duitsers, de familie schrok van wat hij allemaal had gedaan in die tijd.
De familie had ook nieuws voor Huug: opa en oma waren naar hun toe gegaan toen hij weg was en de buren ook.
De buren sliepen beneden en hun dochter Angela sliep samen met ons in Marieke’s kamer.
In de begin speelde ze steeds de baas over Marike en mij en Inge.
Wij trokken ons daar niet echt iets van aan en lachte haar 2 keer zo hard uit.
Maar dat was niet alles, ze ging steeds proberen een van de jongens te verlijden.
Ze snuffelde nieuwsgierig bij ongewone plekken zoals in Marieke’s kamer en bij oom Harm en tante Annie’s kamer, maar het gevaarlijkste was dat wij bijna zeker wisten dat ze Werners uniform had gevonden in de linnenkast.
Om dat nu het hele huis propvol was met mensen verdeelden wij ons in groepen om te eten.
We verdeelden ook de klusjes in huis: oma en opa en Inge deden de afwas samen en Marieke en ik gingen samen met moeder en de buurvrouw het huis stoffen en Angela verschoonde de bedden en de jongens bewerkten het land.
Ergens midden in de week kwamen Duitse soldaten aan kloppen om te vragen of er gewonde soldaten konden blijven maar dat kon niet want het huis zat vol dus zij vertrokken weer.
Later kwamen ze voor de kar om munitie en gewonden te vervoeren, maar oom Harm had hem helemaal uit elkaar gehaald en verstopt. Toen namen ze het paard mee.
8
De volgende dag kwam Huug uit de geheime boomstronk en toen hij zich omdraaide zag hij Angela, die lachend en nieuwsgierig hem aan keek.
Ze liep naar hem toe en vroeg wat hij daar deed en wat dat voor geheime plek was.
Huug stond angstig stil en zei niks. Angela probeerde met hem te flirten en te verleiden en hem over te halen om te zeggen wat er met de boomstronk was.
Huug kon haar opeens niet meer uitstaan en was op het nippertje weer in zijn eigen wereld en liep weg.
Angela is de geheime bergplaats ingegaan en toen Werner riep wie daar was en geen antwoord kreeg, is hij naar de schuur gevlucht.
Op het weiland stonden Erik en Thijs en oom Harm te werken.
Opeens kwam Huug aanrennen en zei wat hij had gedaan.
Thijs en Erik vertelden dat zij ook geprobeerd had bij hun geheimen te ontdekken.
Oom Harm werd boos en vertelde dat zij een irritant verwend meisje was die iedereen in gevaar kon brengen.
In de middag kwam iedereen in de keuken en moesten de buren van de boerderij af.
9
De volgende week kwamen opeens een jeep en een vrachtwagen met Duitsers voor de deur. Ze drongen in het huis en brachten mij, Inge, oom Harm, tante Annie, Huug Thijs en Erik naar buiten.
Ze vroegen of wij wat te verstoppen hadden, maar niemand sprak.
We moesten met onze armen omhoog staan, maar ik kreeg kramp in me armen maar ik mocht ze niet laten zakken.
Een soldaat kwam naar buiten en zei dat ze niks konden vinden maar de sergeant geloofde dat niet en zei dat ze harder moesten zoeken.
Na een tijdje hadden ze Werner’s uniform gevonden en de sergeant drongen er op aan dat wij gingen zeggen hoe we aan dat uniform kwamen.
Als we dat niet zouden zeggen, zouden Thijs en oom Harm dood worden geschoten achter de schuur.
Toen Thijs en oom Harm daar stonden werden ze eerst in mekaar geslagen en toen iedereen nog steeds zweeg zei de sergeant dat hij tot 10 ging tellen en dat hij dan moest weten waar de vluchteling was.
Hij telde af 1 2 3 4 5 6 en opeens dook Werner te voorschijn en zei dat ze onschuldig waren.
Op dat moment schoten de soldaten Thijs en oom Harm en Werner tegelijk neer.
Iedereen stond daar maar te kijken en niks te doen behalve tante Annie die naar oom Harm rende die dood op de grond lag.
De soldaten kregen een bevel dat ze de hele boerderij in de fik moesten steken en dan in de wagen moesten gaan zitten.
Ik stond daar te denken waarom zij nou precies hier naar toe kwamen als ze hier niks te zoeken hadden en waardoor zoeken tot je iets vindt als je van niks weet.
Opeens wist ik: Angela die van alles wist, die heeft vast ons verraden.
Het nawoord
In dit boek is alles echt gebeurd, ook over dat een oude boer en een jongen dood werden geschoten door verraad.
De schrijver heeft alle namen veranderd.
Hij wil duidelijk maken dat de 2de Wereldoorlog niet makkelijk was.
En heel wreed en alle keuzes die je maakte hadden gevolgen die je van te voren niet kon verzinnen.
Mijn mening over dit boek
Ik vind dit boek spannend en het doet me wel wat, het zet me aan het denken over hoe moeilijk die tijden waren.
Over hoe je kon overleven en welke kant je moest kiezen om te overleven.
Spannend, vanwege al die actie’s en zo.
Ik had dit boek gekozen want ik vind de 2de Wereldoorlog interessant vanwege de strategie van beide partijen en hoe het volk er mee omgaat.
Theo Hoogstraaten
Biografie:
Theo Hoogstraaten werd op 9 juli 1948 in Mijdrecht geboren. Na de middelbare school ging hij naar de Pedagogische Academie. Hij was een tijdje onderwijzer aan een basisschool en studeerde daarna M.O. Nederlands en geschiedenis. Momenteel is hij decaan havo/vwo aan het Jan van Scorelcollege in Alkmaar. Omdat hij het schrijven ook als hobby ziet, schrijft Theo Hoogstraaten meestal in zijn vakanties. Eerder publiceerde hij schoolboeken voor geschiedenis en staatsinrichting. Hij vindt het belangrijk dat een verhaal spannende gebeurtenissen bevat, met vaart geschreven is en over onderwerpen gaat waarin jongeren zichzelf kunnen herkennen. ‘Boodschapverhalen' vindt hij achterhaald. Wel houdt hij jongeren een spiegel voor en snijdt hij onderwerpen aan die hen tot nadenken stemmen. Voordat het schrijfkarwei begint, bezoekt hij locaties waar het verhaal gaat spelen en verzamelt hij veel informatie. Daaraan en aan het uitwerken van het idee besteedt hij ongeveer een half jaar. Daarna zet hij het boek in vrij korte tijd (in een zomervakantie) op papier. In het najaar schaaft hij de tekst bij. In de kerstvakantie ontstaat dan het definitieve manuscript.
Bibliografie van Theo Hoogstraaten
15 titels van Hoogstraaten, Theo
Blind date
IJzige poppen
In verzet
De liftster
Nederlanders in Nederlands-Indië: een schets van de Nederlandse koloniale aanwezigheid in Zuidoost-Azid tussen 1596 en 1950
Het Nerthusmysterie
Het oog van de duivel
Op weg naar 2000: de geschiedenis van 1870 tot heden
De ramp
De spiegelvrouw
De sprong van de jaguar
Tussen twee vuren: mijn oorlog op Texel: roman
De verdwenen grenadier
Het verraad loert
Verraderlijke vrienden
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
